สวัสดีค่ะ เราเองมีเรื่องค้างคาใจ เล่าไปก็คงไม่มีใครเชื่อ แต่เราตัดสินใจอยากมาเล่าในนี้ด้วยความอึดอัดใจ เรื่องของเรามีอยู่ว่า ย้อนไปเมื่อ7ปีก่อนเรา รู้จักกับ ผช คนนึงผ่านเว็บๆนึง นานมากแล้ว จนเจอกันและคบกัน ตอนนั้นเราอายุ 21 ปี และ ผช คนนั้นอายุห่างเราประมาณ21ปี เขามีลูกติด2คน แรกๆเรายอมรับว่าดีมาก ตอนคบเราใหม่ๆ ไปรับส่งที่ทำงาน ให้เงินใช้ ดูแลดีมาก ทีเราเปิดใจคบเขาเพราะดูเขาจริงใจเช่นเขาบอกเราเสมอว่าเขามีลูก ส่วนภรรยาเก่าเขาก็หย่าขาดเรียบร้อย (เขาเอาใบหย่ามาให้ดู) 2-3 ปีแรกผ่านไปทุกอย่างดีมาก แต่เริ่มมาสู่ปีที่4 เราเริ่มโตขึ้นและเรียนจบ พร้อมกับมีหน้าที่การงานที่มั่นคง จนวันนึงเราตัดสินใจคุยเรื่องแต่งงาน แต่ผลที่ได้คือเขาขอให้ลูกเขาโตก่อน เราก็ไม่ได้ว่าอะไร แต่สิ่งที่มากไปกว่านั้นตลอดเวลา เราไม่เคยได้ไปเหยียบบ้านเขาที่ต่างจังหวัดเลย มีแต่เคยชวนนั่งรถไปบ้านเขาแต่เขาให้เราไปนอน โรงแรม และเขาก็ไปหาลูกเขาพ่อแม่ เพียงคนเดียว และทุกๆครั้งที่เขากลับ เขาจะไปคนเดียว แรกๆเราก็เขาใจนะว่าห่วงความรู้สึกลูกเขา แต่เหนือไปกว่านั้นเขาเองก็ไม่เคยคิดจะไปไหว้พ่อแม่เราเช่นกัน ไม่เคยเอ่ยปาก แต่เราก็มองว่าถึงเวลาก็ไปเอง จนผ่านมาหลายปีเข้า เราเริ่มรู้สึกว่าเราอยากถอยออกมา เพราะเราอยากมีชีวิตที่มีความสุขกว่านี้ เราอยากจะใช้เหตุผลนี้ในการบอกเลิกเขา เพราะ6-7ปีหลัง เรามีปากเสียงกันบ่อย เรื่องเล็กๆน้อยๆ เขาก็มองว่าเราผิดตลอด เราเดินหนีทุกครั้งที่เขาใส่อารมณ์ จนหนักเข้าเราก็จะกลับไปนอนห้องพักที่บริษัท เรื่องเจ้าชู้ กินเหล้า เขาไม่มีหรอก แต่เรารู้สึกว่าเราเสียเวลา เพราะตั้งแต่เราคบเขา เราไม่เคยได้มีชีวิตวัยรุ่นคนอื่น เราทำงานกลับบ้านนอน เขาไม่ชอบเที่ยว ไม่ไปไหน เวลาเทศกาลเราก็กลับบ้านคนเดียว บางครั้งเราอยากไปเที่ยวเราก็มักจะไปคนเดียว เราชวนเขา เขาก็บอกว่าเขาไปมาหมดแล้ว อิ่มตัวแล้ว หลายๆอย่างทำให้เรา อยากถอย ถ้าเราบอกเลิกเขา เราจะดูเป็นคนที่ไม่ดีไหมค่ะ ทุกวันนี้เราพยายามนิ่งที่สุด เราอยากถอยออกมา แล้วค่ะ พอจะมีวิถีไหนไหมค่ะ ที่เลิกกันแล้วจบสวยที่สุด เราอยากเริ่มต้นชีวิตใหม่ค่ะ เรายังอยากมีครอบครัวมีลูกเหมือนคนอื่นเขา สงสารเขา แต่เราก็สงสารความรู้สึกตัวเองมากกว่า เราทนมาขนาดนี้ ยังไงก็แนะนำแนวทางดีๆ ในการเลิกกันที่จบแบบสวยงามให้หน่อยนะค่ะ
อยู่ด้วยกันเกือบ8ปีแต่ไม่เคยเจอหน้าพ่อแม่เขาและเรา