ครอบครัวไม่ให้อิสระกับเราค่ะ

เราน้อยใจครอบครัวตัวเองมากค่ะ ครอบครัวเราหัวโบราณเราทำอะไรก็จะคอยติเตียนตลอดค่ะ เรารู้สึกว่าเราไม่ค่อยได้รับอิสระจากครอบครัวเหมือนเด็กคนอื่น เราน้อยใจตลอดเลยค่ะ ตอนเราเด็กๆเราเคยขอที่บ้านกลับบ้านเอง(กลับกับเพื่อนนะคะ)ที่บ้านก็ไม่อนุญาติค่ะ ที่บ้านบอกว่าอันตราย อันนี้เราเข้าใจค่ะแต่บางทีเห็นเพื่อนกลับด้วยกันก็แอบน้อยใจบ้างค่ะ พอเราเข้ามัธยมต้นเราก็เริ่มรักสวยรักงามอะค่ะ เราก็ขอที่บ้านซื้อครีมบำรุงผิว ตามประสาเด็กผู้หญิงอะค่ะ เขาก็บอกว่าเราแรงค่ะ ว่าเราอยากหัดแรด เราเสียใจมากค่ะ แต่เราก็ทำอะไรไม่ได้ก็ต้องเก็บไว้ในใจ ด้วยความดื้อค่ะเราก็แอบซื้อมาใช้แบบไม่ให้ที่บ้านรู้ จนเราเริ่มโตค่ะ เราก็แต่งสวยมากขึ้น ก็ด้วยความว่าอยากเป็นคนที่ดูดี ก็เลยซื้อเสื้อผ้ามากขึ้น เครื่องสำอางค์ เราก็ซื้อมาใช้ค่ะ แต่ก็ไม่พ้นที่บ้านต้องว่าเราอีกละค่ะ ว่าเราด้วยคำหยาบคายก็มีค่ะ บางทีเราเสียใจค่ะแต่ทำอะไรไม่ได้ ในขณะที่เพื่อนเรา ครอบครัวเขาสนับสนุนทุกอย่างเลยค่ะ ไม่ว่าจะเสื้อผ้าหรืออะไร เขาก็จะช่วยเลือกให้เพื่อนเราค่ะ เราอิจฉาเพื่อนที่มีครอบครัวดีแบบนี้ค่ะ จนตอนนี้เราอายุจะ17แล้ว อีกเดือนเดียวค่ะ เราก็ยังรู้สึกแบบเดิมค่ะ ไม่ว่าเราจะทำอะไรในชีวิตเราจะต้องรอคำอนุญาติจากที่บ้านค่ะ จนบางทีเรากลายเป็นคนดื้อ เราไม่ขอแต่เราแอบทำค่ะ เรารู้ว่าเราขอไปก็เท่านั้น เราอยากไปเที่ยวกับเพื่อนเราต้องขอที่บ้านล่วงหน้า4-5วันค่ะ เราจะออกจากบ้านไปทำอะไร ก็ต้องบอกล่วงหน้าค่ะ บางทีเรามีธุระด่วนจริงๆ เขาก็ไม่เก็ทค่ะ เขาก็หาว่าเราอยากออกไปทำตัวอย่างว่าข้างนอก เราทะเลาะกับที่บ้านบ่อยมากค่ะ แทบทุกวัน ก็ขึ้นอยู่กับอารมณ์เขาล่ะค่ะ เราอึดอัดค่ะ เขาชอบทำร้ายความรู้สึกเราบ่อยๆ แล้วเขาก็จะอย่างว่าเขาเลี้ยงเรามา เขาทำให้เราได้อยู่สบายไม่ต้องไปขอทาน เราฟังคำด่าว่าจากที่บ้านบ่อยๆจนเราไม่อยากกลับบ้านเลยค่ะ ถ้าวันไหนเลิกเรียนเร็วเราก็จะหาอะไรทำเพื่อที่จะได้กลับไปแล้วขึ้นห้องนอนเลยค่ะ เราเถียงกับเขาบ่อยๆว่าเราก็โตพอจะตัดสินใจเองได้แล้ว เราอยากทำตามใจตัวเองโดยไม่ต้องรอใครกำหนดอะค่ะ เขาก็บอกว่าเรางั้นเราก็ไปหาเงินเอง ไม่ต้องไปขอเขา ทำไมอะคะ ในขณะที่ครอบครัวอื่นเขาเข้าใจลูกทุกอย่าง ทำไมเราถึงไม่ได้รับอะไรแบบนี้บ้าง ตอนช่วงโควิดที่ผ่านมาเราอยู่แต่บ้านมาตลอด3เดือน จนเขาประกาศให้ออกนอกบ้านได้ เราโทรคุยกับเพื่อนเราว่าอยากไปเที่ยวด้วยกัน ไม่เจอกันนานแล้ว เราก็ลองขอไปเที่ยวกับเพื่อนค่ะ เขาก็ไม่ให้อีก เราก็เข้าใจนะคะว่ามันยังไม่หายขาด แต่แค่เราจะไปโรงเรียนรับเอกสาร เราขอไปเอง เขาไม่ให้ค่ะ เขาจะไปรับแทนเรา เพื่อนเราก็ไปกันเองค่ะที่บ้านเพื่อนก็โอเค เราแค่อยากไปเจอสังคมบ้าง เราเหงาค่ะ เราไม่เคยเล่าปัญหานี้ให้ใครฟังค่ะ เพราะเราคิดว่าคงไม่มีใครเข้าใจหรอก ล่าสุดที่ผ่านมาเพื่อนเราก็นัดกันไปเที่ยวไปถ่ายรูปอะค่ะ เราคิดในใจว่า เราไม่ได้ไปอยู่แล้วค่ะ เราไม่รู้ว่าเพื่อนจะรำคาญเรามั้ย ชวนอะไรๆเราก็ไปบ้างไม่ไปบ้าง เราอยากไปมากนะคะ แต่เรารู้อยู่แล้วว่าเราไม่ได้ไปหรอกค่ะ เราก็น้อยใจไปใหญ่ค่ะ เราอายุเท่านี้แต่เราไม่มีอิสระเป็นของตัวเองจริงๆเลยค่ะ เราอยากรู้ว่าทุกคนคิดว่าเราเอาแต่ใจไปมั้ยคะ หรือ ใครมองในมุมไหนบอกเราทีนะคะ เราอยากได้คำแนะนำค่ะ
อธิบายงง หรือ ไม่เข้าใจ เราขอโทษนะคะ🙏🏻
แสดงความคิดเห็น
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่