สวัสดีครับ กระทู้นี้ตั้งใจเขียนที่สุดเท่าที่เคยเขียนแล้วแหละ ผมจะขอเหล่าเหตุการ์ในชีวิตของผมก่อนที่ผมจะตั้งคำถามนะครับ
แต่ก่อนตอนสมัยเรียนอยู่ชั้นมัธยมปลายที่โรงเรียนแห่งหนึ่ง ผมเป็นนักเรียนเหมือนคนทั่วไปนี้แหละครับ การเรียนก็ประมาณกลางๆ ไม่เก่งไป ไม่อ่ออนไป เวลาคุยกับเพื่อนหรือออกนำเสนองานของรายวิชาต่างๆ ก็ไม่มีอะไรผิดปกติ คิดวางแผนที่จะพูด ก็พูดได้อย่างมั่นใจ เวลาคุยกับเพื่อนก็สนุกสนานกัน ตามประสาเด็กวัยรุ่น แต่พอผมจบ ม.6 มา ผมซิ้วอยู่ 1 ปีไม่ได้เรียนตามเพื่อน เพราะผมไปสอบไปรษณีย์ แต่ไม่ผ่าน มหาวิทยาลัยผมก็ไม่อยากเข้า เพราะทางบ้านผมมีฐานะที่ยากจน เดี๋ยวพ่อแม่ผมไม่มีเงินส่งเรียนต่อ จึงอยู่บ้าน ทำสวนช่วยพ่อแม่ที่สวน จะออกไปหางานทำ ก็ต้องเสียเงินค่าเช่าห้อง เพราะบ้านผมอยู่ห่างจากตัวเมืองอยู่ 60 กิโล หลังจากผ่านไป 1 ปี ผมก็ตัดสินใจเข้าเรียนวิทยาลัยการอาชีพแห่งหนึ่ง ซึ่งมีค่าเทอมที่ถูก พ่อแม่ผมก็พอที่จะจ่ายได้อยู่ แต่ก็ได้เงินจากญาติช่วยด้วย พอผมเข้ามาในรั้ววิทยาลัยนี้ประมาณ 2 สัปดาห์ ผมก็ได้เป็นประธานชมรม ผมขอไม่บอกชื่อชมรมนะครับ ตอนนั้นผมก็รู้สึกตื่นเต้น ที่ได้เป็นถึงประธานชมรม ผมคิดในใจว่า ผมจะทำหน้าที่ให้ดีที่สุด พอระยะเวลาผ่านไป 1 เดือน ผมก็เริ่มสังเกตุตัวเองว่า เวลาผมสนทนากับเพื่อน หรือกับครูอาจารย์ ผมจะจับใจความไม่ค่อยจะได้ ถ้าถามว่าฟังไม่ค่อยได้ยิน ก็ไม่ใช่ ผมได้ยินเต็มสองหู แต่ผมก็ไม่เข้าใจว่าทำไมผมถึงจับใจความอะไรไม่ค่อยได้ จนบางทีก็โดนเพื่อนว่า "ที่บอกไปไม่ได้ยินหรอ" ซึ่งผมอยากบอกว่า ผมได้ยินนะ แต่ผมก็ทำเป็นพูดว่าหูมันอื้อๆ เลยไม่ได้ยิน ผมก็ไม่เข้าใจตัวเองทำไมถึงจับใจความที่เขาพูดไม่ค่อยได้ ยิ่งเวลาที่คนอื่นเขาอธิบายอะไรที่ซับซ้อน ผมจะจับใจความอะไรไม่ค่อยได้เลย และมีอยู่วันหนึ่ง ซึ่งเป็นวันที่ประธานทุกชมรมจะต้องออกหาเสียงเลือกตั้งเป็นนายกในวิทยาลัย โดยต้องพูดถึงนโยบายของแต่ละชมรม และพูดชักชวนให้นักเรียนนักศึกษาโวตคะแนนให้เราได้เป็นนายก ในขณะนั้น ผมได้เตรียมคำพูดไว้มากมาย เตรียมไว้เหมือนที่เคยทำตอนสมัยเรียนมัธยม พอถึงคิวผมที่ต้องไปพูดหน้าเสาธงเพื่อหาเสียง ผมพูดแนะนำตัว เป็นประธานชมรมนู้นนั้นนี่ แต่พอผมแนะนำตัวเสร็จ ผมก็เกิดลืมคำที่จะพูดต่อไป ซึ่งในขณะนั้นยอมรับว่าตื่นเต้นจริง แล้วผมก็เริ่มพูดไม่ถูก ผมจึงรีบพูดชักชวนให้คนมาลงคะแนน กล่าวสวัสดี แล้วก็เดินลงมาจากหน้าเสาธง ในตอนที่เดินลงมาจากเสาธง ผมไม่ได้ยินเสียงปรบมือเลยสักคน คนที่ฟังผม เขาคงจะงงว่าผมพูดอะไร พูดเรื่องอะไร ตอนนั้นผมอายมาก อยากจะเดินไปที่ไหนสักที ไปที่ๆไม่มีใครที่รู้จักผม อยากเอากระเป๋ามาคลุมหัวมาก ผมรู้ว่าอาจารย์ที่เป็นที่ปรึกษาของชมรมที่ผมอยู่ เขาต้องไม่พอใจอย่างมากแน่ๆ ผมอยากขอโทษแล้วก็ขอล่าออกมากในตอนนั้น พอวันรุ่งขึ้น เพื่อนๆในห้องก็เริ่มตีห่างออกเริ่มไม่ถามถึง เริ่มไม่ค่อยสนใจ ผมดูออกได้อย่างง่ายดายเลย ก็แน่นอนอยู่แล้วเนาะ ผมทำให้ทุกคนไม่พอใจกับสิ่งที่ผมทำเอง ผมยอมรับผิดในสิ่งที่ผมกระทำในวันนั้น และผมก็ไม่กล้าที่จะตีสนิทกับใครอีกเลย
หลายวันต่อมา ผมเริ่มสังเกตุตัวเองว่า ผมร่วงเยอะมาก ผมซื้อยาสระผมที่เป็นมะกรูดแท้ 100% ก็ยังร่วงไม่หาย ใช้ยาสระผมของเด็ก โคโดโมะ ก็ยังร่วงอยู่ จนปัจจุบันนี้ ก็ยังร่วงไม่หยุด จนผมตอนนี้เริ่มบาง ผมไม่รู้ว่าอาการผมร่วงนี้จะเกี่ยวกับอาการที่ผมจับใจความที่คนอื่นพูดไม่ได้กับที่ผมคิดคำที่จะพูดไม่ได้หรือเปล่า ผมได้เดินทางไปยังคตลินิคแห่งหนึ่ง ผมอธิบายให้หมดฟังเฉพาะเรื่องผมร่วง แต่ไม่ได้อธิบายเรื่องที่ผมจับใจความที่คนอื่นพูดไม่ได้ พอตรวจเสร็จ หมอบอกว่า หนังศรีษะก็ปกติดี ไม่มีเชื้อราอะไร ลำคอก็ไม่มีอาการคอพอกอะไร หมอจึงให้ผมรับยาทาและยากิน และนัดผมอีก 2 อาทิตย์ ผมเดินไปรับยา และจ่ายเงิน 1,000 บาท ผมได้ยาอะไรไม่รู้ เม็ดสีเขียวกับสีส้ม และยาทาที่เหมือนกับยาสระผมแต่ไม่มีฟอง พอกลับถึงห้อง ผมก็กินยาหลังอาหาร และทายาที่ศรีษะหลังอาบน้ำเสร็จ ทำอย่างนี้เรื่อยๆ จนจะครบ 2 อาทิตย์ ผมก็ยังร่วมอยู่แต่ก็พอสังเกตุได้ว่า ผมร่วงน้อยลง ตอนนั้นผมเริ่มมีหวังแล้ว แต่ปัญหาอีกอย่างคือ ถ้าผมไปพบหมอที่คลินิคอีก หมออาจจะให้ยาตัวเดิมมา และผมต้องจ่าย 1,000 บาท หรืออาจจะน้อยกว่า แต่ตอนนั้นผมมีเงินเหลืออยู่แค่ 300 บาทเท่านั้น ผมจึงเลือกที่จะไม่ไปพบหมอตามที่นัด ผมจึงใช้วิธีสระผมวันเว้นวันด้วยยาสระผมเด็กตลอด และหวังว่าสักวันอาการจะดีขึ้นบ้าง
ตั้งแต่ตอนนั้นจนถึงปัจจุบัน เส้นผมของผมก็ยังร่วงเหมือนเดิม และผมก็ยังมีอาการแบบ อธิบายไม่ตรงกับคำถาม แต่การจับใจความนั้นเริ่มดีขึ้นมาบ้างแล้ว
ผมเคยคิดที่จะไปหาหมอจิตแพทย์นะครับ ผมอยากไปปรึกษาว่าผมมีความบกพร่องทางสมองหรือเปล่า อยากรู้ว่าจะมีวิธีที่จะทำให้ผมอาการดีขึ้นไหม เพราะการอยู่แบบนี้มันทรมานมากเลย อยากไปพบหมอแต่ก็กลัวจะมีค่ารักษา อยากมีคนให้คำปรึกษาแค่บอกวิธีก็ยังดี ไม่ต้องถึงขั้นตรวจสอบอะไรก็ได้ ผมก็อยากมีอาการที่ปกติเหมือนคนอื่นเขาบ้าง อยากพูดคุยได้ทุกเรื่องเหมือนที่เคย
ผมขอขอบคุณที่อ่านกระทู้ผมนะครับ มันอาจจะหน้าเบื่อบ้าง ไร้สาระบ้าง จะบ่นผมว่าพิมพ์ไม่รู้เรื่องก็ไม่เป็นไรครับ ผมก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน ทั้งนี้หากหมอจิตแพทย์ท่านไหนหรือใครที่เป็นที่ปรึกษาได้ ช่วยแนะนำวิธีรักษาด้วยนะครับ ผมทรมานจริงๆ ขอขอบคุณร่วงหน้าครับ
ผิดปกติไหม ที่มีอาการพูดกับคนอื่นไม่รู้เรื่อง คิดเรื่องที่จะพูดแต่พอจะพูดออกไปกลับลืม
แต่ก่อนตอนสมัยเรียนอยู่ชั้นมัธยมปลายที่โรงเรียนแห่งหนึ่ง ผมเป็นนักเรียนเหมือนคนทั่วไปนี้แหละครับ การเรียนก็ประมาณกลางๆ ไม่เก่งไป ไม่อ่ออนไป เวลาคุยกับเพื่อนหรือออกนำเสนองานของรายวิชาต่างๆ ก็ไม่มีอะไรผิดปกติ คิดวางแผนที่จะพูด ก็พูดได้อย่างมั่นใจ เวลาคุยกับเพื่อนก็สนุกสนานกัน ตามประสาเด็กวัยรุ่น แต่พอผมจบ ม.6 มา ผมซิ้วอยู่ 1 ปีไม่ได้เรียนตามเพื่อน เพราะผมไปสอบไปรษณีย์ แต่ไม่ผ่าน มหาวิทยาลัยผมก็ไม่อยากเข้า เพราะทางบ้านผมมีฐานะที่ยากจน เดี๋ยวพ่อแม่ผมไม่มีเงินส่งเรียนต่อ จึงอยู่บ้าน ทำสวนช่วยพ่อแม่ที่สวน จะออกไปหางานทำ ก็ต้องเสียเงินค่าเช่าห้อง เพราะบ้านผมอยู่ห่างจากตัวเมืองอยู่ 60 กิโล หลังจากผ่านไป 1 ปี ผมก็ตัดสินใจเข้าเรียนวิทยาลัยการอาชีพแห่งหนึ่ง ซึ่งมีค่าเทอมที่ถูก พ่อแม่ผมก็พอที่จะจ่ายได้อยู่ แต่ก็ได้เงินจากญาติช่วยด้วย พอผมเข้ามาในรั้ววิทยาลัยนี้ประมาณ 2 สัปดาห์ ผมก็ได้เป็นประธานชมรม ผมขอไม่บอกชื่อชมรมนะครับ ตอนนั้นผมก็รู้สึกตื่นเต้น ที่ได้เป็นถึงประธานชมรม ผมคิดในใจว่า ผมจะทำหน้าที่ให้ดีที่สุด พอระยะเวลาผ่านไป 1 เดือน ผมก็เริ่มสังเกตุตัวเองว่า เวลาผมสนทนากับเพื่อน หรือกับครูอาจารย์ ผมจะจับใจความไม่ค่อยจะได้ ถ้าถามว่าฟังไม่ค่อยได้ยิน ก็ไม่ใช่ ผมได้ยินเต็มสองหู แต่ผมก็ไม่เข้าใจว่าทำไมผมถึงจับใจความอะไรไม่ค่อยได้ จนบางทีก็โดนเพื่อนว่า "ที่บอกไปไม่ได้ยินหรอ" ซึ่งผมอยากบอกว่า ผมได้ยินนะ แต่ผมก็ทำเป็นพูดว่าหูมันอื้อๆ เลยไม่ได้ยิน ผมก็ไม่เข้าใจตัวเองทำไมถึงจับใจความที่เขาพูดไม่ค่อยได้ ยิ่งเวลาที่คนอื่นเขาอธิบายอะไรที่ซับซ้อน ผมจะจับใจความอะไรไม่ค่อยได้เลย และมีอยู่วันหนึ่ง ซึ่งเป็นวันที่ประธานทุกชมรมจะต้องออกหาเสียงเลือกตั้งเป็นนายกในวิทยาลัย โดยต้องพูดถึงนโยบายของแต่ละชมรม และพูดชักชวนให้นักเรียนนักศึกษาโวตคะแนนให้เราได้เป็นนายก ในขณะนั้น ผมได้เตรียมคำพูดไว้มากมาย เตรียมไว้เหมือนที่เคยทำตอนสมัยเรียนมัธยม พอถึงคิวผมที่ต้องไปพูดหน้าเสาธงเพื่อหาเสียง ผมพูดแนะนำตัว เป็นประธานชมรมนู้นนั้นนี่ แต่พอผมแนะนำตัวเสร็จ ผมก็เกิดลืมคำที่จะพูดต่อไป ซึ่งในขณะนั้นยอมรับว่าตื่นเต้นจริง แล้วผมก็เริ่มพูดไม่ถูก ผมจึงรีบพูดชักชวนให้คนมาลงคะแนน กล่าวสวัสดี แล้วก็เดินลงมาจากหน้าเสาธง ในตอนที่เดินลงมาจากเสาธง ผมไม่ได้ยินเสียงปรบมือเลยสักคน คนที่ฟังผม เขาคงจะงงว่าผมพูดอะไร พูดเรื่องอะไร ตอนนั้นผมอายมาก อยากจะเดินไปที่ไหนสักที ไปที่ๆไม่มีใครที่รู้จักผม อยากเอากระเป๋ามาคลุมหัวมาก ผมรู้ว่าอาจารย์ที่เป็นที่ปรึกษาของชมรมที่ผมอยู่ เขาต้องไม่พอใจอย่างมากแน่ๆ ผมอยากขอโทษแล้วก็ขอล่าออกมากในตอนนั้น พอวันรุ่งขึ้น เพื่อนๆในห้องก็เริ่มตีห่างออกเริ่มไม่ถามถึง เริ่มไม่ค่อยสนใจ ผมดูออกได้อย่างง่ายดายเลย ก็แน่นอนอยู่แล้วเนาะ ผมทำให้ทุกคนไม่พอใจกับสิ่งที่ผมทำเอง ผมยอมรับผิดในสิ่งที่ผมกระทำในวันนั้น และผมก็ไม่กล้าที่จะตีสนิทกับใครอีกเลย
หลายวันต่อมา ผมเริ่มสังเกตุตัวเองว่า ผมร่วงเยอะมาก ผมซื้อยาสระผมที่เป็นมะกรูดแท้ 100% ก็ยังร่วงไม่หาย ใช้ยาสระผมของเด็ก โคโดโมะ ก็ยังร่วงอยู่ จนปัจจุบันนี้ ก็ยังร่วงไม่หยุด จนผมตอนนี้เริ่มบาง ผมไม่รู้ว่าอาการผมร่วงนี้จะเกี่ยวกับอาการที่ผมจับใจความที่คนอื่นพูดไม่ได้กับที่ผมคิดคำที่จะพูดไม่ได้หรือเปล่า ผมได้เดินทางไปยังคตลินิคแห่งหนึ่ง ผมอธิบายให้หมดฟังเฉพาะเรื่องผมร่วง แต่ไม่ได้อธิบายเรื่องที่ผมจับใจความที่คนอื่นพูดไม่ได้ พอตรวจเสร็จ หมอบอกว่า หนังศรีษะก็ปกติดี ไม่มีเชื้อราอะไร ลำคอก็ไม่มีอาการคอพอกอะไร หมอจึงให้ผมรับยาทาและยากิน และนัดผมอีก 2 อาทิตย์ ผมเดินไปรับยา และจ่ายเงิน 1,000 บาท ผมได้ยาอะไรไม่รู้ เม็ดสีเขียวกับสีส้ม และยาทาที่เหมือนกับยาสระผมแต่ไม่มีฟอง พอกลับถึงห้อง ผมก็กินยาหลังอาหาร และทายาที่ศรีษะหลังอาบน้ำเสร็จ ทำอย่างนี้เรื่อยๆ จนจะครบ 2 อาทิตย์ ผมก็ยังร่วมอยู่แต่ก็พอสังเกตุได้ว่า ผมร่วงน้อยลง ตอนนั้นผมเริ่มมีหวังแล้ว แต่ปัญหาอีกอย่างคือ ถ้าผมไปพบหมอที่คลินิคอีก หมออาจจะให้ยาตัวเดิมมา และผมต้องจ่าย 1,000 บาท หรืออาจจะน้อยกว่า แต่ตอนนั้นผมมีเงินเหลืออยู่แค่ 300 บาทเท่านั้น ผมจึงเลือกที่จะไม่ไปพบหมอตามที่นัด ผมจึงใช้วิธีสระผมวันเว้นวันด้วยยาสระผมเด็กตลอด และหวังว่าสักวันอาการจะดีขึ้นบ้าง
ตั้งแต่ตอนนั้นจนถึงปัจจุบัน เส้นผมของผมก็ยังร่วงเหมือนเดิม และผมก็ยังมีอาการแบบ อธิบายไม่ตรงกับคำถาม แต่การจับใจความนั้นเริ่มดีขึ้นมาบ้างแล้ว
ผมเคยคิดที่จะไปหาหมอจิตแพทย์นะครับ ผมอยากไปปรึกษาว่าผมมีความบกพร่องทางสมองหรือเปล่า อยากรู้ว่าจะมีวิธีที่จะทำให้ผมอาการดีขึ้นไหม เพราะการอยู่แบบนี้มันทรมานมากเลย อยากไปพบหมอแต่ก็กลัวจะมีค่ารักษา อยากมีคนให้คำปรึกษาแค่บอกวิธีก็ยังดี ไม่ต้องถึงขั้นตรวจสอบอะไรก็ได้ ผมก็อยากมีอาการที่ปกติเหมือนคนอื่นเขาบ้าง อยากพูดคุยได้ทุกเรื่องเหมือนที่เคย
ผมขอขอบคุณที่อ่านกระทู้ผมนะครับ มันอาจจะหน้าเบื่อบ้าง ไร้สาระบ้าง จะบ่นผมว่าพิมพ์ไม่รู้เรื่องก็ไม่เป็นไรครับ ผมก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน ทั้งนี้หากหมอจิตแพทย์ท่านไหนหรือใครที่เป็นที่ปรึกษาได้ ช่วยแนะนำวิธีรักษาด้วยนะครับ ผมทรมานจริงๆ ขอขอบคุณร่วงหน้าครับ