ที่ยังลืมไม่ได้เพราะยังรัก หรือเพราะไม่มีใคร

เคยเป็นไหมครับ ที่หลายครั้งเราบอกกับตัวเองว่าเราลืมเขาได้แล้ว
เราไม่คิดถึงเขาแล้ว เรายินดีกับทางที่เขาเลือก เราโอเคที่ไม่ต้องรับรู้เรื่องราวของเขาอีกแล้ว
ทั้งที่ในใจเรายังคิด และยังห่วงใยเขาเสมอ มันเหมือนมีเหตุผลหลายอย่างที่สมองสั่งการว่า หยุดรักคนๆ นี้ซะที
แต่ลึกในใจมันก็ยังไม่ลืม
หลายคนเคยบอกว่า ถ้าเรามีคนใหม่ เราก็จะลืมคนเก่า แต่เคยเจอด้วยตัวเองว่าการเป็นตัวแทนของแฟนเก่ามันเจ็บมากขนาดไหน
เลยกลายเป็นว่า จะก้าวต่อขาก็ยังไม่แข็งแรง จะถอยหลังก็อาจต้องเจ็บอีก ผมเคยคิดว่าถ้าใช้สมองมากกว่าหัวใจในเรื่องของความรัก อย่างน้อยก็ไม่ต้องมานั่งเสียใจทีหลัง แต่ความจริงไม่ใช่เลยครับ
อย่างน้อยถ้าบอกได้ ก็อยากให้เขารู้นะครับว่ายัง "คิดถึง" และคิดว่ายังอยากมีเขาในชีวิต แม้จะเป็นได้แค่เพื่อนอย่างที่เขาเคยขอไว้ก็ตาม...