สวัสดีทุกๆคนนะที่เข้ามาอ่านกระทู้เรา
เข้าเรื่องเลยนะ เรามีเพื่อนในกลุ่ม5คนรวมกับเรา และตลอดเวลาที่เรียนด้วยกัน3ปีจนจบ ม6 มันมีบ้างที่ทะเลาะกันเราสนิทรู้จักกันมาสามปีแต่เรากับรู้สึกว่า เราเข้าไม่ถึงเพื่อนเลยสักคน มีสองคนที่เราเล่าทุกอย่างที่เราเจอแต่ที่เหลือไม่ใช่ว่าไม่เล่า เพราะเรารู้สึกว่ามันไม่สนใจใครอยู่แล้วแต่สองคนนั้นไปไหนทำอะไรด้วยกันมาตลอด สำหรับเราเพื่อนทุกคนเราให้ความสำคัญเราให้ใจกับทุกคนและมันมีบางครั้งที่เราคิดว่า เพื่อนให้ความสำคัญกับเราไหม,มีวันหนึ่งเพื่อนสองคนที่เราไม่ค่อยปรึกษาปัญหาพวกมันไปฝึก รด กลุ่มเราก็เหลือ3คน และท้ายเทอมสองของม.6มันมีสอบมีกิจกรรมเยอะแยะเต็มไปหมด และวันนั้นที่ร.ร ม.6สามารถกลับบ้านก่อนได้หรืออะไรนี่แหละลืม55 แล้วเพื่อนเราสองคนนางก็ตัดสินใจว่าจะกลับบ้านแล้วทิ้งเราอยู่คนเดียวบ้านนางใกล้ร.ร สามารถเดินกลับได้ คือเราทั้งขอร้องคือมันไม่มีเพื่อนไง แต่เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นสองครั้งเราโดนทิ้งให้อยู่คนเดียวและวันนี้เราฝากนางปริ้นเอกสารทั้งๆที่นางก็ต้องปริ้นเหมือนกันนางไม่แม้แต่จะทำให้ คือมันไม่ใช้แค่เรื่องพวกนี้ แต่เรารู้สึกมาตลอดว่าเนี่ยเราไม่มีตัวตนในกลุ่มเพื่อนทั้งๆที่มีอะไรเราช่วยงานคอมงานที่เราถนัดมันไม่ถนัดเราทำให้ตลอดเรายอมกลับบ้านดึกเพื่องานต้องเสร็จ สิ่งเล็กน้อยที่เราขอให้ช่วยมันสามารถช่วยได้แต่มันกัยไม่ทำแล้วความจริงใจที่มีให้เพื่อนเราให้เต็มจนมันทำให้เรารู้สึกว่าเขาเห็นเราเป็นเพื่อนไหม?เขาเห็นสิ่งที่เราทำเพื่อเขาไหม?เขาคิดยังไงหรือไม่รู้สึกหรือคิดว่าชินแล้ว
#เราควรจะคบต่อไหม??
#เราเหนื่อย
#ขี้เกียจพยายามที่จะเข้าใจคนอื่น
ควรจะจัดการกับความรู้สึกของตัวเองยังไงดีคะ
เข้าเรื่องเลยนะ เรามีเพื่อนในกลุ่ม5คนรวมกับเรา และตลอดเวลาที่เรียนด้วยกัน3ปีจนจบ ม6 มันมีบ้างที่ทะเลาะกันเราสนิทรู้จักกันมาสามปีแต่เรากับรู้สึกว่า เราเข้าไม่ถึงเพื่อนเลยสักคน มีสองคนที่เราเล่าทุกอย่างที่เราเจอแต่ที่เหลือไม่ใช่ว่าไม่เล่า เพราะเรารู้สึกว่ามันไม่สนใจใครอยู่แล้วแต่สองคนนั้นไปไหนทำอะไรด้วยกันมาตลอด สำหรับเราเพื่อนทุกคนเราให้ความสำคัญเราให้ใจกับทุกคนและมันมีบางครั้งที่เราคิดว่า เพื่อนให้ความสำคัญกับเราไหม,มีวันหนึ่งเพื่อนสองคนที่เราไม่ค่อยปรึกษาปัญหาพวกมันไปฝึก รด กลุ่มเราก็เหลือ3คน และท้ายเทอมสองของม.6มันมีสอบมีกิจกรรมเยอะแยะเต็มไปหมด และวันนั้นที่ร.ร ม.6สามารถกลับบ้านก่อนได้หรืออะไรนี่แหละลืม55 แล้วเพื่อนเราสองคนนางก็ตัดสินใจว่าจะกลับบ้านแล้วทิ้งเราอยู่คนเดียวบ้านนางใกล้ร.ร สามารถเดินกลับได้ คือเราทั้งขอร้องคือมันไม่มีเพื่อนไง แต่เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นสองครั้งเราโดนทิ้งให้อยู่คนเดียวและวันนี้เราฝากนางปริ้นเอกสารทั้งๆที่นางก็ต้องปริ้นเหมือนกันนางไม่แม้แต่จะทำให้ คือมันไม่ใช้แค่เรื่องพวกนี้ แต่เรารู้สึกมาตลอดว่าเนี่ยเราไม่มีตัวตนในกลุ่มเพื่อนทั้งๆที่มีอะไรเราช่วยงานคอมงานที่เราถนัดมันไม่ถนัดเราทำให้ตลอดเรายอมกลับบ้านดึกเพื่องานต้องเสร็จ สิ่งเล็กน้อยที่เราขอให้ช่วยมันสามารถช่วยได้แต่มันกัยไม่ทำแล้วความจริงใจที่มีให้เพื่อนเราให้เต็มจนมันทำให้เรารู้สึกว่าเขาเห็นเราเป็นเพื่อนไหม?เขาเห็นสิ่งที่เราทำเพื่อเขาไหม?เขาคิดยังไงหรือไม่รู้สึกหรือคิดว่าชินแล้ว
#เราควรจะคบต่อไหม??
#เราเหนื่อย
#ขี้เกียจพยายามที่จะเข้าใจคนอื่น