ตอนนี้เราอายุ 20 ปีแล้ว แต่ยังอยู่ที่บ้านเพราะยังเรียนต่ออยู่เราเครียดมากๆๆเลย
เพราะที่บ้านเราเขารักลูกไม่เท่ากันตายายเลี้ยงเรามาแต่รักพี่สาวเรามากกว่าอะไรอะไรก็พี่เราที่ของกินเสื้อผ้าเชื่อมั้ยตั้งแต่เล็กจนโตไม่เคยมีใครซื้อเสื้อผ้าให้เราเลยและตอนนี้เราเริ่มทนไม่ไหวแล้วเพราะเราทำงานพาร์ทไทม์อยู่ถ้ารวมๆแล้วเดือนนึ่งก็หมื่นนิดๆเรารู้ว่ามันไม่ได้มากอะไรแต่คนที่บ้านเราบังคับให้เราออกเพื่มาช่วยที่บ้านขายหมูปิ้งแต่ไม่ให้เงินเราสักบาทต่างจาก่สาวเราที่ทำงานประจำแต่ขอเงินที่บ้านตลอดและตอนนี้ก็ใกล้เปิดเทอมเเล้วเราจะขอกลับกรุงเทพฯไปหางานทำหาเงินค่าเทอมแต่ไม่มีใครให้ไปเงินเขาไม่ให้เราเลย ตอนนี้ในหัวเราเลยมีแค่ 2 อย่างให้เลือกคือ หนี กับ ตาย เราๆม่ไหวแล้วจริงๆ
ทำไมที่บ้านไม่เข้าใจ
เพราะที่บ้านเราเขารักลูกไม่เท่ากันตายายเลี้ยงเรามาแต่รักพี่สาวเรามากกว่าอะไรอะไรก็พี่เราที่ของกินเสื้อผ้าเชื่อมั้ยตั้งแต่เล็กจนโตไม่เคยมีใครซื้อเสื้อผ้าให้เราเลยและตอนนี้เราเริ่มทนไม่ไหวแล้วเพราะเราทำงานพาร์ทไทม์อยู่ถ้ารวมๆแล้วเดือนนึ่งก็หมื่นนิดๆเรารู้ว่ามันไม่ได้มากอะไรแต่คนที่บ้านเราบังคับให้เราออกเพื่มาช่วยที่บ้านขายหมูปิ้งแต่ไม่ให้เงินเราสักบาทต่างจาก่สาวเราที่ทำงานประจำแต่ขอเงินที่บ้านตลอดและตอนนี้ก็ใกล้เปิดเทอมเเล้วเราจะขอกลับกรุงเทพฯไปหางานทำหาเงินค่าเทอมแต่ไม่มีใครให้ไปเงินเขาไม่ให้เราเลย ตอนนี้ในหัวเราเลยมีแค่ 2 อย่างให้เลือกคือ หนี กับ ตาย เราๆม่ไหวแล้วจริงๆ