มีครอบครัวเหมือนไม่มี

คือหนูพึ่งอายุ14จะ15 ครอบครัวมีพ่อ!,แม่,พี่,เรา รู้สึกเลยค่ะว่าพ่อไม่รักเพราะถ้ารักเขาคงไม่พูดแบบนั้น ก็คือตอนกลางวันมันง่วงมันเบื่อเลยไม่อยากล้างจาน ล้างตอนเย็นพ่อเราก็ไปรับแม่ แม่เราเลยโทรมาบอกให้ล้างแต่ตอนนั้นคือล้างอยู่ไงรับช้าพอรับเลยกวนตีนไปว่าไม่ล้างหรอกพอกลับมาเราเลยบอกแม่ว่าล้างแล้วพอพ่อเราเดินเข้ามาเขาก็โมโหแม่เราเลยรีบบอกเราก็มองปกติว่าแบบเออล้างแล้วนะ แต่คือเขาก็ชี้หน้าด่า(เหมือนกลัวเสียฟอร์มที่โมโห)และบอกว่ามองหน้ากูเนี่ยหา-ได้แล้วหรือไง ทำเป็นมิงแม่เราเลยห้ามไม่งั้นเขาคงตบเราแล้ว เราเลยพูดว่าก็แค่มองยังไม่ได้ทำอะไรเลยนะ(คือน้ำตาเอ่อแล้ว) เขาก็ด่าๆแล้วบอกว่าถ้าคนจะทำทำไปตั้งนานแล้วไม่รอให้โทรมา
บอกหรอก(ตรงนี้คือเขาไม่รู้ว่าล้างก่อนที่จะโทรมาอีก) ตรงนี้คือน้ำตาแตกเลยหยุดร้องไม่ได้คิดแต่ไม่อยากจะอยู่แล้วอยากไปที่ไหนก็ได้ที่ไม่ใช่ที่นี่ แต่ดีที่แม่เรารักเรามากเขาคอยห้ามและแชทคุยไม่ให้เราทำเรื่องโง่ๆอีก(ใช่ค่ะเรื่องแบบนี้เคยเกิดขึ้นแล้วตอนนั้นเราคลี่ไม้แขวนเสื้อแล้วจะเอามาพันคอ แต่มันแข็งบิดจนเหนื่อย พอนึกถึงแม่ก็หยุดไปเลย) หลายคนอาจจะคิดว่าเรื่องแค่นี้แค่เรื่องล้างจานแต่สำหรับเรามันเหนื่อยเกินที่จะรับได้แล้ว เราพึ่งอายุเท่านี้เองไม่เห็นจำเป็นต้องมาเจอเรื่องอะไรแบบนี้เลย เขาพูดเหมือนเราเป็นภาระ และมันเป็นแค่หน้าที่ไม่งั้นเขาก็คงไม่ทำ คิดเป็นอย่างอื่นไม่ได้เลยค่ะ เหมือนเขาไม่เคยรักที่เราเป็นลูกเขาเลย ทุกวันนี้อยู่เพราะแม่คนเดียวเลยค่ะถ้าไม่มีเค้าเราคงไม่อยู่ที่นี่บนโลกใบนี้ไปนานแล้ว สำหรับเราครอบครัวที่มีอยู่ก็เหมือนไม่มี มีผู้นำครอบครัวอยู่ก็เหมือนไม่มี ทุกวันนี้รู้สึกขาดหายมากเลยค่ะ เวลาเห็นครอบครัวอื่นที่สนิทๆกันเขารักกันเขาดูแลกันพูดดีต่อกันเรานี่ละอายใจไปเลยเข้าใจคนที่มีพ่อเหมือนไม่มีก็สามสี่ปีที่ผ่านมาเนี่ยแหละ จนตอนนี้คล้ายจะเป็นโรคซึมเศร้าไปแล้ว ร้องไห้บ่อย/เหม่อบ่อย/ไม่ค่อยยิ้ม/เหนื่อยกับทุกสิ่ง เหนื่อยเกินไปแล้วมั้งเรื่องแค่นี้เองเห้ออ😥
ขอบคุณทุกคนที่อ่านจนจบนะคะเราคงหันหน้าไปหาใครไม่ได้แล้ว เหมือนได้ระบายความในใจไปหมดแล้วรู้สึกดีขึ้นจริงๆ ขอบคุณจากใจเลยค่ะ🙂🤗