แม่แบบนี้มีจริงๆหรอ

สวัสดีค่ะ เราอายุ14นะคะ จะเล่าให้เข้าใจมากที่สุดเนอะ จะพยายามพิมพ์ไม่ให้ยาวมาก เรื่องคือตอนนี้เรากับแม่ตัดแม่ตัดลูกกันค่ะ คำถามที่สงสัยคือ สาเหตุจริงๆที่แม่เลือกที่จะตัดแม่ตัดลูกคือไร ตอนนี้เราก็ยังไม่ได้คำตอบค่ะ จะเล่าย่อๆคือ แม่เราเป็นกิ๊กกับสามีเพื่อนสนิทแม่ แล้วผชคนนี้เคยข่มขืนเราตอนเด็ก ตอนแรกแม่เราไม่เชื่อ พยายามหาข้ออ้างมาปกป้องเค้า จนแม่เรารู้ว่าเราฆ่าตัวตาย เรากินยาล้างห้องน้ำค่ะ นั่นไม่ใช่ครั้งแรก เค้าก็บอกว่าเลิกยุ่งแล้วก็ขอเราที่เราผชแบบนี้เข้ามาในบ้าน ตลอดเวลา2ปี เราคิดว่าเค้าเลิกยุ่งกันแล้ว แต่ไม่ใช่ค่ะ ไม่กี่เดือนที่ผ่านมาแม่พูดกับพี่สาวเราว่า ลุง...มันขยัน มันมาขอแม่คืนดี (ลูง...คือไอนั่นแหละค่ะ) เราก็โมโหมากแต่ไม่ได้แสดงออก เราก็เริ่มแอบดูโทสัพแม่ เราเจอแชทที่เค้าคุยกัน แต่มันพีคตรงที่ แม่เรานี่แหละค่ะ ที่เป็นฝ่ายตามตื้อเค้า ในแชทก็จะประมาณว่าแม่เราชอบทักไปบอกรักบอกคิดถึง ไม่ใช่แค่นั้นค่ะเค้าแอบไปหากันด้วย ใจเรามันแบบ รู้สึกเหนื่อยล้ารู้สึกเสียใจจนจุก เรานิ่งค่ะ (ลืมบอกค่ะแม่เรามีแฟนใหม่อีกคน แต่ว่าก็เป็นกิ๊กกัน เพราะแม่เรายังมีพ่อนะคะ) เราก็ทนคำโกหกของแม่มาสักพัก จนวันนี้ เราไปแฟชั่นกับพี่สาว แม่เราก็อยู่บ้าน (มี2บ้านค่ะคนละจังหวัดกัน) แม่เราอยู่อีกบ้านนึงบ้านที่ตอนนี้เราไม่ได้อยู่ เราโทรหาแม่ถามว่าทำไรอยู่ไหน แม่บอกว่าอยู่บ้าน กินเหล้าอยู่ เราก็บอกว่าเดี๋ยวไปหา แม่บอกว่าไม่ต้องมาจะไปกินร้านจิ้มจุ่มเราก็บแกว่าเดี๋ยวไปด้วย แม่ก็ว่าเรา อย่ามากวนใจ กลับอีกบ้านนึงไป แล้วแม่เ่ก็ขอสายพี่สาว เราเปิดลำโพงอยู่ แม่เราพูดว่าแม่อยู่กับ...(ใครไม่รู้จัก แม่บอกว่สเพือนแม่) อย่าบอกให้เรารู้ เราเลยดึงโทสัพกล้บมาแล้วถามว่าสรุปอยู่ไหน เค้าก็ขำๆ แถๆ เราบอกว่าอย่าย้อนแย้ง อยู่ให้ก็พูดมา คิดว่าหนูโง่มากหรอ คือตอนนั้นอดีตมาขึ้นมาในหัวหมดเลย แม่ก็บอกว่าอยู่กับกิ๊กอีกคน ก็ทะเลาะกันเราก็พูดทำนองว่าทำไมต้องโกหก คิดว่าหนูโง่มากมั้ย แม่พูดว่า เดี๋ยวโตไปก็เป็นแบบกู เราบอกว่า หนูไม่ทำตัวเหมือนแม่หรอก ก็ทะเลาะกัน แล้วก็วางสาย เราโทรหาผชคนนั้นแต่ไม่รับสาย เราก็ร้องไห้อยู่ในรถ พี่สาวเราก็ปลอบเราสอนเรา  คือเราไม่ได้เล่ารายละเอียดสิ่งที่แม่เคยทำกับเราไว้ แต่แค่นี้มันก้ยาวแล้วเราไม่อยากพิมพ์ยาวกว่านี้แล้ว แล้วเราก็โทรไปหาแม่ใหม่ พูดว่า เมื่อไร่จะเลิกยุ่งกับผชคนนั้น หรือหนูควรถามว่าเลิกได้มั้ย แม่เราก็บอกว่าเลิกตั้งแต่ครั้งนั้นแล้ว มันทำใก้เราโมโหมากเลยพูดว่า คิดว่าหนูโง่หรอ หนูรู้หมดแล้วว่าแม่ยังยุ่งแม่ยังไปหามัน แม่ก็เงียบ แล้วก่บอกว่าอย่ามายุ่งอย่ามากวนใจ แล้วก็วางสาย ก็มีเรื่องอีก แต่เอาแค่เรื่องนี้เนอะ พี่เราก็คุยกับแม่ เราไม่รู้ว่าโทรไรกับเพราะเรากำลังจะฆ่าตัวตาย (ในรถมีเพื่อนพี่สาวอีกคน) เพื่อนพี่สาวเราก็มาดึงเราไว้ ไม่ต้องบอกเนอะว่าเราทำอะไร เราแอบดูโทสัพพี่เรา เค้าคุยกันแค่ว่า พี่เราพิมพ์ว่า เป็นแม่ที่ดีมากเลยเนอะ ไปแบบนะไปแล้วไม่ต้องกลับ แม่เราก็ตอบว่า ไม่ต้องไล่กูหรอกเอาเสื้อผ้ากูลงมาไว้ กูจะไป กูจะไม่ขึ้นไปห้องอีก แล้วอราก็ดูแชทพี่เรากับแฟนพี่เรา พี่เราก็บอกว่าตัดแม่ตัดลูกแล้ว ทางใครทางมัน จบค่ะ ตอนนี้เราไม่รู้ควรรู้สึกยังไงหรือควรทำยังไง เราเสียใจค่ะ เสียใจจนมันจุก เราพยายามฆ่าตัวตายอีกรอบ แต่ครั้งนี้เรากลัวค่ะ เรารู้สึกว่า แค่นี้มันก็เหมือนตายแล้ว เราผูกคอตัวเอง ไม่กล้าถีบเก้าอี้ ยืนอยู่นานมาก ใจนึงอยากตาย ใจนึงเราอยากมีลูกค่ะ อยากโต อยากใช่ชีวิตให้คุ้มก่อน สุดท้ายเราก็ไม่ได้ทำค่ะเราแค่ดึงผม ตบทุบหน้าตัวเอง เราเสียใจตรงที่เค้าเลือกที่จะตัดลูกกับเราแล้วไปอยู่กับมัน มันใช่ความสุขของเค้าจริงๆหรอ มันผิดไปหมดค่ะ แม่เรามีพ่อเราอยู่แล้ว แล้วไปกิ๊กกับสามีเพื่อน แล้วก็กิ๊กกับอีกคน มันผิดไปหมด ทุกครั้งที่มีสติเราจะนึกคำที่พี่เราบอก "เราไม่จำเป็นตัองแคร์คนที่ไม่แคร์เรา ใครทำไงก็ได้อย่างนี้น แทนที่เราจะเอาแต่ร้องไห้ทำไมเราไม่ทำใช้ชีวิตดีขึ้นล่ะ" มันพูดง่ายนะคะ แต่กว่าเราจะผ่านไปได้เราก็แทบตาย พยายามมีสติค่ะ ช่วยได้เยอะมาก อยากถามความคิดเห็นค่ะว่าควรรู้สึกยังไง เราควรไปง้อแม่มั้ย หรือปล่อย ชีวิตใครชีวิตมัน แล้วพอวันแม่ หรือวันเกิด เราควรทักไปหามั้นหรือ ไม่ยุ่งกันเลย เราเจ็บมากนะคะเรื่องที่เราเจอมันเยอะมาก แต่เราผ่านมาได้ถึงขนาดนี้ เราจะไม่ยอมจบชีวิตง่ายๆหรอค่ะ