ขอคำแนะนำจากเพื่อนๆ ในพันทิปด้วยครับ ว่าจะทำยังไงดีกับเรื่องราวของผม
ขออนุญาตเล่าเรื่องราว เพื่อตามหา และส่งข้อความถึงน้องคนนึง ที่มีโอกาสได้มีเวลาดีๆ ที่หนองก้างปลา บ่อวิน แต่ไม่มีโอกาสเจอกันแล้วในวันนี้ (เผื่อข้อความนี้จะส่งไปถึงน้อง)
...ในช่วงเวลาที่เหงา เปล่าเปลี่ยว ผมได้มีโอกาส มีเวลาดีๆ กับน้องสาวที่มาทำงานชั่วคราวที่หนองก้างปลา บ่อวิน โดยบังเอิญ
อาจจะเป็นโชคชะตาที่ทำให้เราได้เจอกัน ถึงแม้จะเป็นช่วงเวลาสั้นๆ แค่ไม่กี่วัน แต่เรื่องราวที่เราสนทนากันทำให้รู้สึกว่า เรามีอะไรที่ตรงกัน ไม่ว่าจะเป็นความชอบ ไลฟ์สไตล์ แนวความคิด ประสบการณ์ที่ผ่านมา ความเจ็บปวดด้านความรัก หรือแม้กระทั่งการสนใจในพระพุทธศาสนา (น้องชอบสวดมนต์ และต้องการใช้ชีวิตทางธรรมในบั้นปลาย)
ในด้านพื้นฐานชีวิต เธอช่างแตกต่างกับผม เธอเป็นคนที่สู้ชีวิต ทำงานหาเงินไปรักษาแม่ที่ต้องรักษาตัวที่โรงพยาบาล ทำงานหนัก ทำทุกอย่างเพื่อให้ได้เงิน แต่เธอก็ยังมองโลกในแง่ดีเสมอ ชอบฟังเพลงรัก มีธรรมะในใจ และมีเป้าหมายในชีวิตที่แน่นอน
ขณะที่ผมมีพร้อมทุกอย่างที่คนส่วนมากอยากจะมี ทั้งเงิน ทอง อสังหา แต่ไม่ชอบอยู่เฉยๆ ทุ่มเทกับการทำงาน และยังไม่สามารถค้นพบเป้าหมายของชีวิตสักที ผมเดินอยู่ในวังวนของการทำงานมาตลอด เป็นคนคิดไปในทางลบ ระมัดระวังในการใช้ชีวิต ชอบฟังเพลงอกหัก
แต่ใครจะเชื่อว่าความต่างนี้ทำให้เราเติมเต็มซึ่งกันและกันได้อย่างลงตัว เหมือนแบตเตอรี่ที่ต้องมีขั้วบวก และขั้วลบ
ในช่วงเวลาที่เราได้ใช้ชีวิตร่วมกัน ถึงแม้จะสั้นๆ นับวันได้ แต่ก็ทำให้ผมรู้ว่า
"เราไม่ต้องการใช้ชีวิตกับคนที่มีพร้อม แต่เราแค่ต้องการคนที่พร้อมจะเดินไปด้วยกันจนสุดทางชีวิต"
ไม่น่าเชื่อว่าเวลาแค่ไม่กี่วัน เราได้ทำในสิ่งต่างๆ มากมาย ได้ไปทำบุญ ไหว้พระ ขอพรด้วยกัน ได้พาเธอไปในสถานที่ที่อยากจะไปแต่ไม่ได้ไปสักที ได้ทานอาหารด้วยกัน มันช่างเป็นช่วงเวลาที่มีความสุขที่เราได้ศึกษาซึ่งกันและกัน โดยไม่คิดว่าเป็นความจริง หรือผมฝันไป ? โลกช่างเต็มไปด้วยความสดใส สวยงาม และความหวังที่จะเดินต่อ
จากคนที่ทุ่มเท และเครียดกับงาน ทำงานทุกวันโดยไม่รู้ว่าเป้าหมายในชีวิตคืออะไร จุดสิ้นสุดอยู่ที่ไหน เธอเป็น "นางฟ้า" ที่สวรรค์ส่งลงมาบอกให้ผมรู้ว่า ทำไมถึงต้องมีชีวิตอยู่ ควรจะมีแนวคิดแบบไหน ควรจะฟังเพลงแบบไหนเพื่อจะได้ไม่เป็นทุกข์ และสุดท้ายมีชีวิตเพื่ออะไร เพื่อใคร
วันเวลาช่างผ่านไปอย่างงดงาม โลกมีแสงสว่างส่องทางให้ผมเดินต่อไป
จนถึงวันที่เราต้องจากกัน เธอต้องกลับไป ห้วยขวาง กทม ทำหน้าที่ลูกที่ดี กลับไปดูแลแม่ที่ต้องเข้ารักษาตัวที่โรงพยาบาล แต่ไม่เป็นไร เราต้องห่างกันสักพักเพื่อให้เธอทำหน้าที่ของลูกที่ดี แต่เรายังมีคำสัญญาว่าสักวันนึงเราจะกลับมาเจอกันอีก มาร่วมทำความฝันที่เราร่างไว้ด้วยกันให้เป็นจริง
จากกันด้วยความห่วงใย คิดถึงกัน ขอให้เวลาทำให้เราคิดถึงกันมากๆ ขึ้นไป
เวลาผ่านไปไม่กี่วัน เหมือนฟ้าผ่า !!! เธอส่งข้อความมาว่า "เธอเหนื่อยกับความรัก ไม่เคยมีใครจริงใจกับเธอเลย ขอใช้ชีวิตคนเดียว ขอรักตัวเอง และแม่ให้ดีที่สุด เธอไม่อยากมีทุกข์กับความรัก กลัวความรัก เจ็บเกินที่จะมีรักอีก" และตัดการติดต่อทุกช่องทาง ผมไม่มีโอกาสที่จะถามหาเหตุผลใดๆ ทุกอย่างยังคาอยู่ในใจ ทำใม ทำไม ทำไม ???
ผมไม่รู้ว่าเธอผ่านอะไรมา ใครทำให้เธอเจ็บ ยังงุนงงกับสิ่งที่ได้รับ โดยที่ไม่มีโอกาสถามหาเหตุผล หรือผมไม่ดีพอ หรือผมทำอะไรผิด หรือเธอมีคนดูแลอยู่แล้ว หรือ... หรือ... หรือ... ????
ผมไม่รู้จะส่งความรู้สึกที่คั่งค้างอยู่ในใจให้เธอยังไง เพราะไม่สามารถติดต่อได้เลย รู้แค่เพียงว่าเธอขายเสื้อผ้าสำหรับผู้หญิง อยู่ที่ตลาดห้วยขวางตอนกลางคืน (ช่วงนี้โควิด) เลยขอใช้ช่องทางนี้สื่อสารกับเธอ หรือคนที่พอจะรู้ว่าเธอคือใคร.........
"พี่ไม่เคยคิดร้ายกับน้องเลย สิ่งที่พี่ทำให้น้องเต็มไปด้วยความหวังดี อยากให้น้องพบกับสิ่งดีๆ ได้เห็นน้องและแม่มีรอยยิ้ม มีความสุข ก็ดีใจแล้ว อย่ามองพี่เหมือนคนอื่นที่ทำน้องเจ็บ สิ่งที่พี่ทำให้ ออกมาจากใจจริง ...ยังคงคิดถึงเสมอ ยังคงรักเธอไม่เคยเปลี่ยนแปลง ยังคงจำเรื่องราว ทุกวินาที ที่เราเคยร่วมเดิน ร่วมสร้างความฝัน ... ถ้าวันไหนน้องเจ็บ ต้องการที่พึ่งพิง ยังมีพี่ชายคนนี้ที่พร้อมจะช่วยเหลือด้วยความเต็มใจ ขอให้ติดต่อกลับมาเถอะ
พี่ขอขอบคุณช่วงเวลาดีๆ ที่มีให้กัน ขอบคุณแนวความคิดดีๆ ที่ทำให้พี่คิดบวก ขอบคุณที่เป็นห่วงสุขภาพ ขอบคุณที่ทำให้พี่รู้ว่าเป้าหมายของชีวิตคืออะไร ถึงแม้จะเป็นเวลาไม่กี่วัน แต่ทุกสิ่งทุกอย่างจะถูกจดจำอยู่ในความทรงจำของพี่ตลอดไป ขอบคุณ... ขอบคุณ... ขอบคุณ...
เราอาจจะทำบุญร่วมกันในชาติที่แล้วน้อยไป แต่อย่างน้อยเราก็มีโอกาสได้ทำบุญร่วมกันในชาตินี้อีก ถ้าไม่ได้เจอกันอีก พี่จะขอสวดมนต์ให้น้อง และแม่มีชีวิตที่ดีขึ้น หายเจ็บป่วย สุขภาพแข็งแรง มีความสุข สมหวัง เจอคนที่ดี และจริงใจ หวังว่าเราจะได้เจอกันอีกในชาติใด ชาติหนึ่งข้างหน้า"
รักและห่วงใย “ที่รัก” เสมอ รอน้องกลับมา
จากพี่ชายธรรมดาคนหนึ่งที่ไม่ใช่ "เทวดาเดินดิน"
ถึงน้องสาวที่อยู่ ห้วยขวาง กทม และมาเจอกันที่หนองก้างปลา บ่อวิน / ขอคำแนะนำเพื่อนๆ
ขออนุญาตเล่าเรื่องราว เพื่อตามหา และส่งข้อความถึงน้องคนนึง ที่มีโอกาสได้มีเวลาดีๆ ที่หนองก้างปลา บ่อวิน แต่ไม่มีโอกาสเจอกันแล้วในวันนี้ (เผื่อข้อความนี้จะส่งไปถึงน้อง)
...ในช่วงเวลาที่เหงา เปล่าเปลี่ยว ผมได้มีโอกาส มีเวลาดีๆ กับน้องสาวที่มาทำงานชั่วคราวที่หนองก้างปลา บ่อวิน โดยบังเอิญ
อาจจะเป็นโชคชะตาที่ทำให้เราได้เจอกัน ถึงแม้จะเป็นช่วงเวลาสั้นๆ แค่ไม่กี่วัน แต่เรื่องราวที่เราสนทนากันทำให้รู้สึกว่า เรามีอะไรที่ตรงกัน ไม่ว่าจะเป็นความชอบ ไลฟ์สไตล์ แนวความคิด ประสบการณ์ที่ผ่านมา ความเจ็บปวดด้านความรัก หรือแม้กระทั่งการสนใจในพระพุทธศาสนา (น้องชอบสวดมนต์ และต้องการใช้ชีวิตทางธรรมในบั้นปลาย)
ในด้านพื้นฐานชีวิต เธอช่างแตกต่างกับผม เธอเป็นคนที่สู้ชีวิต ทำงานหาเงินไปรักษาแม่ที่ต้องรักษาตัวที่โรงพยาบาล ทำงานหนัก ทำทุกอย่างเพื่อให้ได้เงิน แต่เธอก็ยังมองโลกในแง่ดีเสมอ ชอบฟังเพลงรัก มีธรรมะในใจ และมีเป้าหมายในชีวิตที่แน่นอน
ขณะที่ผมมีพร้อมทุกอย่างที่คนส่วนมากอยากจะมี ทั้งเงิน ทอง อสังหา แต่ไม่ชอบอยู่เฉยๆ ทุ่มเทกับการทำงาน และยังไม่สามารถค้นพบเป้าหมายของชีวิตสักที ผมเดินอยู่ในวังวนของการทำงานมาตลอด เป็นคนคิดไปในทางลบ ระมัดระวังในการใช้ชีวิต ชอบฟังเพลงอกหัก
แต่ใครจะเชื่อว่าความต่างนี้ทำให้เราเติมเต็มซึ่งกันและกันได้อย่างลงตัว เหมือนแบตเตอรี่ที่ต้องมีขั้วบวก และขั้วลบ
ในช่วงเวลาที่เราได้ใช้ชีวิตร่วมกัน ถึงแม้จะสั้นๆ นับวันได้ แต่ก็ทำให้ผมรู้ว่า
"เราไม่ต้องการใช้ชีวิตกับคนที่มีพร้อม แต่เราแค่ต้องการคนที่พร้อมจะเดินไปด้วยกันจนสุดทางชีวิต"
ไม่น่าเชื่อว่าเวลาแค่ไม่กี่วัน เราได้ทำในสิ่งต่างๆ มากมาย ได้ไปทำบุญ ไหว้พระ ขอพรด้วยกัน ได้พาเธอไปในสถานที่ที่อยากจะไปแต่ไม่ได้ไปสักที ได้ทานอาหารด้วยกัน มันช่างเป็นช่วงเวลาที่มีความสุขที่เราได้ศึกษาซึ่งกันและกัน โดยไม่คิดว่าเป็นความจริง หรือผมฝันไป ? โลกช่างเต็มไปด้วยความสดใส สวยงาม และความหวังที่จะเดินต่อ
จากคนที่ทุ่มเท และเครียดกับงาน ทำงานทุกวันโดยไม่รู้ว่าเป้าหมายในชีวิตคืออะไร จุดสิ้นสุดอยู่ที่ไหน เธอเป็น "นางฟ้า" ที่สวรรค์ส่งลงมาบอกให้ผมรู้ว่า ทำไมถึงต้องมีชีวิตอยู่ ควรจะมีแนวคิดแบบไหน ควรจะฟังเพลงแบบไหนเพื่อจะได้ไม่เป็นทุกข์ และสุดท้ายมีชีวิตเพื่ออะไร เพื่อใคร
วันเวลาช่างผ่านไปอย่างงดงาม โลกมีแสงสว่างส่องทางให้ผมเดินต่อไป
จนถึงวันที่เราต้องจากกัน เธอต้องกลับไป ห้วยขวาง กทม ทำหน้าที่ลูกที่ดี กลับไปดูแลแม่ที่ต้องเข้ารักษาตัวที่โรงพยาบาล แต่ไม่เป็นไร เราต้องห่างกันสักพักเพื่อให้เธอทำหน้าที่ของลูกที่ดี แต่เรายังมีคำสัญญาว่าสักวันนึงเราจะกลับมาเจอกันอีก มาร่วมทำความฝันที่เราร่างไว้ด้วยกันให้เป็นจริง
จากกันด้วยความห่วงใย คิดถึงกัน ขอให้เวลาทำให้เราคิดถึงกันมากๆ ขึ้นไป
เวลาผ่านไปไม่กี่วัน เหมือนฟ้าผ่า !!! เธอส่งข้อความมาว่า "เธอเหนื่อยกับความรัก ไม่เคยมีใครจริงใจกับเธอเลย ขอใช้ชีวิตคนเดียว ขอรักตัวเอง และแม่ให้ดีที่สุด เธอไม่อยากมีทุกข์กับความรัก กลัวความรัก เจ็บเกินที่จะมีรักอีก" และตัดการติดต่อทุกช่องทาง ผมไม่มีโอกาสที่จะถามหาเหตุผลใดๆ ทุกอย่างยังคาอยู่ในใจ ทำใม ทำไม ทำไม ???
ผมไม่รู้ว่าเธอผ่านอะไรมา ใครทำให้เธอเจ็บ ยังงุนงงกับสิ่งที่ได้รับ โดยที่ไม่มีโอกาสถามหาเหตุผล หรือผมไม่ดีพอ หรือผมทำอะไรผิด หรือเธอมีคนดูแลอยู่แล้ว หรือ... หรือ... หรือ... ????
ผมไม่รู้จะส่งความรู้สึกที่คั่งค้างอยู่ในใจให้เธอยังไง เพราะไม่สามารถติดต่อได้เลย รู้แค่เพียงว่าเธอขายเสื้อผ้าสำหรับผู้หญิง อยู่ที่ตลาดห้วยขวางตอนกลางคืน (ช่วงนี้โควิด) เลยขอใช้ช่องทางนี้สื่อสารกับเธอ หรือคนที่พอจะรู้ว่าเธอคือใคร.........
"พี่ไม่เคยคิดร้ายกับน้องเลย สิ่งที่พี่ทำให้น้องเต็มไปด้วยความหวังดี อยากให้น้องพบกับสิ่งดีๆ ได้เห็นน้องและแม่มีรอยยิ้ม มีความสุข ก็ดีใจแล้ว อย่ามองพี่เหมือนคนอื่นที่ทำน้องเจ็บ สิ่งที่พี่ทำให้ ออกมาจากใจจริง ...ยังคงคิดถึงเสมอ ยังคงรักเธอไม่เคยเปลี่ยนแปลง ยังคงจำเรื่องราว ทุกวินาที ที่เราเคยร่วมเดิน ร่วมสร้างความฝัน ... ถ้าวันไหนน้องเจ็บ ต้องการที่พึ่งพิง ยังมีพี่ชายคนนี้ที่พร้อมจะช่วยเหลือด้วยความเต็มใจ ขอให้ติดต่อกลับมาเถอะ
พี่ขอขอบคุณช่วงเวลาดีๆ ที่มีให้กัน ขอบคุณแนวความคิดดีๆ ที่ทำให้พี่คิดบวก ขอบคุณที่เป็นห่วงสุขภาพ ขอบคุณที่ทำให้พี่รู้ว่าเป้าหมายของชีวิตคืออะไร ถึงแม้จะเป็นเวลาไม่กี่วัน แต่ทุกสิ่งทุกอย่างจะถูกจดจำอยู่ในความทรงจำของพี่ตลอดไป ขอบคุณ... ขอบคุณ... ขอบคุณ...
เราอาจจะทำบุญร่วมกันในชาติที่แล้วน้อยไป แต่อย่างน้อยเราก็มีโอกาสได้ทำบุญร่วมกันในชาตินี้อีก ถ้าไม่ได้เจอกันอีก พี่จะขอสวดมนต์ให้น้อง และแม่มีชีวิตที่ดีขึ้น หายเจ็บป่วย สุขภาพแข็งแรง มีความสุข สมหวัง เจอคนที่ดี และจริงใจ หวังว่าเราจะได้เจอกันอีกในชาติใด ชาติหนึ่งข้างหน้า"
รักและห่วงใย “ที่รัก” เสมอ รอน้องกลับมา
จากพี่ชายธรรมดาคนหนึ่งที่ไม่ใช่ "เทวดาเดินดิน"