เหตุการณ์ความรักครั้งนี้ของผมเกิดที่โรงเรียนมัธยมแห่งหนึ่ง ซึ่ง ณ ตอนนั้นผมอยู่แค่ม.2 (ซึ่งบางคนอาจคิดว่ามันเร็วมาก) แต่ตอนนั้นผมเองก็ยังไม่รู้จักคำว่ารักมากนักผมเลยไม่รู้ว่าต้องทำอย่างไร ซึ่งตอนนั้นผมอยู่ม.2 แต่คนที่ผมแอบชอบนั้นเขากำลังจะขึ้น ม.4 พี่เขาเป็นคนที่ผมอยู่ด้วยแล้วมีความสุขมาก คุยสนุกรู้สึกอบอุ่นและปลอดภัย ซึ่งเขาเป็นพี่ผมถึง2ปี และที่สำคัญคือพี่เขากำลังที่จะย้ายไปเรียนที่โรงเรียนมัธยมปลายชื่อดังแห่งหนึ่งที่มันไกลกับที่ผมเรียนมาก มากกกกกกกกกกกกก ซึ่งผมก็คิดแล้วแหละว่าคงไม่มีทางที่จะได้เจอพี่เขาอีกแน่ๆ และทำใจแต่ก็คิดนะว่าถ้ามันจะได้เจอก็คงได้เจออีกแหละ แล้วบังเอิญตอนนั้นคุณแม่ผมก็ซื้อมือถือให้พอดีผมเลยขอชื่อ Facebook พี่เขาไว้แต่พี่เค้าก็ไม่ค่อยที่จะเล่น social ผมเลยขอlineและ Wechat พี่เขามาเพื่อเพิ่มช่องทางในการติดต่อ5555555( ดูเหมือนตามตื้อพี่เขาอะเน๊าะ ) แต่แล้วมันก็ไม่ได้เป็นตามที่ผมคิดไว้"ใช่ครับ"ก็อย่างที่บอกพี่เขาไม่ค่อยเล่น social ผมทักไปที 4-5วันค่อยตอบ ดูตลกใช่ใหมละครับ แต่ผมก็ยังรอพี่เขาตอบอยู่ทุกวัน และพอผมไกล้จบ ม.3 ผมเองก็พยายามหาทางเพื่อที่จะไปเรียนในโรงเรียนเดียวกันกับพี่เขาเพื่อหวังว่าอยากเจอพี่เขาอีกซักครั้งแต่แล้วความคิดนี้ก็ล้มเหลวเนื่องจากคุณแม่ผมห่วงว่าผมจะเดินทางไปเรียนลำบาก และถ้าอยู่หอก็กลัวว่าผจะใช้ชีวิตยังไงผมเลยได้เรียนต่อ ม.ปลายในโรงเรียนเดิมแต่ผมก็ยังทักไปหาพี่เขาว่าอยากเข้า รร. นั้นพี่ช่วยติวให้ผมหน่อยได้ใหม พี่เค้าบอกว่าติวได้และนัดวันเวลามาให้พี่เขาด้วยเพื่อนจะได้เตรียมเนื้อหามาถูกแต่แล้วมันก็ไม่เป็นอย่างที่คิด ช่วงนั้นผมต้องอยู่บ้านเพื่อเลี้ยงน้องสาวเนื่องจากที่บ้านไมีใครอยู่ และผมก็ไม่สามารถที่จะพาน้องไปด้วยได้ โอกาศที่จะเจอพี่เขาก็หายไปอีกครั้ง 55555 เหมือนพรมลิขิตไม่ช่วยเลยอะเนาะ แต่แล้วเมื่อผมขึ้นชั้นมัธยมปลาย ผมก็ได้ทราบข่าวว่าพี่เขาจะไปเรียนต่อที่ต่างประเทศจากที่อยู่คนละโรงเรียนผมก็ยังไม่สามารถเจอพี่เขาได้นี่ไปต่างประเทศ คงไม่มีโอกาศได้เจออีกแล้วละ แต่ผมก็ยังไม่ยอมแพ้นะครับ ผมใช้ line ในการติดต่อในตอนนั้นทักถามพี่เขา แต่ก็หลายวันกว่าพี่เขาจะตอบผม จนช่วงเวลาผ่านนไปนานแสนนานแชทที่เคยอยู่ด้านบน ก็เริ่มเลื่อนลงด้านล่างเพราะช่วงนั้นผมเรียนหนักและการบ้านเยอะมาก ทักข้อความหาเพื่อนเพื่อลอกการบ้านเยอะครับ55555(หยอกๆๆๆๆ) และช่วงนั้นผมเองก็ได้เปลื่ยนโทรศัพย์มือถือเครื่องใหม่ ประมาณ ม.4 แล้วได้เปลื่ยนsocial accountไม่วว่าจะเป็น Facebook หรือ line เปลื่ยนหมด แต่ผมก็ยังเก็บบัญชีFace book ไว้นะครับ เออลืมบอกครับตอน ม.3 ผมได้เปิด ig ไว้และได้ติดตามพี่เขาไว้ และตอน ม.4 ซึ่งตอนนั้นผมยอมรับครับว่าได้คุยกับคนๆหนึ่งผมก็หวังว่าจะลองขอคบด้วยเราคุยกันทุกวัน คุยสนุก ช่วงนั้นผมก็ยอมรับว่ามีความสุขมากครับ แต่แล้วไม่รู้สมองมันเกิดอะไรขึ้น มันนึกถึงพี่คนนั้นที่ผมชอบในตอน ม.2 มันทำให้ผมหวั่นใหวและไม่ค่อยได้คุยกับคนที่กำลังคุยอยู่ ทำให้เราเลิกคุยกันไป และผมก็พยายามกู้คืนบัญชีเก่าทุกอย่างที่ผมนึกออก โชคดีครับกู้บัญชีได้แต่ด้วยความที่มันนานมาก พี่เขาได้เปลื่ยนชื่อaccountไป และเปลื่ยนรูปโปรไฟล์(เป็นรูปอะไรไม่รู้) ผมก็เลยหาไม่เจอ จนช่วงเวลาผ่านไป จนผมไกล้จบ ม.6 ในหัวมันก็เกิดอะไรขึ้นอีกไม่รู้ ช่วงนั้นก็มานั่งค้นหา account พี่เขาเพื่อจะบอกว่าเราจะจบแล้วนะ อยากให้พี่เขามา แต่แล้วก็หาไม่เจออีกตามเคยครับ ตอนนั้นผมก็เริ่มทำใจอีกครั้ง รู้สึกเหมือนอกหักแล้วเจ็บ ทำให้คิดได้ว่าทำไมไ่บอกพี่เขาว่าชอบตั้งแต่ตอนนั้นนะ ตอนที่นั่งคุยกันครั้งสุดท้ายที่โรงเรียน
พอเวลาผ่านมาประมาณ5เดือนผมก็ได้ตัดสินใจเรียนต่อ แต่ผมตัดสินใจได้ก็ช้าไปแล้วมหาวิทยาลัยปิดรับกันแทบหมดแล้ว ผมเลยได้ไปศึกษาต่อ ปวส. ผมก็ตั้งใจเรียนเพื่อได้เกรดดีๆ และผมก็ได้เริ่มคุยกับคนๆหนึ่งที่อยู่ร่วมห้อง เธอเป็นคนเรียนเก่งมาก น่ารัก อัธยาศัยดี ผมกับเธอก็คุยกันจนเพื่อนๆในห้องเชียร์ให้คบกัน แต่แล้วความรู้สึกที่คิดถึงพี่คนนั้นก็เกิดขึ้นมาอีก เหมือนเดิมเลยครับ เริ่มไม่ค่อยคุยกับคนปัจจุบัน เริ่มห่างหาย เพราะเอาเวลาไปค้นหาaccount พี่คนนั้น แล้วก็เหมือนเดิมอีกครับ คือหาไม่เจอ 555555 ทำใจอีกครับคราวนี้รู้สึกเหมือนเดิมเลย และจากนั้นผมก็ไม่ได้คุยกับใครอีกเลย
และช่วงเวลาผ่านไปอีก2ปีผมก็ได้จบ ปวส.และได้เทียบโอนต่อ ป.ตรี และพอผมเริ่มเรียน ผมก็เจอเพื่อนๆเยอะแยะมากมาย ทำให้หายคิดถึงพี่เขาได้ซักพักและเริ่มบอกตัวเองว่าเราต้องเดินต่อไป เพราะเราคงไม่มีโอกาศได้เจอพี่เขาจริงๆแล้วแหละ และเช่นเคยครับผมคุยกับคนๆหนึ่งอีกครั้ง(เริ่มใหม่)ผมคุยกันทุกวัน ไปใหนมาใหนทักคุยกันตลอดแทบทุกเวลา เราคุยเล่นกัน ช่วยกันทำงาน ช่วยกันค้นหาข้อมูลการเรียน และแล้วความรู้สึกเดิมที่ผมเคยมีก็เข้ามาในหัวแต่รอบนี้ผมก็ไม่ได้ไปค้นหาaccountพี่เขานะครับ ผมยังคุยกันปกติ แต่พอเราคุยกันทุกวันเข้าเราเริ่มเห็นข้อแตกต่างที่ผมเองไม่สามารถยอมรับได้เพราะเธอไม่รักตัวเอง ไม่ห่วงตัวเองในหลายๆด้าน ทำให้เราเลิกคุยเลิกติดต่อกันไป แล้วพอปิดเทอมผมเองก็ไม่มีอะไรทำ นั่งดูคลิปการ์ตูนไปเรื่อยจนมาเจอคลิปเกี่ยวกับความรักคลิปหนึ่ง ทำให้สมองมันสั่งการอะไรอีกไม่รู้ ผมมากู้ social account เดิมของผมไม่ว่าจะเป็นface book. line. ตอนนั้นคิดว่ามันต้องเจอเราต้องหาให้เจอผมนั่งไล่เช็คชื่อเฟสไปที่ละเฟส แต่เนื่องด้วยมีเพื่อนเกือบ2พันคน ทำให้หาไม่เจอครับ และอีกอย่างวันเวลาก็ผ่านมา8ปีแล้วผมเองก็จำชื่อพี่เขาไม่ได้แล้วครับ แต่หน้าพี่เขาผมยังจำได้ชัดเจน จำได้แม้กระทั้งวันที่นั่งคุยเล่นกันใต้ตึกเรียนครั้งนั้น ภาพยังอยู่ในหัวผมเสมอ ผมใช้เวลานั่งค้นหาaccountพี่เขาเกือบ2อาทิตย์ ไม่เจอเหมือนเดิมครับ หาไม่เจอจริงๆและวันสุดท้ายที่ผมคิดว่าจะเลิกคิดถึงเพื่อเค้าแล้ว ทำให้ผมคิดได้ว่าผมเคยใช้ Wechat และผมก็ทำเหมือนเดิมครับนั่งกู้account จนสามารถกู้ได้สำเร็จแต่สิ่งที่ไม่คิดคือ ข้อมูลไม่อยู่แล้วครับ รูปภาพ ต่างๆก็หายไปหมดแล้ว แต่ผมก็ยังไม่ยอมแพ้ ผมนึกขึ้นได้ว่าเคยเล่น ig แต่ไม่คิดแล้วครับว่าจะเจอพี่เขาคนนั้น ผมใช้เวลานั่งกู้accountอยู่นาน จนสามารถเข้าใช้งานได้ ผมก็ไปนั่งดูรูปเก่าๆที่เคยลงไว้ มีทั้งรูปเพื่อนๆ รูปความทรงจำ และผมก็เล่นไปอยู่ดีๆมือมันโดนปุ่ม Following ผมก็กำลังจะกดออก ตอนนั้นเห็นแว็บๆว่าคุ้นๆ ใช่ครับความรู้สึกตอนนั้นเหมือนท้องฟ้าที่มืดครึ้มก็สว่างออก ผมรีบกดเข้าไปดูใช่จริงๆครับ ใช่พี่เขาจริงๆ ผมเลื่อนดูโปรไฟล์พี่เขา จนรู้สึกเหมือนอดหักอีกครั้งเพราะบัญชีพี่เขาไม่มีการอัพเดตมาหลายปี ผมเลยติดตามต่อโดยค้นหาจากการที่เพื่อนพี่เขาคอมเม้น และค้นหามายัง facebook และแล้วยิ่งหนักเลยครับเพราะพี่เขาไม่มีการอัพเดตมา2ปีเต็มๆ ผมเลยตัดสินใจและว่าคงไม่มีทางที่จะได้เจอพี่เขาแล้วจริงๆ ผมเลยทักข้อความไปซึ่งคิดว่าคงไม่มีการตอบกลับแน่นอน แต่ขอทำอะไรซักอย่างละกันเลยทักข้อความไปว่า "สวัสดีครับพี่ จำผมได้ใหมครับ" และผมก็พิมพ์ข้อความระบายความในใจทักหมดและยังเขียนไม่เสร็จ ได้มีข้อความตอบกลับผมมา ณ เวลานั้นผมดีใจมาก คงมีโอกาศเจอพี่เขาแล้วจริงๆสินะ แต่ผมก็ได้ลบข้อความที่กำลังพิมพ์ไปเพราะไม่กล้าที่จะบอกพี่เขาเพราะแค่นี้ผมก็ดีใจแล้ว และผมก็ได้ไปเจอพี่เขาตามที่ผมหวังไว้ พี่เขายังเหมือนเดิมทุกอย่างเลยครับ ผมยังรู้สึกว่ามันผ่านมาไม่นานเลยทั้งๆที่การตามหาพี่เขาคนนี้ใช้ระยะเวลามานานถึง8ปี แต่สำหรับผมมันก็คุ้มนะครับ ผมขอเขียนบทความนี้ไว้เป็น Diary ของความรักที่เด็กคนๆหนึ่งรักพี่คนหนึ่งมานานและไม่เคยเปลื่ยนแปลงเลย
แอบรักคนๆหนึ่งมา8ปี
พอเวลาผ่านมาประมาณ5เดือนผมก็ได้ตัดสินใจเรียนต่อ แต่ผมตัดสินใจได้ก็ช้าไปแล้วมหาวิทยาลัยปิดรับกันแทบหมดแล้ว ผมเลยได้ไปศึกษาต่อ ปวส. ผมก็ตั้งใจเรียนเพื่อได้เกรดดีๆ และผมก็ได้เริ่มคุยกับคนๆหนึ่งที่อยู่ร่วมห้อง เธอเป็นคนเรียนเก่งมาก น่ารัก อัธยาศัยดี ผมกับเธอก็คุยกันจนเพื่อนๆในห้องเชียร์ให้คบกัน แต่แล้วความรู้สึกที่คิดถึงพี่คนนั้นก็เกิดขึ้นมาอีก เหมือนเดิมเลยครับ เริ่มไม่ค่อยคุยกับคนปัจจุบัน เริ่มห่างหาย เพราะเอาเวลาไปค้นหาaccount พี่คนนั้น แล้วก็เหมือนเดิมอีกครับ คือหาไม่เจอ 555555 ทำใจอีกครับคราวนี้รู้สึกเหมือนเดิมเลย และจากนั้นผมก็ไม่ได้คุยกับใครอีกเลย
และช่วงเวลาผ่านไปอีก2ปีผมก็ได้จบ ปวส.และได้เทียบโอนต่อ ป.ตรี และพอผมเริ่มเรียน ผมก็เจอเพื่อนๆเยอะแยะมากมาย ทำให้หายคิดถึงพี่เขาได้ซักพักและเริ่มบอกตัวเองว่าเราต้องเดินต่อไป เพราะเราคงไม่มีโอกาศได้เจอพี่เขาจริงๆแล้วแหละ และเช่นเคยครับผมคุยกับคนๆหนึ่งอีกครั้ง(เริ่มใหม่)ผมคุยกันทุกวัน ไปใหนมาใหนทักคุยกันตลอดแทบทุกเวลา เราคุยเล่นกัน ช่วยกันทำงาน ช่วยกันค้นหาข้อมูลการเรียน และแล้วความรู้สึกเดิมที่ผมเคยมีก็เข้ามาในหัวแต่รอบนี้ผมก็ไม่ได้ไปค้นหาaccountพี่เขานะครับ ผมยังคุยกันปกติ แต่พอเราคุยกันทุกวันเข้าเราเริ่มเห็นข้อแตกต่างที่ผมเองไม่สามารถยอมรับได้เพราะเธอไม่รักตัวเอง ไม่ห่วงตัวเองในหลายๆด้าน ทำให้เราเลิกคุยเลิกติดต่อกันไป แล้วพอปิดเทอมผมเองก็ไม่มีอะไรทำ นั่งดูคลิปการ์ตูนไปเรื่อยจนมาเจอคลิปเกี่ยวกับความรักคลิปหนึ่ง ทำให้สมองมันสั่งการอะไรอีกไม่รู้ ผมมากู้ social account เดิมของผมไม่ว่าจะเป็นface book. line. ตอนนั้นคิดว่ามันต้องเจอเราต้องหาให้เจอผมนั่งไล่เช็คชื่อเฟสไปที่ละเฟส แต่เนื่องด้วยมีเพื่อนเกือบ2พันคน ทำให้หาไม่เจอครับ และอีกอย่างวันเวลาก็ผ่านมา8ปีแล้วผมเองก็จำชื่อพี่เขาไม่ได้แล้วครับ แต่หน้าพี่เขาผมยังจำได้ชัดเจน จำได้แม้กระทั้งวันที่นั่งคุยเล่นกันใต้ตึกเรียนครั้งนั้น ภาพยังอยู่ในหัวผมเสมอ ผมใช้เวลานั่งค้นหาaccountพี่เขาเกือบ2อาทิตย์ ไม่เจอเหมือนเดิมครับ หาไม่เจอจริงๆและวันสุดท้ายที่ผมคิดว่าจะเลิกคิดถึงเพื่อเค้าแล้ว ทำให้ผมคิดได้ว่าผมเคยใช้ Wechat และผมก็ทำเหมือนเดิมครับนั่งกู้account จนสามารถกู้ได้สำเร็จแต่สิ่งที่ไม่คิดคือ ข้อมูลไม่อยู่แล้วครับ รูปภาพ ต่างๆก็หายไปหมดแล้ว แต่ผมก็ยังไม่ยอมแพ้ ผมนึกขึ้นได้ว่าเคยเล่น ig แต่ไม่คิดแล้วครับว่าจะเจอพี่เขาคนนั้น ผมใช้เวลานั่งกู้accountอยู่นาน จนสามารถเข้าใช้งานได้ ผมก็ไปนั่งดูรูปเก่าๆที่เคยลงไว้ มีทั้งรูปเพื่อนๆ รูปความทรงจำ และผมก็เล่นไปอยู่ดีๆมือมันโดนปุ่ม Following ผมก็กำลังจะกดออก ตอนนั้นเห็นแว็บๆว่าคุ้นๆ ใช่ครับความรู้สึกตอนนั้นเหมือนท้องฟ้าที่มืดครึ้มก็สว่างออก ผมรีบกดเข้าไปดูใช่จริงๆครับ ใช่พี่เขาจริงๆ ผมเลื่อนดูโปรไฟล์พี่เขา จนรู้สึกเหมือนอดหักอีกครั้งเพราะบัญชีพี่เขาไม่มีการอัพเดตมาหลายปี ผมเลยติดตามต่อโดยค้นหาจากการที่เพื่อนพี่เขาคอมเม้น และค้นหามายัง facebook และแล้วยิ่งหนักเลยครับเพราะพี่เขาไม่มีการอัพเดตมา2ปีเต็มๆ ผมเลยตัดสินใจและว่าคงไม่มีทางที่จะได้เจอพี่เขาแล้วจริงๆ ผมเลยทักข้อความไปซึ่งคิดว่าคงไม่มีการตอบกลับแน่นอน แต่ขอทำอะไรซักอย่างละกันเลยทักข้อความไปว่า "สวัสดีครับพี่ จำผมได้ใหมครับ" และผมก็พิมพ์ข้อความระบายความในใจทักหมดและยังเขียนไม่เสร็จ ได้มีข้อความตอบกลับผมมา ณ เวลานั้นผมดีใจมาก คงมีโอกาศเจอพี่เขาแล้วจริงๆสินะ แต่ผมก็ได้ลบข้อความที่กำลังพิมพ์ไปเพราะไม่กล้าที่จะบอกพี่เขาเพราะแค่นี้ผมก็ดีใจแล้ว และผมก็ได้ไปเจอพี่เขาตามที่ผมหวังไว้ พี่เขายังเหมือนเดิมทุกอย่างเลยครับ ผมยังรู้สึกว่ามันผ่านมาไม่นานเลยทั้งๆที่การตามหาพี่เขาคนนี้ใช้ระยะเวลามานานถึง8ปี แต่สำหรับผมมันก็คุ้มนะครับ ผมขอเขียนบทความนี้ไว้เป็น Diary ของความรักที่เด็กคนๆหนึ่งรักพี่คนหนึ่งมานานและไม่เคยเปลื่ยนแปลงเลย