ผมเล่นพันทิปครั้งเเรกนะครับ เนื่องจากไม่รู้จะปรึกษาใครเเล้ว
เริ่มเเรกก่อนเลยนะครับ ผมกับเเฟนคบกันมาเกือบจะ 5ปีแล้ว คือผมเป็นคนเล่นคอมพิวเตอร์มานานเเล้วเล่นเพื่อผ่อนคลายเเฟนก็ทราบ ตลอดเวลาที่คบกัน ผมก็พาเเฟนไปห้าง ไปดูหนัง ไปหาอะไรทานตามปกติครับ รักกันดี เเต่มาปีที่4เราตัดสินใจ ลองอยู่ด้วยกัน ระยะเวลาประมาณ8เดือนเเรก ผมก็เล่นปกติไม่ได้จริงจังมาก ไปทำงานเหนื่อยกลับมาเห็นหน้าเขาก็หายเหนื่อยเเล้ว พอระยะเวลาต้นปีที่ผ่านมาผมเริ่มหาข้อมูล เกี่ยวกับการหาเงิน จากการใช้งานทางอินเตอร์เน็ต เช่นเเคสเกม ตัดต่อวิดีโอยูทูป ผมก็มุ่งมั่นอยากจะหาเงินตรงนี้ให้ได้โดย ตลอดระยะเวลา 3เดือน ก็ไม่ค่อยได้ไปห้าง ไปดูหนังกันเท่าไร ไปหาอะไรทานมื้อพิเศษบ้างเเต่น้อยลงเยอะ เเฟนก็ไม่ค่อยได้ไปไหนเพราะผมไม่พาไป พอเเฟนน้อยใจผมก็ง้อเเละพยายามคุยกันว่า ผมกำลังทำอะไรอยู่มีจุดหมายให้เขาฟัง เขาก็เหมือนจะเข้าใจนะครับ
ต่อมาพอเกิดปัญหาโควิดเราก็เเยกกันกลับบ้าน ที่บ้านเเฟนผมเป็นร้านค้า เขาจึงได้พบผู้คนบ้าง มีอะไรทำบ้าง เเต่เราก็ยังคุยกันปกตินะครับยังวางแผนไปเที่ยวกัน ยังวางแผนอนาคตจะใช้ชีวิตร่วมกันยังไงอยู่เลย
จนถึงประมาณวันที่9 พฤษภา ที่ผ่านมา เขาทักมาหาผม เเล้วบอกว่าต้องการอยู่คนเดียว ผมก็เลยถามว่าทำไม ผมต้องการความชัดเจนของสถานะเขาจึงบอกว่า"ขอเลิก" ความรู้สึกผมตอนนั้นไม่เข้าใจอะไรทุกอย่างเลยครับ จะเป็นลมทำอะไรไม่ถูก ผมจึงตั้งสติเเล้วถามเขาอีกครั้งว่า ทำไมอยากเลิก เขาบอกตอนนี้รู้สึกผูกพันธ์กัน เเบบเพื่อนมิใช่เเฟน เเล้วจากนั้นมาเขาก็ตอบเเชทผมน้อยลงตลอดเลย ผมพยายามไม่ทักเเต่มันทำไม่ได้ครับ เขาบอกให้ผมปรับตัว ผมปรับไม่ทันจริงๆ คือก่อนวันที่ เลิก1วันยังวางแผนอนาคตร่วมกันอยู่เลย ผมก็ตื้อเขา เขาบอกเขาไม่รู้สึกอะไรเเล้ว สิ่งที่ผมกลัวคือ ถ้าหากผมไม่ตื้อผมจะเสียเขาไป หรือ หากผมตื้อมันก็ยิ่งน่าลำคาณ เเต่มัน ก็เเย่ทั้งสองอย่างจึงเลือกตื้อครับ ****ผมกับเเฟนคบกันมาเกือบ5ปี ผมไม่เคยมีเรื่องมือที่สามเลยครับ เราให้เกียรติกัน
ตอนนี้ก็ตื้อมาจะคบเดือนเเล้ว ยังไม่มีอะไรดีขึ้นเหมือนจะเเย่ลงด้วยซ้ำ
เลยอยากถามเพื่อนๆว่า เรื่องนี้สามารถให้อภัยได้ไหมครับ ในมุมมองผู้หญิง เเละผมควรทำอย่างไรตอนนี้
เเฟนขอเลิกเนื่องจากเรา ไม่เอาใจใส่ สามารถให้โอกาสกันได้ครับ
เริ่มเเรกก่อนเลยนะครับ ผมกับเเฟนคบกันมาเกือบจะ 5ปีแล้ว คือผมเป็นคนเล่นคอมพิวเตอร์มานานเเล้วเล่นเพื่อผ่อนคลายเเฟนก็ทราบ ตลอดเวลาที่คบกัน ผมก็พาเเฟนไปห้าง ไปดูหนัง ไปหาอะไรทานตามปกติครับ รักกันดี เเต่มาปีที่4เราตัดสินใจ ลองอยู่ด้วยกัน ระยะเวลาประมาณ8เดือนเเรก ผมก็เล่นปกติไม่ได้จริงจังมาก ไปทำงานเหนื่อยกลับมาเห็นหน้าเขาก็หายเหนื่อยเเล้ว พอระยะเวลาต้นปีที่ผ่านมาผมเริ่มหาข้อมูล เกี่ยวกับการหาเงิน จากการใช้งานทางอินเตอร์เน็ต เช่นเเคสเกม ตัดต่อวิดีโอยูทูป ผมก็มุ่งมั่นอยากจะหาเงินตรงนี้ให้ได้โดย ตลอดระยะเวลา 3เดือน ก็ไม่ค่อยได้ไปห้าง ไปดูหนังกันเท่าไร ไปหาอะไรทานมื้อพิเศษบ้างเเต่น้อยลงเยอะ เเฟนก็ไม่ค่อยได้ไปไหนเพราะผมไม่พาไป พอเเฟนน้อยใจผมก็ง้อเเละพยายามคุยกันว่า ผมกำลังทำอะไรอยู่มีจุดหมายให้เขาฟัง เขาก็เหมือนจะเข้าใจนะครับ
ต่อมาพอเกิดปัญหาโควิดเราก็เเยกกันกลับบ้าน ที่บ้านเเฟนผมเป็นร้านค้า เขาจึงได้พบผู้คนบ้าง มีอะไรทำบ้าง เเต่เราก็ยังคุยกันปกตินะครับยังวางแผนไปเที่ยวกัน ยังวางแผนอนาคตจะใช้ชีวิตร่วมกันยังไงอยู่เลย
จนถึงประมาณวันที่9 พฤษภา ที่ผ่านมา เขาทักมาหาผม เเล้วบอกว่าต้องการอยู่คนเดียว ผมก็เลยถามว่าทำไม ผมต้องการความชัดเจนของสถานะเขาจึงบอกว่า"ขอเลิก" ความรู้สึกผมตอนนั้นไม่เข้าใจอะไรทุกอย่างเลยครับ จะเป็นลมทำอะไรไม่ถูก ผมจึงตั้งสติเเล้วถามเขาอีกครั้งว่า ทำไมอยากเลิก เขาบอกตอนนี้รู้สึกผูกพันธ์กัน เเบบเพื่อนมิใช่เเฟน เเล้วจากนั้นมาเขาก็ตอบเเชทผมน้อยลงตลอดเลย ผมพยายามไม่ทักเเต่มันทำไม่ได้ครับ เขาบอกให้ผมปรับตัว ผมปรับไม่ทันจริงๆ คือก่อนวันที่ เลิก1วันยังวางแผนอนาคตร่วมกันอยู่เลย ผมก็ตื้อเขา เขาบอกเขาไม่รู้สึกอะไรเเล้ว สิ่งที่ผมกลัวคือ ถ้าหากผมไม่ตื้อผมจะเสียเขาไป หรือ หากผมตื้อมันก็ยิ่งน่าลำคาณ เเต่มัน ก็เเย่ทั้งสองอย่างจึงเลือกตื้อครับ ****ผมกับเเฟนคบกันมาเกือบ5ปี ผมไม่เคยมีเรื่องมือที่สามเลยครับ เราให้เกียรติกัน
ตอนนี้ก็ตื้อมาจะคบเดือนเเล้ว ยังไม่มีอะไรดีขึ้นเหมือนจะเเย่ลงด้วยซ้ำ
เลยอยากถามเพื่อนๆว่า เรื่องนี้สามารถให้อภัยได้ไหมครับ ในมุมมองผู้หญิง เเละผมควรทำอย่างไรตอนนี้