มีใครบ้างที่เข้ามาทำงานใน กทม แล้วไม่อยากกลับไปอยู่บ้านบ้างมั้ยครับ

เราเกิด/โต กทม แต่ไปเริ่มทำงาน ตจว.
แล้วตัดสินใจเลยว่าต้องหาทางย้ายกลับบ้านให้ได้

คือสิ่งที่ทำให้เราตัดสินใจเลยคือ... ความสังคมแคบของ ตจว ที่นั่นคือไม่มีคำว่าเรื่องส่วนตัว
ยิ่งในสายงานเดียวกัน ต่อให้อยู่คนละสาขา คนละอำเภอ แต่รู้เรื่องกันทั่ว
ดีไม่ดีคนนอกสายงานชาวบ้านธรรมดา ยังรู้เรื่องเลย
ไม่ว่าจะเรื่องจริง เรื่องไม่จริง
เรื่องเล็กขี้ปะติ๋ว ไปจนใหญ่โตขนาดเรื่องชู้สาว
คือถ้าเกิดข่าวอะไรขึ้นมา แพร่ไวมากเหมือนไฟลามทุ่ง
ถ้าเรื่องไหนเด็ด เรื่องไหนใหญ่ ดีไม่ดี จว ข้าง ๆ ยังรู้ด้วยจ้าาา

ก็ที่เค้าบอกกันว่า ทำไม ตจว ควบคุมโควิทได้ดี ก็เพราะแบบนี้ล่ะ
คือทุกคนรู้เรื่องของคนอื่นกันหมด และรู้เป็นอย่างดี
บ้านไหนลูกไปเรียนที่ไหน อยู่ปีอะไร จะกลับมาบ้านตอนไหน
ใครไปทำงานที่ไหน ใครแต่งกะใคร หย่ากะใคร รู้กันโหม้ดดด
แบบนี้จะไม่คุมได้ยังไงไหว ถ้าต้องกักตัวแล้วดันออกจากบ้านมาคือรู้กันทั้งอำเภอในวันนั้นเลยนะ

แล้วใครว่าคน ตจว ใจดี ซื่อ ๆ ก็ไม่ใช่นะจ๊ะ มีคนดี/คนไม่ดีปะปนกันไปจ้ะ
คนชนิดซื่อ ๆ มีอยู่นะ แต่ต้องเป็นชาวบ้าน คนเฒ่าคนแก่จริง ๆ
ซึ่งเค้าไม่ได้มาปรากฎตัวตามสถานที่ท่องเที่ยวหรอกนะจ้ะ

ส่วนอื่น ๆ พวกความสะดวกสบาย อันนี้เราเฉย ๆ นะคะ
แต่ที่เราอยากกลับ กทม คือเรื่อง คน เนี่ยล่ะ ไม่มีคำว่าเรื่องส่วนตัว