ผมมีปัญหาเกี่ยวกับความรู้สึกมาก เวลาพ่อแม่ลูก เค้าทำกิจกรรมร่วมกันผมก็แอบน้อยใจ เพราะผมอยุกับ ยายตั้งแต่เกิด จึงไม่มี moment แบบนั้น แต่ไม่ใช่ว่าพวกท่าน เลี้ยงดูผมไม่ดีน่ะ ท่านดูแลผมดีมากๆ.แต่คนเราเนอะก็อยากจะมี moment ไปเที่ยวกับครอบครัวสักครั้ง ตั้งแต่เกิดมาไม่เคยมีสักครั้ง เวลาอยู่กับคนรอบข้างต้องทำตัวร่าเริง เพราะไม่อยากไห้คนอื่นรู้. ผมเกียจตัวเองที่ชอบสร้างหน้ากากยิ้มภายใต้ความเศร้า ผมอยากจะมีความสุขแบบคนอื่นๆเขาบ้าง เนื่องจากผมเป็นคนคิดมากบวกกับเป็นความหวังของครัว มันจึงทำไห้ผมเครียดมากกว่าเดืมอีกด้วยภาระและหน้าที่หลายอย่าง รู้สึกท้อใจทีไร พอกลับไปมองคนที่อยู่ข้างหลังก็ทำไห้กังวลมากขึ้นไปอีก บางทีมันก็มากเกินไปสำหรับเด็กวัย 17 บางทีผมก็คิดว่า คนที่ร้องไห้บ่อยๆ อาจจะไม่ได้เศร้าเสียใจเท่าไหร่ เมื่อเทียบกับ คนที่ไม่เคยร้องเลยสักครั้ง. นั่นเพราะ คนร้องไห้บ่อยเค้าสามารถทำมันได้อย่างง่ายดาย แต่กลับคนที่ไม่เคยร้องนั่นไม่ใช่ว่าเค้าไม่รู้สึกเสียใจ แต่ว่าเค้าทำมันไม่ได้ต่างหากพยายามเท่าไหร่ก็ไม่เคยทำได้. และผมก็คือหนึ้งในนั่น. บางทีผมก็อยากมี moment แบบนั่นบ้างเท่านั้นเอง
?? ผมมีปัญหาทางด้าน การจัดการอารมณ์ กับความรู้สึก