ชีวิตจริงเราราวกับหนังแฟนเดย์

เราเพิ่งดูหนังเรื่องแฟนเดย์ที่เอามาฉายช่องวันเมื่อกี้นี้เอง คือจบแบบคาใจมาก แล้วมาดูคลิป alternative สุดท้ายก็ไม่ได้คู่กันอยู่ดี เราก็เช่นกัน เราอายุ25อีกเดือนเดียวก็26แล้ว ย้อนไปเมื่อ3เดือนที่แล้ว เรามีเพื่อนหนุ่มสมัยมหาลัยอายุเท่าเรามาขอเราเป็นแฟนเพราะเราเห็นค่าความดีของเขาก่อน บวกกับเคยรู้จักเรามาก่อนตั้งแต่เรียนรวมกับสาขาอื่นและเขาก็รู้ใจในตัวตนเราด้วยว่าเราเป็นคนอย่างไร ชอบอะไร ไม่ชอบอะไร ตัวเราเองก็เป็นใจดี ขี้สงสาร เพราะเขาเคยมีแฟนมาก่อนแต่คบได้เพียง5เดือนเท่านั้น เนื่องจากโดนผู้หญิงทิ้งเพราะทนนิสัยเขาไม่ได้ เธอคนนั้นบอกว่ามีแฟนเหมือนมีลูก เราก็สงสารเขาเพราะเขาอยู่กับแม่2คน พ่อก็เสียไปตั้งแต่เขายังไม่เกิด ส่วนเราโชคดีที่มีพ่อ แม่และพี่ชาย ดูเหมือนเรามีความสุขดี แต่ครอบครัวเรากลับไม่ยอมรับเขาทั้งที่รักเขามากหลังจากที่ขอเป็นแฟนเพียงแค่วันเดียวและไม่ถึงเดือนจนถึงตอนนี้ก็ไม่ได้ติดต่อกับเขาเลยมานาน2เดือน รู้สึกคาใจอยากมีเรื่องต้องเคลียร์ ตั้งแต่ไม่มีเขาเราก็ไม่แตะโซเชียลเลยทั้งเฟส, ไลน์, ไอจี, ทวิต รวมถึงโทรศัพท์มือถือด้วยเลยไม่ได้คุยกับใครเลยสักคน รู้สึกเหงามาก แม้แต่เขาก็ไม่ได้คุย ต่อให้ตอนนี้ยังคุยกับเขามีหวังบ้านเราแตกบึ้ม3บ้าน8บ้านไปอีกบานนนน และที่บ้านก็จะให้เราขึ้นคานไปตลอดชีวิตเพราะมากล่าวหาว่าเราเอาตัวเองไม่รอดทั้งที่เราดูแลตัวเองได้แล้ว แต่ครอบครัวกลับไม่แหกตาเห็นดูข้างในที่ซ่อนไว้บ้าง เพราะเรามีของที่คุณมองไม่เห็นซ่อนอยู่ด้วย แก่ๆก็อย่ามองแค่เปลือก ไอ้ที่คุณเห็นมากล่าวหาเราอาจไม่ได้ตัวตนที่คุณกล่าวหาก็ได้ๆๆๆ ตอนนี้เราก็สวดมนต์ไหว้พระคาถาสิ่งศักดิ์สิทธิ์ผูกจิตเรียกแฟนกลับมาทุกคืนเป็นประจำต่อเนื่องแบบว่าต้องมีสักวันเขาต้องกลับมาติดต่อเราให้ได้ รู้สึกใจเย็น นิ่งขึ้น แม้ว่าไม่เปิดอะไรทุกช่องทางก็ตาม ฝากถึงคนที่บอกว่าสวดพระคาถามนต์เทพรำลึกเหล่านี้ ใครไม่เชื่อว่าเป็นจริงก็อย่าลบหลู่ ใครที่เชื่อก็จงศรัทธาไปจ๊ะ เพราะเป็นความเชื่อส่วนบุคคล โปรดใช้วิจารณญาณ สำหรับเราก็เชื่อไปจ๊ะว่าสักวันปาฏิหาริย์ต้องกลายเป็นจริง