เราควรทำอย่างไรเมื่อพ่อเราแอบมีคนใหม่

เรื่องมีอยู่ว่าวันนั้นพ่อผมออกจากเวร ก็คือพ่อผมทำงานหนึ่งวันกับอีกหนึ่งคืนแล้วก็พักหนึ่งวันกับอีกหนึ่งคืนแบบนี้ทุกเดือน วันนั้นพ่อผมออกไปแต่เช้าโดยที่ผมและแม่ไม่รู้ว่าไปไหนจนกระทั่งถึงเวลาเข้าเวรก็ประมาณหกโมงเย็นได้ ผมและแม่ก็ได้โทรหาพ่อโทรยังไงก็โทรไม่ติด แล้วผมก็ได้โทรหาตาก็คือเพื่อนร่วมงานของพ่อนั้นแหละ ถามไปถามมาสรุปว่าได้ไปกินเหล้ากับเพื่อนที่หนึ่งและก็ได้แยกย้ายกันไปเวลาประมาณบ่ายสามได้ต่างคนก็ต่างกลับบ้านแต่พ่อผมไม่กลับบ้านแต่กลับไปอยู่บ้านหลังหนึ่ง พ่อว่างสายจากเพื่อนร่วมงานของพ่อเวลาประมาณหนึ่งทุ่มกว่าผมกับผมกับแม่ได้ได้ขับรถไปตามหาในหมู่บ้านที่พ่อไปกินเหล้ากับเพื่อนของเขาผมขับวนอยู่หลายรอบจนกระทั่งเห็นพ่อเดินออกจากมุมมืดบ้านหลังหนึ่งซึ่งท่าทางโกรธอะไรบ้างอย่าง แล้วก็มีตากับย่ายเดินออกมาทีหลัง ซึ่งอาการตอนนั้นพ่อเมามากแต่ก็มีสติพูดกันรู้เรื่อง แล้วผมก็รับพ่อกลับบ้านโดยให้แม่ขับรถของพ่อ ผมก็พอรู้แหละว่าพ่อผมมีคนใหม่ ผมสังเกตุตอนแกคุยโทรศัพท์กับใครสักคนหนึ่งเป็นภาษาอีสาร ผมแอบได้ยินหลายครั้งที่เขาคุยกัน ครั้งนั้นผมคิดว่าเขาต้องมีใครสักคน ตอนนั้นผมร้องไห้หนักมากเกิบทั้งคืนจนผมเหนื่อยแล้วก็หยุดไป ผมก็เก็บไว้ในใจคนเดียวมาตลอด จนครั้งนี้มีหลักฐานคาตา ระหว่างทางกลับบ้านทีแรกผมไม่กล้าถามสิ่งที่ผมคิดในหัว ผมเลยรวบรวมความกล้าในตอนนั้นโดยที่เปิดใจคุยแบบลูกผู้ชาย ผมรู้แล้วแหละว่าพ่อมีคนใหม่แต่ผมอยากได้ยินจากไปาเขา ผมได้ถามว่าทำไมได้ไปอยู่บ้านหลังนั้นผมถามอยู่หลายรอบมากเขาก็เบี่ยงเบนไปเรื่องอื่น ตอนนั้นผมทั้งร้องไห้ทั้งถามคำถามมากมายและก็ขับรถไปด้วย ผมก็ถามถามถามถามในที่สุดเขาก็ยอมรับว่าเขามีคนใหม่ คุยกันมาแล้วหนึ่งปีส่งเงินให้เขาบ้างไปหาเขาบ้าง เขาก็พูดว่าเองไม่ต้องสนใจเรื่องของพ่อเองทำหน้าที่ของตัวเองก็พอผมรู้มาโดยตลอกว่าพ่อกับแม่อยากให้ผมทำตามความฝันของตัวเองให้ได้ ผมก็พูดว่าผมรู้มาโดยตลอกว่าพ่อกับแม่คิดยังไงกับผม ผมเลยพยายามอยู่ทุกวันนี้ไง พอถึงบ้านผมกับพ่อก็คุยกันนานมากทั้งคุยทั้งร้องไห้ไปด้วย สิ่งที่ผมยอมรับไม่ได้และก็ทำให้ผมคิดอยู่ทุกวันนี้คือ ยังเป็นครอบครัวอยู่หรือเปล่า ผมเครียดมากชอบอยู่คนเดียวที่เงียบๆ ผมพยายามยอมรับมันแต่ก็ทำไม่ได้มันฝังลึกอยู่ในใจ ผมไม่เคยเล่าเรื่องนี้ให้ใครฟังเลยผมเก็บไว้คนเดียวมาโดยตลอด บางวันผมเครียดมาก คิดที่จะทำร้ายตัวเอง ภาพในหัวมีแม่ขึ้นแม่ ผมก็คิดแล้วว่าถ้าผมไม่อยู่แล้วแม่จะอยู่ยังไงใครจะช่วยแม่ทำงานใครจะอยู่เป็นเพื่อนแม่ ผมจะปรึกษาพี่ชายก็ไม่กล้าที่จะพูดผมก็ได้แต่เก็บความรู้สึกนี้มาถึงทุกวันนี้ บางวันผมเครียดมากเครียดทั้งเรื่องครอบครัวเครียดทั้งเรื่องส่วนตัว ผมชอบอยู่คนเดียว ฟังเพลงเศร้าๆ จนผมคิดว่าตัวเองเป็นโรคซึมเศร้าหรือเปล่า ผมพยายามทำหน้าที่ของตัวเองเพื่อพิสูจน์ว่าผมทำสำเร็จแต่มันก็อดคิดเรื่องที่พ่อทำไว้ไม่ได้สักทีผมควรทำอย่างไรดี