สวัสดีค่ะ นี่เป็นกระทู้แรกที่ฉันเขียน ...
ฉันเรียนจบมหาวิทยาลัยต่างจังหวัด ป.ตรี ปี 2558 พอเรียนจบก็เข้าาหางานทำใน กทม. เพราะมีญาติอยู่ใน กทม. ฉันมาทำงานได้ทันทีโดยไม่ต้องหางานเพราะญาติทำงานสายเดียวกับที่ฉันจบมาฉันรู้สึกโชคดีกว่าเพื่อนเพราะฉันไม่ต้องหางานก็ได้งานเลย ตอนนั้นมีหลายบริษัทติดต่อให้ฉันไปทำงานแต่ฉันปฏิเสธ เลือกที่จะอยู่บริษัทญาติเพื่อหาประสบการณ์ก่อน ถึงแม้จะเป็นบริษัทเล็กๆ ที่มีพนักงานเพียง 4-5 คน แต่ลูกค้าก็ระดับต้นๆ ของไทย ฉันทำงานได้เพียง 7 เดือน ก็ลาออก เพราะมีปัญหากับทางญาติ ฉันย้ายไปหางานทำกับเพื่อนที่ต่างจังหวัดใกล้ๆ กทม. ฉันทำงานได้ 7 เดือน ก็ต้องกลับบ้านไปดูแลแม่ที่ป่วยเพราะท่านอยู่เพียงลำพัง ฉันเลยต้องกลับไปหางานทำแถวบ้าน ฉันทำงานได้ 5 เดือน เริ่มรู้สึกไม่โอเครกับงานและเพื่อนร่วมงานเลยลาออก ฉันเริ่มหางานใหม่ หาไปเรื่อยไปๆ ฉันหางานทั้งปีก็ไม่ได้งานเลยตัดสินใจไปทำงานที่ไม่ได้ใช้วุฒิที่เรียนมา แต่ใช้แรงงานแทน มันเหนื่อยกว่าเพราะที่ผ่านมาฉันทำงานออฟฟิศ ฉันก็ทนทำได้ 1 ปี และช่วงนั้นเป็นช่วงต่ำสุดของชีวิตเพราะมีปัญหามากมายเข้ามา เรื่องผู้ชายที่เข้ามาทำชีวิตฉันพังด้วย สุดท้ายฉันลาออกไปอยู่ ต่างจังหวัดที่ไกลๆ จากบ้านฉันมาก เรียกว่าชนบทสุดๆ เท่าที่เคยอยู่มา ห่างไกลความเจริญ ตอนนี้ทางบ้านเห็นว่าฉันไม่ประสบความสำเร็จทั้งในหน้าที่การงานแบะความรัก เขาเลยพาฉันมาอยู่แบบนี้ มาค้าขายเป็นนายตัวเอง ตอนนี้ฉันก็อยู่แบบนี้มาได้ 1 ปีเต็ม ช่วยที่บ้านค้าขายเล็กๆ น้อยๆ รายได้ไม่เท่าตอนทำงาน แต่รายจ่ายก็น้อยเช่นกัน...
จนมาถึงช่วง โควิด 19 ฉันเริ่มคิดว่าฉันควรที่จะทำอย่างไรต่อไปดี ควรจะค้าขายแบบนี้ไปเรื่อยๆ รายได้ก็ไม่ได้มากมาย หรือควรจะกลับไปทำงานนั้นมันจะสายเกินไปไหม เพราะความรู้ที่ห่างหายไปนานจะทำให้บริษัทต่างๆ ยังรับฉันอยู่ไหม ฉันลองมองเพื่อนๆ ที่จบมาพร้อมกัน เค้าก็ประสบความสำเร็จ ทำงานกันได้ ทำไมฉันถึงรู้สึกตัวเองแย่มากๆ อยากถามเพื่อนๆ ว่าถ้าฉันควรกลับไปทำงานหรือควรค้าขายต่อ แต่ค้าขายก็ไม่ได้มีเงินทุนมากมายที่จะทำกิจการใหญ่ๆ ได้ แต่ถ้ากลับไปทำงานก็ต้องไปเริ่มต้นเงินเดือนเท่าเด็กจบใหม่...ฉันท้อเหลือเกิน ...ขอบคุณเพื่อนๆ ที่อ่านมาจนจบ...บางทีฉันก็รู้สึกเหมือนฉันเป็นโรคซึมเศร้า...ขอความคิดเห็นทุกคนที่เข้ามาอ่านด้วยน่ะค่ะ...
ตั้งแต่เรียนจบมาทำไมฉันยังไม่รู้ว่าฉันควรไปทางไหน ?
ฉันเรียนจบมหาวิทยาลัยต่างจังหวัด ป.ตรี ปี 2558 พอเรียนจบก็เข้าาหางานทำใน กทม. เพราะมีญาติอยู่ใน กทม. ฉันมาทำงานได้ทันทีโดยไม่ต้องหางานเพราะญาติทำงานสายเดียวกับที่ฉันจบมาฉันรู้สึกโชคดีกว่าเพื่อนเพราะฉันไม่ต้องหางานก็ได้งานเลย ตอนนั้นมีหลายบริษัทติดต่อให้ฉันไปทำงานแต่ฉันปฏิเสธ เลือกที่จะอยู่บริษัทญาติเพื่อหาประสบการณ์ก่อน ถึงแม้จะเป็นบริษัทเล็กๆ ที่มีพนักงานเพียง 4-5 คน แต่ลูกค้าก็ระดับต้นๆ ของไทย ฉันทำงานได้เพียง 7 เดือน ก็ลาออก เพราะมีปัญหากับทางญาติ ฉันย้ายไปหางานทำกับเพื่อนที่ต่างจังหวัดใกล้ๆ กทม. ฉันทำงานได้ 7 เดือน ก็ต้องกลับบ้านไปดูแลแม่ที่ป่วยเพราะท่านอยู่เพียงลำพัง ฉันเลยต้องกลับไปหางานทำแถวบ้าน ฉันทำงานได้ 5 เดือน เริ่มรู้สึกไม่โอเครกับงานและเพื่อนร่วมงานเลยลาออก ฉันเริ่มหางานใหม่ หาไปเรื่อยไปๆ ฉันหางานทั้งปีก็ไม่ได้งานเลยตัดสินใจไปทำงานที่ไม่ได้ใช้วุฒิที่เรียนมา แต่ใช้แรงงานแทน มันเหนื่อยกว่าเพราะที่ผ่านมาฉันทำงานออฟฟิศ ฉันก็ทนทำได้ 1 ปี และช่วงนั้นเป็นช่วงต่ำสุดของชีวิตเพราะมีปัญหามากมายเข้ามา เรื่องผู้ชายที่เข้ามาทำชีวิตฉันพังด้วย สุดท้ายฉันลาออกไปอยู่ ต่างจังหวัดที่ไกลๆ จากบ้านฉันมาก เรียกว่าชนบทสุดๆ เท่าที่เคยอยู่มา ห่างไกลความเจริญ ตอนนี้ทางบ้านเห็นว่าฉันไม่ประสบความสำเร็จทั้งในหน้าที่การงานแบะความรัก เขาเลยพาฉันมาอยู่แบบนี้ มาค้าขายเป็นนายตัวเอง ตอนนี้ฉันก็อยู่แบบนี้มาได้ 1 ปีเต็ม ช่วยที่บ้านค้าขายเล็กๆ น้อยๆ รายได้ไม่เท่าตอนทำงาน แต่รายจ่ายก็น้อยเช่นกัน...
จนมาถึงช่วง โควิด 19 ฉันเริ่มคิดว่าฉันควรที่จะทำอย่างไรต่อไปดี ควรจะค้าขายแบบนี้ไปเรื่อยๆ รายได้ก็ไม่ได้มากมาย หรือควรจะกลับไปทำงานนั้นมันจะสายเกินไปไหม เพราะความรู้ที่ห่างหายไปนานจะทำให้บริษัทต่างๆ ยังรับฉันอยู่ไหม ฉันลองมองเพื่อนๆ ที่จบมาพร้อมกัน เค้าก็ประสบความสำเร็จ ทำงานกันได้ ทำไมฉันถึงรู้สึกตัวเองแย่มากๆ อยากถามเพื่อนๆ ว่าถ้าฉันควรกลับไปทำงานหรือควรค้าขายต่อ แต่ค้าขายก็ไม่ได้มีเงินทุนมากมายที่จะทำกิจการใหญ่ๆ ได้ แต่ถ้ากลับไปทำงานก็ต้องไปเริ่มต้นเงินเดือนเท่าเด็กจบใหม่...ฉันท้อเหลือเกิน ...ขอบคุณเพื่อนๆ ที่อ่านมาจนจบ...บางทีฉันก็รู้สึกเหมือนฉันเป็นโรคซึมเศร้า...ขอความคิดเห็นทุกคนที่เข้ามาอ่านด้วยน่ะค่ะ...