ชีวิตที่เหมือนอยู่ในกรงขัง

ผมสมัครมาเพื่อขอเล่าชีวิตของผมครับ
ปัจจุบันตัวผมอายุ 25 ปี แต่ชีวิตผมเหมือนอยู่ในกรงขัง เพราะไม่สามารถที่จะไปไหนมาได้เหมือนคนที่อยู่ในวัยเดียวกันได้ ตั้งแต่ผมเรียน ปวช. ทุกครั้งที่ไปเรียนก็ต้องกลับบ้านตรงเวลาไม่อนุญาติให้ไปไหน ถึงไปก็ให้กลับ 6 โมงเย็น ถ้าผมกลับช้าก็ถือเข็มขัดรอหน้าบ้าน ตอนนั้นผมอายุ 18 ปี แต่ก็ไม่สามารถไปไหนได้บ่อยเหมือนเพื่อนคนอื่น ๆ จนบางครั้งถูกเพื่อนเรียกว่าลูกติดแม่ ผมรู้สึกอายและเสียใจทุกครั้ง พอเรียนต่อ ปวส. ได้ 2 ปี ได้เรียนต่อที่มหาวิทยาลัยก็คิดว่าจะมีอิสระมากขึ้น แต่ก็เปล่าเลยยังเหมือนเดิม ผมมีแฟนแต่ทุกครั้งก็จะต้องเลิกกันไปเพราะผมไม่สามารถที่จะเป็นเหมือนคนอื่นได้ ไม่สามารถไปเที่ยวต่างจังหวัดได้ ไปเที่ยวกับแฟนก็โดนโทรตามมีเวลาที่จำกัด พอกลับมาบ้านก็จะถูกพูดประชดประชันใส่ ทุกครั้งที่แม่เลี้ยงโมโหจะด่าผม ตะโกนใส่ผม ด่าผมดั่งสัตว์นรก ด่าด้วยถ้อยคำที่หยาบคายอีกมาก เข็มขัดนี่เป็นสิ่งที่โดนมาแต่เด็ก เธอจะพูดเสมอว่าผมไปทำอะไรที่ไม่ดีมา (ถ้อยคำจะเต็มไปด้วยคำหยาบครับ ขออนุญาติไม่พิมพ์เพราะหยาบจริง) บางครั้งก็ไล่ผมออกจากบ้าน จนผมต้องแอบไปร้องไห้กับบ้างข้างๆเสมอครับ และในทุกครั้งที่ผมไปตัดผมเสร็จกลับมา ผมก็จะโดนเขาด่าเพียงเพราะผมตัดผมไม่ได้ดั่งใจ คือผมเป็นคนหน้าผาก กว้างครับ และเป็นคนชอบตัดผมสั้น เขาจะไม่พอใจอย่างมากเพราะบอกว่ามันไม่เหมาะ และเคยด่าผมรุนแรงเพียงเพราะเรื่องตัดผม มีครั้งนึงผมสวนกลับไปว่า นี่มันหัวกระบานผมจะตัดยังไงก็ได้ แต่ก็นั่นเเหละครับ สิ่งที่ตอกกลับมาค่อเสียงด่า ตะโดน บอกผมอกตัญญู ผมสมเพศตัวเองครับที่ไม่สามารถบอกเพื่อนทีมหาลัยได้ว่าทำไมผมถึงไม่เคยไปเที่ยวแบบค้างคืนได้เลย แม้แต่ในปัจจุบันที่ผมอายุ 25 แล้ว ผมก็ยังคงโดนแบบนั้น มีอยู่ครั้งหนึ่ง แฟนผมป่วยไม่สบาย ต้องมีคนไปเฝ้า ผมก็ขอดี ๆ ว่าต้องมีคนไปเฝ้า แต่สิ่งที่ตอกกลับมาคือ จะไปเฝ้าทำไมอยู่ รพ. แล้วไม่เป็นไรหรอก จริง ๆ สาเหตุที่ไม่ให้ผมไปนอนค้างที่อื่นเลย เพราะแม่เลี้ยงเป็นคนที่กลัวผีเอามาก ๆ เเม่เลี้ยงผมมีลูกหนึ่งคนครับเป็นผู้ชายปัจจุจบันมีภรรยาและลูก1คน ตอนลูกคลอดใหม่ก็มาอยุ่ที่บ้านหลังนี้เเหละครับ ทุกอย่างก็เหมือนจะดี เล่นกับหลาน รักหลาน แต่อยู่ได้ 1 เดือนก็แสดงความไม่พอใจสะใภ้ ทำสีหน้าไม่พอใจ จนลูกชายตัวเองต้องไปซื้อบ้านอยู่ที่อื่น ส่วนผมก็ต้องอยู่ที่นี่ต่อไป ส่วนแม่จริงๆของผมอยู่ต่างประเทศครับ เเม่แต่งงานใหม่ตอนผมเรียนตั้งเเต่ประถม มัธยม มหาลัย แม่ส่งเงินให้ตลอดทุกเดือน และมาหาผม 1-2 ปีครั้ง ถ้าถามว่าทำไมผมถึงไม่ไปอยู่กับแม่ จริงๆผมไปได้ครับ แต่ว่าด้วยความที่ตอนนั้นโตมากับคำว่าต้องกตัญูญูรุ้คุณผู้มีพระคุณ ผมก็เลยไม่ไปไหน บอกตรง ๆ เลยว่าโดนกรอกหูตลอดว่าบาปกรรมนะอกตัญญู ผมอาจจะเล่าวนไปมา มาถึงปัจจุบันผมก็ยังโดนอยู่ ทุกครั้งที่ออกไปข้างนอกเเล้วกลับมาบ้าน มึ_ไปทำเ_ี้ยที่ไหนมาอีก ซึ่งผมไม่ได้ทำอะไรแบบนั้นเลย ผมบอกไปว่าแค่ไปหาเพื่อน ลองคิดดูว่าผมโดนเหตุการณ์แบบนี้มาตลอดตั้งเเต่ผม 15 จนตอนนี้ 25 ครับ ผมรู้สึกอึดอัดทุกครั้ง ผมทำร้ายตัวเองบ้าง ผมไม่รู้จะไปคุยเรื่องนี้กับใคร ผมอายมาก ๆ ที่ต้องมาเจออะไรแบบนี้ เรื่องนี้ผมไม่เคยพูดกับใครเลย มีแต่คนข้างบ้านที่เขาเห็นว่าผมโดนอะไรบ้าง ผมไปร้องไห้ที่นั่นก็บ่อยครั้ง จนตอนนี้ผมอายุ 25 ปี ผมหางานได้ผมอยากจะออกมาจากที่ที่เป็นดั่งกรงขังเเห่งนี้ ผมเล่าไปน้ำตาผมมันก็ไหลทุกครั้งที่นึกถึงเรื่องพวกนี้ในใจผมจะมีทั้งความเศร้าและความโกรธครับ ผมอาจจะเล่าสลับไปบ้างขออภัยอย่างสูงครับ ผมเเค่อยากระบายเรื่องราวเหล่านี้ครับ