ยิ่งคิด...ยิ่งคิดถึง

.....แล้ววันนั้น....ก็มาถึง ! วันที่ซึ่งทรวงฉันเริ่มหวั่นไหว เหมือนคมมีดกรีดเตือนเชือดเฉือนใจ อัสสุชลล้นไหลหทัยตรม *คือวันที่เธอนั้นผ่านมาหา พร้อมพร่ำเผยวาจาพาขื่นขม ว่าต้องลาคลาไคลไกลแดนพรม ฉันระทมเ

—(•·÷÷·•)— ·÷±‡±±‡±÷·—(•·÷÷·•)&mdash

เพียรส่งถ้อยไถ่ถามด้วยความห่วง ใจเหนี่ยวหน่วงเพ้อพร่ำย้ำคิดถึง รู้หรือไม่ ในบ่วงห้วงคำนึง ยังซ่านซึ้งหวามไหวอยู่ในทรวง อย่ารอนร้าวเฝ้าครวญรัญจวนจิต ยังคงคิดติดตรึงคะนึงหวง อย่าระแวงหวั่นว่าสุดาดวง จะ

คิดถึงเอยคิดถึงจึงเขียนถ้อย เรียบเรียงร้อยลำนำส่งคำไข ให้รู้ความยามคะนึงถึงคนไกล สื่อสารใจออดอ้อนให้กลอนพา เฝ้าแวะเวียนเพียรพร่ำส่งคำรัก มาท้วงทักเว้าวอนฉะอ้อนหา คิดถึงกันบ้างไหม?ใจ..ถามมา ถ้าตอบว่า&

เธอใช่ไหม...มอบกลิ่นอายของความสุข มาปลอบปลุกความหวังอยู่เคียงข้าง ปันอวลไอไมตรีแผ่จางจาง แตะสัมผัสอย่างถนอมพร้อมเมตตา เธอใช่ไหม...พาใจมุ่งสู่ฟ้ากว้าง บอกกลางทางว่าอาทรและห่วงหา ส่งความรักสลักห้วงดวงอ

@ เดียวดายกลางสายลมชมจันทร์ดาว ๒ ท่องพารา คราค่ำ ย่ำราตรีดวงฤดี สลักรอย คอยเพียงเขายินสำเนียง เสียงเพลง บรรเลงเบารู้สึกเหงา เร้ารุก ปลุกห้วงวิญญ์ จึงประพันธ์ กลอนไว้ ให้สดับประจักษ์รับ รอยซึ้ง ตรึงถวิ

สุสานสรวง ร่วงโรย ดั่งโลกฝัน เงาจันทร์ส่อง ซึ้งซับ กับพฤกษา ดอกไม้โปรย กลบหลับ วิญญาณลา เสียงลมพา โหยหวน ครวญนิรันดร์ ใต้ป้ายหิน ผุพัง ดั่งอาณา ซากอุรา จ่อมจม ทิ้งฝอยฝัน ดินซ่อนร่าง รุ่ยลับ ดับตะวัน

εїз ° °º¤ø, ¸¸, ø¤º° `°º¤ø༄˖°. เจียระไนร้อย ฉลุลายถักสร้อย ดาริกาสรวงละเมียดละไม ดุจแก้วมณีดวง ประดับ

O ตั้งแต่สบตากันเมื่อวันก่อน ก็เห็นแววสั่นสะท้อนแสนอ่อนไหว จากบัดนั้นงดงามแห่งความนัย เหมือนแกว่งไกวแรงคะนึงทุกกึ่งยาม O สืบผ่านความมุ่งหมายคลี่คลายออก หลั่งระลอกกระฉอกซ้ำปวงคำถาม ไฟแห่งความ

แรงบันดาลใจจากกระทู้....ดาวที่คุณเห็นในคืนนี้ อาจไม่มีอยู่แล้ว https://pantip.com/topic/43549262 ร่ำค่ำคืนรอดาวสกาวแสง ในซอกแฝงความขมซมโหยหา ราตรีนี้ระเรื่อรินกลิ่นอำลา อนิจจาปร่าแปร่งแสลงทรวง เศร