ทุกคนลืมไปแล้ว

แต่ฉันก็ยังเดิม ๆ
แต่ก่อนปวดร้าวกะความหวัง
เด๊วนี้ก็ยังคงปวดร้าวกะความจริง
แต่ก่อนรู้ ทุกคำถามล้วนมีคำตอบ
และขับเคลื่อนทุกอย่างไปตามทิศทางของคำตอบ
แม้แต่เรื่องของเรา
.
.
เวลาก็เดินมาถึงวันนี้ล่ะ
แต่ไหนแต่ไร
เค้าบอกรักด้วยสมองมักจบไม่สวย
เพราะรักต้องใช้หัวใจ
ทุกวันนี้ก็ยังเห็นแต่
พวกที่ใช้หัวใจล่ะ
เจ็บจนไม่ไหวจะเคลียร์
เจ็บหนักเจ็บนานซ่ะ
.
.
แม้เวลานี้
ฉันจะคิดถึงเธอ
และยังคิดเสมอ
ถ้าบ้านหลังนั้นเสร็จ
เธอจะมาขอฉันไหม
หรือ จะเป็นคนอื่น
.
.
ผู้หญิงคนนั้น หัวเราะสิ่งที่เธอทำให้ฉัน
ใช่
มันแคบมาก
แถมหน้าต่างก็ตรงกันซ่ะ ก็ น่าขำ
ถึงนางจะทำเหมือนเป็นเรื่องตลก
แต่ฉันรู้
นางก็เข้าใจดีว่าเธอทำได้แค่นี้
.
.
ฉันต่างหากเคยทำอะไรให้เธอมั่ง
นอกจากบีบ และ บังคับ
.
.
ฉันมองไลน์ที่ ฉัน บังคับเธอ
มันเป็นสิ่งเดียว
ที่ยึดฉันไว้
ทุกวันนี้
ฉันก็ทำเหมือนเดิม
ทำทุกอย่างให้ยุ่งเข้าไว้
หลายคน
เห็นฉัน เป็นแบบนี้
มีที่เข้าใจถูก
และ
มีที่เข้าใจผิด
.
.
ฉันเปลี่ยนแปลงอะไรไม่ได้ดอก
ทั้งประเทศนี้
และ
ความเป็นเธอ
กรรม เป็นสิ่งน่ากลัว
.
.
ทุกคนลืมไปหมดแล้ว
และ
ฉันยังเจ็บปวดกับทุกสิ่ง
และต้องอยู่กับมันให้ได้ เหมือนเดิม ๆ
.
.
แม้จะไม่มีเธอ
ยังไงทุกคำถามก็ยัง ล้วนมี คำตอบ
รักด้วยสมอง
ยังไง
ก็เจ็บปวดน้อยกว่ารักด้วยหัวใจ
.
.
นี่อาจจะเป็นสิ่งที่ฉันทำได้
ไม่ว่าอะไรจะยังไง
และไม่ว่าเวลาจะผ่านไปสักอีกเท่าไหร่
.
.
กรรม มันเป็น สิ่งน่ากลัว
และ
ทุกคำถาม
ฉันยังมีคำตอบเหมือนเดิม