ผิดมั้ย ถ้าเรารู้สึกผิดหวังในตัวพ่อตัวเอง?

สวัสดีครับ ผมเป็น รปภ.หนุ่มอายุ 22 ปี เรื่องมีอยู่ว่าผมพึ่งได้งานมาหลังจากตกงานมา 2เดือน ทันทีที่ได้งานผมดีใจมากก เลยโทรไปบอกพ่อกับแม่ว่า "ผมได้งานแล้วนะครับ" ผมบอกรายละเอียดงานทุกอย่างกับแม่ แม่ก็ดีใจด้วย แต่กับพ่อ ผมบอกแค่ว่าได้เงินวันละ 400 ตอนแรกพ่อก็โอเคด้วย เพราะเห็นว่าเงินมันก็โอเคอยู่ แต่เค้ามารู้ทีหลังว่าผมเป็น รปภ. พ่อรีบโทรหาผมแล้วบอกให้หางานใหม่ซะ "งานนี้มันไม่มีศักดิ์ศรี ไปเป็นขี้ข้าเค้าซะเปล่าๆมีซะเปล่าๆ มีแต่พวกไทยใหญ่เค้าทำกัน"  ผมบอกปฏิเสธโดยพูดกับเค้าดีๆว่า "ผมอุตส่าห์ได้งานมา ผมรับงานมาแล้ว ผมอยากทำตรงนี้ให้ดีที่สุดก่อน" แล้วกดวางไป ผมมานั่งคิดถึงมุมมองของผมที่มีต่อพ่อ พ่อเป็นคนหัวดี มีอุดมการณ์ พึ่งพาได้ เวลาผมมีเรื่องหนักใจอะไรก็มาปรึกษา แล้วพ่อก็ให้คำปรึกษาที่ดีตลอด แต่ครั้งนี้ผมไม่เห็นด้วยกับพ่อแบบสุดๆ จะเป็นงานแบบเค้าก็มีจุดยืนของเค้า มีศักดิ์ศรีด้วยกันหมด โตมาจนขนาดนี้ผมไม่คิดจะหาหน้าตาจากหน้าที่การงาน ไม่เคยคิดอยากจะเป็นเจ้าคนนายคนที่เหยียบย่ำศักดิ์ศรีของลูกน้องตัวเองว่า "เป็นขี้ข้ากู กูสั่งอะไรต้องทำตาม" "เป็นคนไทยแท้รึเปล่า ถ้าไทยใหญ่ผมไม่รับเข้าทำงานนะ" ผมแค่อยากมีงานทำ เลี้ยงแฟน เลี้ยงตัวเอง แบ่งเบาภาระให้ครอบครัว หลังจากนั้นผมก็รู้สึกอยากร้องไห้ขึ้นมา ผมนั่งกลั้นน้ำตาทั้งวัน ทำงานได้อย่างไม่มีความสุขเลย ผมไม่เคยรู้สึกผิดหวังในตัวพ่อขนาดนี้มาก่อน...
ทุกคนคิดเห็นอย่างไรกันบางครับ ผมดูเป็นลูกอกตัญญูมั้ย ที่ไม่ทำตามที่พ่อบอก ที่คิดกับพ่ออย่างนี้ แล้วมุมมองของคนเป็นพ่อคิดยังไง ถ้าลูกตัวเองไม่ได้ทำงานอย่างที่พ่ออยากจะให้เป็น