คือตอนนี้เราอึดอัดมากจริงๆทั้งเรื่องครอบครัวเรื่องที่โรงเรียน มันอึดอัดจนเราอยากร้องให้มากๆ แต่ก็ไม่ก็ไม่รู้จะไปร้องให้กับใครดี มันอึดอัดไปหมดเลย เราเป็นแค่เด็กในสายตาของทุกคน เราทำอะไรลงไป พูดอะไรออกไป มันเท่ากับผิด เราไม่กล้าแม้แต่จะพูดว่าต้องการอะไรเลยด้วยซ้ำ เราพึ่งสังเกตตัวเอง ว่าไม่กล้าทำอะไรเลย เรามีความสุขอยู่กับแค่โทรศัพท์ เรายิ้มและหัวเราะได้แค่กับมัน แม่ของเราเป็นคนที่ใจดี แต่เวลาโกรธหรือโมโหอะไรจะลงที่เรา แม่มักจะว่าเราต่อหน้าคนอื่นตลอด จนเราเหนื่อย เหนื่อยมาก จนเราเคยคิดว่าไม่อยากอยู่ในครอบครัวแบบนี้ แต่เราก็เด็กเกินกว่าจะทำได้ เราเคยพยายามพูดกับแม่หลายรอบ แต่ทุกครั้งก็จะจบด้วยการที่แม่ด่าเรา และเราก็ร้องให้คนเดียวในห้องน้ำทุกครั้ง เรามีพี่สาวคนนึง เป็นพี่สาวคนละพ่อ เราห่างกับพี่สาวเก้าปี พีดูรักเรามาก แต่เราก็ไม่กล้าพอที่จะบอกพี่เรื่องที่เราอึดอัดกับมันมานาน ส่วนพ่อของเราทำงานอยู่ที่ต่างจังหวัด จะกลับบ้านแค่วันหยุด แต่ว่าพ่อก็มีแฟนและลูกใหม่ เรารับรู้เรื่องนี้มาตั้งแต่แรกเพราะเคยได้ยินแม่คุยโทรศัพท์ แต่ว่าเราก็ไม่ได้อยู่กับพ่อเราตั้งแต่เด็กแล้ว ช่วงหลังๆมา เราไม่ชอบให้พ่อเรากลับบ้านเพราะแม่จะชอบบังคับให้เราพูดกับพ่อเยอะๆ เอาใจพ่อเยอะๆ มันทำอึดอัดตลอดเวลาที่อยู่กับพ่อ
เราแค่ต้องการคนรับฟังและแนะนำค่ะ