พ่อมีแฟนใหม่แล้วเปลี่ยนไป แล้วเราควรอยู่ในจุดไหน

สวัสดีค่ะเรามีเรื่องจะขอคำปรึกษาและขอกำลังใจจากทุกคนค่ะปัจจุบันตอนนี้เราอยู่ม.ปลายนะคะพ่อกับแม่ของเราท่านเลิกกันตั้งแต่เรายังเด็กเดิมทีเมือก่อนเราอยู่กับแม่ค่ะแต่พอขึ้นอนุบาล2พ่อก็พาเรามาอยู่กับท่านและพอเราขึ้นป.3ท่านมีแฟนใหม่ซึ่งเราไม่ได้โกรธในส่วนนี้นะคะแต่สิ่งที่เราไม่โอเคคือแฟนใหม่ของพ่อเขาเป็นคนขี้อิจฉาเขามักจะไม่พอใจเวลาพ่อซื้อของให้เราหรือแม่ติดต่อกับพ่อเรื่องดูแลเราเขาเป็นคนเอาแต่ใจพ่อต้องคอยไปรับไปส่งเขาตลอดซึ่งต่างจากเราที่ต้องทำทุกอย่างด้วยตัวเองตั้งแต่หาข้าวกินจนไปรร.ไปซื้อของทุกอย่างก็ต้องทำเองส่วนผญ.คนนั้นเขาจะคอยให้พ่อพาไปนู่นนี่ถ้าไม่ไปเขาก็จะไม่พอใจผญ.คนนี้อายุห่างกับพ่อเรา14ปีและก็ห่างกับเรา14ปีเช่นกันเขามีนิสัยที่เด็กมากๆและต้องให้พ่อเราคอยช่วยเหลือมาตลอดตั้งแต่เรียนจบนอกจากนี้ยังไม่มีความกระตือรือร้นและไม่ก้าวหน้าในหน้าที่การงานและยังสร้างหนี้สินไว้มากมายซึ่งหนึ่งในนั้นคือกู้มาสร้างบ้านเขาเคยบอกให้พ่อแต่งงานกับเขาโดยยื่นข้อเสนอว่าต้องสร้างบ้านให้กับพ่อแม่ของเขาและต้องจัดงานแต่งให้ใหญ่โตให้ทุกคนรับรู้ซึ่งพ่อเราไม่ตกลงเพราะการสร้างบ้านให้พ่อแม่มันคือเรื่องส่วนตัวของเขาและพ่อเราอยากจัดงานแต่งแบบเล็กๆให้พอเป็นพิธีเนื่องจากท่านอายุเริ่มมากแล้วไม่อยากทำให้มันวุ่นวายซึ่งการจัดงานแต่งแบบใหญ่โตนี้พ่อเราจะต้องเป็นคนออกค่าใช้จ่ายทุกอย่างคนเดียวจึงทำให้ท่านยิ่งคิดมากกับค่าใช้จ่ายมากมายเนื่องจากกลัวว่าจะมีผลกระทบกับเราพอพ่อเราไม่ตอบตกลงตามที่เขาต้องการผญ.คนนี้ก็พยายามถอยออกห่างเหมือนพยายามจะเลิกแต่พอพ่อเราถามก็ไม่ยอมชัดเจนว่าจะเอายังไงเขามักจะทำตัวเป็นเด็กพอโดนขัดใจอะไรก็จะบล็อคเบอร์ไลน์ทุกๆทางเหมือนเรียกร้องความสนใจเขามักจะหึงแรงโวยวายชวนทะเลาะพ่ออยู่บ่อยครั้งจนทำให้ท่านเสียเพื่อนและลูกค้าทางธุรกิจไปหลายคนจนเราเองทนไม่ได้จึงได้เปิดใจและคุยกับพ่อเตือนท่านด้วยความหวังดีเรื่องผญ.คนนี้และดูเหมือนท่านจะรับรู้รับฟังแต่สุดท้ายก็ไม่สนใจเหมือนเดิมจนในที่สุดผญ.คนนี้จะเลิกกับพ่อจริงๆโดยให้เหตุผลพูดกลับมาว่าพ่อเราใจไม่ใหญ่ที่ไม่ให้เงินไม่เปย์เขาไม่สร้างบ้านให้เรารับรู้ได้ว่าเขาเข้ามาเพื่อหวังสมบัติด้วยแน่ๆพ่อเราก็ไม่ยอมให้ผญ.คนนี้ไปพยายามให้กลับมาทุกทางทั้งๆที่ท่านก็รู้ดีว่าผญ.คนนี้เป็นคนยังไงเพราะท่านบอกกับตัวเราเองว่าท่านรู้จนตอนนี้กลายเป็นเราเองที่ไม่มีค่าเรามักจะถูกลืมให้อยู่บ้านแล้วท่านจะออกไปข้างนอกกับผญ.คนนั้นในหลายๆครั้งเราเองก็น้อยใจกับความเปลี่ยนไปของพ่อแต่ก็ไม่สามารถหาทางออกได้เนื่องจากเราเคยคุยกับท่านแล้วแต่ด้วยความที่ท่านอารมณ์ร้ายก็มักจะโมโดและด่ากลับมาจนเราในตอนนี้เราคิดว่าเราไม่อยากเอาเงินทำงานของเรามาให้พ่อเลยไม่ใช่เพราะไม่อยากให้พ่อนะคะแต่เพราะเราไม่อยากให้ผญ.คนนี้ใช้เงินที่เราหามาเพราะตลอดเวลา10กว่าปีเขาไม่เคยแสดงน้ำใจกับเราเลยแม้กระทั่งขอให้พาไปเลือกชุดนักเรียนที่พ่อเราให้เงินมาซื้อเขาก็ไม่ไปปฏิเสธเรายอมรับนะคะว่าเราอคติกับผญ.คนนี้ไปไม่น้อยแต่เพราะความสุขของพ่อเราจึงเงียบไม่พูดความรู้สึกของเราออกมาความรู้สึกเราในตอนนี้เราเหมือนคนที่ถูกลืมเลยค่ะเรากลัวว่าพ่อจะโดนทำของใส่เพราะพ่อดูหลงผญ.คนนี้มากแบบที่เราไม่เคยเห็นมาก่อนท่านยอมเสียเวลาสูญเสียทุกอย่างจนเราเองเริ่มจะกลัวว่าถ้าวันนึงเขาแต่งงานกันและย้ายเข้ามาอยู่ในบ้านเราเองที่จะไม่มีที่ยืนอีกเลย