คุณเคยโดนคนที่เป็นครอบครัวทำแบบนี้ไหม ถ้าเป็นคุณ คุณจะทำยังไง??

เรื่องคือว่า เราทำงานในสถานที่ที่นึงที่มีความเสี่ยงต่อการติดโรคโควิด-19 ดังนั้นเขาจึงมีการพักงานพนักงานเป็นเวลา3เดือนเป็นอย่างต่ำ เรื่องก็คือว่า เดือนสุดท้ายของการทำงานก่อนที่จะโดนพักงานนั้น พ่อของเราได้โทรมาขอยืมเงินเรา (เขาโทรมาขอยืมเกือบทุกเดือนแหละ  แต่เขาไม่เคยคืนเลย ครั้งแรกที่เขาขอยืม เขาขอยืมให้ ผญ. ของเขา เป็นเวลาเกือบปีแล้วก็ยังไม่ได้คืน แอบเสียใจหน่อยๆ) (เราพ่อแม่ 3คนแยกกันอยู่นะ พ่ออยู่กับ ผญ.ของเขาอีกบ้าน เราอยู่กับย่าและอาสาว คนที่เป็นคนส่งเสียเลี้ยงดูเราจนจบป.ตรีคืออาสาว ซึ่งบ้านที่เราอยู่นี่ จะไม่ถูกกันกับพ่อเรามาก) ซึ่งเราก็ได้ให้ไป แต่รู้แหละว่าไม่มีทางได้คืนแต่ก็ไม่ได้คิดอะไรมาก เงินเดือนที่ได้มา ส่วนใหญ่เราเอาไปให้อาสาว และใช้หนี้กู้เรียน ในช่วงทำงานเดือนสุดท้ายนั้น โควิดก็เริ่มระบาดหนักขึ้น ผู้คนติดกันมากมาย จน..แม่...ที่เราไม่ได้อยู่ด้วย ไม่ได้เลี้ยงดูเรา โทรมาถามด้วยความเป็นห่วง ว่าเราเป็นไงบ้าง เราปลอดภัยจากโรคมากแค่ไหน เพราะที่ทำงานเราค่อนข้างเสี่ยงโรค (แม่เราเลิกกับพ่อเราก็กลับไปอยู่บ้านตนเองที่ตจว. ตั้งแต่เราอยู่อนุบาล มีน้องชายเราไปอยู่กับแม่ด้วย) เราก็บอกว่า เราปลอดภัยดี ที่ทำงานมีมาตการป้องกันค่อนข้างดี จนใกล้ๆสิ้นเดือนแม่เราก็โทรมาอีก เราก็บอกไปว่าเรากำลังจะโดนพักงานนะ น่าจะ2-3เดือน ซึ่งสิ่งแรกที่แม่ถามคือ หนูมีเงินพอใช้ไหม เอาเงินแม่ไปใช้ก่อนใหม (เราเพิ่งจบป.ตรี เริ่มทำงานได้ปีครึ่ง) เราซึ้งใจแม่มาก แต่เราก็บอกปฏิเสธไปเพราะยังมีเงินเดือนเดือนสุดท้ายอยู่ (เราเป็นพนง.เอาท์ซอต เพราะงั้นเงินช่วยเหลือ 75%จากเงินเดือน เราจะไม่ได้) แม่ให้ความช่วยเหลือเราทุกอย่าง แต่...หันมาที่...พ่อ...ในวันที่มีข่าวโรคระบาดออกโครมๆ เขาไม่เคยโทรมาถามไถ่เลยว่าเราเป็นยังบ้าง เราจะติดโรคไหม มีข่าวออกมากมายในช่วงนั้น แต่สิ่งที่เขาทำคือ โทรมาขอยืมเงิน (เรื่องขอยืมเงินก็เป็นอีกเรื่องที่เราโมโหเหมือนกัน เราแค่ต้องการคำพูดตรงๆว่าจะ "ขอ" หรือ "ขอยืม" ถ้า"ขอ"เราก็จะให้ไปเลย จะได้หมุนเงินในส่วนที่เหลือ แต่พอบอกว่า "ขอยืม" ก็ควรจะคืน เพราะเราจะรอในส่วนที่จะคืนไปหมุนต่อ แต่พอไม่คืนทุกอย่างที่แพลนไว้ ล้มหมด ในส่วนตรงนี้เราค่อนข้างเด็ดขาดหน่อย เพราะต้องนำมาหมุนใช้หนี้ต่างๆ) หลังจากที่เราพักงานแล้ว เราก็กักตัวอยู่หอไปเดือนนึง ในช่วงใกล้ๆสิ้นเดือนที่เรากักตัวอยู่ พ่อก็ขอยืมเงินเราอีก เราก็โอนให้ไปไม่ได้พูดอะไร พ่อก็ไม่มีถามอะไรเลย เราเสียใจมาก จนขึ้นเดือนใหม่ อาสาวเราก็มารับกลับบ้านที่ตจว. เรากลับมาบ้านได้7วัน อยู่กับย่าสักพัก ก็ย้ายไปค้างกับแม่อีก7วัน ให้หายคิดถึง เหมือนจะมีความสุข แต่พ่อก็โทรมาขอยืมเงินอีก จนเดือนนี้โทรมาขอยืมไป3ครั้ง เงินที่ต้องสำรองไว้ครึ่งนึงเลยไปอยู่ที่พ่อหมด แอบเสียใจนะ แต่ไม่รู้จะทำยังไง เพราะรู้ว่าเขาไม่ทำงาน โทรมาทีก็มีเรื่องขอยืมเงิน พอจะทำใจแข็งก็สงสารเขา สุดท้ายก็ให้ไป เราไม่เคยทวงเงินเลยนะ เราอยากรู้ความจริงใจของเขา แต่พอเขาขอยืมในครั้งสุดท้าย เราทนไม่ไหว พอโอนให้ไปแล้ว ก็แกล้งถามว่า ผญ.ของพ่อคนนั้นอยู่ไหม พ่อก็ถามว่าทำไม เราเลยบอกว่า เงินที่แฟนพ่อยืมไปยังไม่ได้คืนนะ จะเกือบปีแล้ว เขาเงียบไป แล้วบอกว่า แฟนพ่อคืนมาให้แล้วแหละ แต่พ่องานยุ่งเลยลืมโอนให้หนู (พ่อเราเคยขอเลขบัญชีจะโอนในส่วนที่แฟนเขายืมไป เขาบอกว่าจะคืนให้ครึ่งนึงก่อน เราก็โอเค แต่..ทุกอย่างเงียบหายไป) จริงๆเราก็เสียใจนะ เพราะเรื่องเงินที่ทำให้เป็นแบบนี้ สิ่งที่เราต้องการมันก็แค่คำพูดตรงๆ ขอหรือขอยืม แค่นั้น กับ เศษเสี้ยวความห่วงใยนิดหน่อยๆให้เราก็พอ

เราอยากรู้ว่าถ้าคุณโดนแบบนี้ คุณมีวิธีการจัดการยังไงบ้าง บ้างครั้งเราก็แอบน้อยใจพ่อจนไปนั่งร้องไห้เลยนะ ว่าไม่คิดถามไถ่เราบ้างเลยหรอ ฮีโร่และความศรัทธาที่มีอยู่ในใจเรามันค่อยๆหายไป มันไม่ได้มีแค่เรื่องเงินแต่มันมีอะไรที่มากกว่านั้น น้องชายเราพ่อก็ไม่เคยไปหาหรือดูแลเลยจนน้องอายุจะ20แล้ว สิ่งที่ฉันได้ยินมาจากยาย ในวันที่เข้า ร.ร.ใหม่ตอนม.ต้น แล้วต้องใช้ สำเนาบัตรปชช.ของพ่อ "นั่นน่ะคือพ่อของพี่ พ่อของผมคือพ่อใหญ่(ตา)" นั่นคือคำพูดของน้องชายที่ดูบ้าๆบอๆ ที่ทำให้ฉันช็อกมาก และนั้นก็เป็นเหตุให้ในใจของเริ่มฉันมีจุดดำจุดนึงขึ้นมา