แค่อยากระบาย

สวัสดีค่ะ วันนี้เราอยากมาระบายกับทุกคน กับเรื่องที่เราต้องเจอหลังจากที่ตาของเราเสียไป ขอเล่าย้อนก่อนว่า ครอบครัวเราเป็นครอบครัวใหญ่ ตายาย มีลูกทั้งหมด 3 คน ป้า แม่เรา และน้าชาย ต่างคนต่างมีครอบครัว แต่ยังอยู่ในหมู่บ้านเดียวกัน บ้านใกล้กัน เราอาศัยอยู่กับตายายตั้งแต่เด็ก ตายายเปรียบเหมือนพ่อกับแม่แท้  ๆ ของเรา เรากำพร้าพ่อ ส่วนแม่ไปทำงาน จะมาเจอเราช่วงเสาร์อาทิตย์  ครอบครัวเราฐานะค่อนข้างจน แต่ถือว่ายังพอมีพอใช้ตามประสาคนบ้านนอก ตาจะเป็นเสาร์หลักของบ้าน ทุกคนจะเกรงใจตามาก  
ตาไม่ยอมให้เราทำงานระหว่างเรียนเลย ตาบอกว่า ให้ตาลำบากก็พอ ตาอยากให้เราอยู่สบาย ๆ อันนี้ตาไม่ได้พูดกับเรานะ แต่พูดกับยาย เพราะแกจะเป็นคนปากหนัก จนกระทั่งเราขึ้นปี 4 ตาเราป่วยเป็นมะเร็ง จนกระทั่งเสียชีวิต จุดเริ่มต้นจากวันนั้น ทำให้ครอบครัวเราเริ่มเปลี่ยนไป ยายร้องไห้ทุกวัน กลัวลูกไม่อยากให้อยู่บ้านด้วย แกคิดน้อยใจไปเอง ต่าง ๆ นา ๆ เริ่มคิดว่าน้าสะใภ้จะอึดอัด (น้าเรากับน้าสะใภ้เริ่มทะเลาะกันบ่อยขึ้น) แกเลยพาเราย้ายมาอยู่ที่บ้านแม่เราอีกหลังหนึ่ง (แม่เราเคยบอกว่าจะย้ายมาทำไม อยู่คนเดียวก็สบายดีแล้ว) แม่เราตกงาน ย้ายกลับมาอยู่บ้านจากสถานการณ์โควิด แม่เราเป็นคนอารมณ์ร้อนมาก กินเหล้า ทะเลาะกับเรา กับยาย ทุกวัน ลามไปทะเลาะกับลุงด้วย ซึ่งลุงเราก็เหมือนกัน เริ่มเป็นคนใจร้อนมากขึ้น ปากร้ายมากขึ้น ครอบครัวเราเริ่มดิ่งลงเหว เริ่มแตกรอยร้าว แม่เราไม่เคยพูดดีดีกับเราเลย แม่บอกเราว่า กูไม่อยากให้มืงเกิดมาด้วยซ้ำ กูเลี้ยงมืงมาลำบากแค่ไหนรู้ไหม จะไปที่ไหนก็ไป เราเพิ่งเรียนจบ กะจะเข้าไปทำงานที่กรุงเทพ แต่ติดปัญหาโควิดเสียก่อน ทุกวันนี้แม่ไม่เคยให้ตังเราใช้สักบาท ด่าทอเราทุกวัน อะไรหาย หาอะไรไม่เจอก็มาลงที่เรา มาลงที่ยาย เราเหนื่อยเหลือเกิน ตั้งแต่ไม่มีตา ก็ไม่มีคนให้เกรงใจ แล้วทุกคนจะเป็นบ้าอะไรกันไปหมดแบบนี้หรอ