เคยพยายามให้อภัย แต่ก็ได้สักพัก พอมันเจอเหตุการณ์อะไรที่มันนึกถึงก็รู้สึกแย่อีก
เล่าย้อนไป ตั้งแต่จำความได้ ไม่เคยได้รับความอบอุ่นจากพ่อแม่ จำได้แต่ถูกด่า ถูกตี ถูกเหยียบย่ำดูถูกราวกับเป็นเด็กเก็บมาเลี้ยง เคยถูกตีจนไหล่ซ้ายแตกตอนป2 เพราะทำเลขไม่ได้ ร้องไห้จนหมดเสียง ภาพนั้นยังจำไม่ลืมเลย พอโตหน่อยขึ้นม4เค้าไม่ให้เงินไปรร แม่บอกว่าอยู่บ้านเค้าต้องจ่ายค่าเช่าด้วย เลยต้องไปทำงานเซเว่น ทำงานห้าง หาเงินมาจ่ายค่าเทอมเอง ทั้งที่บ้านไม่ได้ยากจนในตอนนั้น กลับบ้านดึก พ่อก็ว่า หาว่าเป็นผู้หญิงกลางคืน งง?เอาไงกันแน่
คือรู้สึกว่า มีพ่อแม่ก็เหมือนไม่มี เพราะเราดูแลตัวเองตั้งแต่เด็ก จะปรึกษาพูดคุยอะไร คืออ้าปากก็โดนด่า พูดมากก็ถูกตี เคยจะฆ่าตัวตายไปแล้วหลายหนแต่ตอนเด็กไม่รู้วิธีเลยรอดมาได้
พอโตหน่อยมีแฟน พอแม่เห็นก็บอกว่าคนนี้อายุสั้น ถ้ามีลูกด้วยกันลูกจะเป็นตุ๊ด ว สักพักเราเลิกกัน ทุกวันนี้คนนั้นยังไม่ตาย แต่งงานมีลูกไปแล้ว
เราเป็นโสดนานเลย จนแม่เค้าอยากมีหลาน ถามอยู่ได้เมื่อไหร่จะมีลูก ทั้งที่เรายังไม่มีแฟน ทำเป็นอยากให้ท้องก่อนแต่ง
จนเมื่อไม่นาน เจอคนที่ใช่ จะแต่งงานกะคนนี้แหละ คราวนี้ เค้ากลับว่าอย่าชิงสุกก่อนห่ามนะ อย่ามีลูกก่อนแต่งนะ (ตลก สลับวรรคที่แล้วเลย)
แล้วพ่อแม่เราก็มาวุ่นวายเรื่องมากอย่างนี้อย่างโน้นจนเกือบยกเลิกงานแต่ง
แต่งไปไม่นาน เรายังไม่อยากรีบมีลูก แม่ก็ถามย้ำคิดย้ำทำ ว่าท้องยัง ต้องมีลูกเกิดปีนักษัตรอะไรไม่รู้ @_@@_@
ผ่านไป2ปี เราท้องละคราวนี้ พ่อแม่ที่บอกอยากได้หลาน กลับไม่มีแม้แต่คำพูดแสดงความยินดี เราผิดหวังและงงมาก ไอ้คนที่บอกอยากได้หลานกลับนิ่ง !!!! แล้วเราก็แพ้ท้องมาก ป่วยสารพัด แต่กลับไม่มีคำแนะนำหรือคำพูดใดๆหรือโทรศัพท์จากพ่อแม่เลย เค้าไม่โทรหาเลยนอกจากตอนหมด เราให้เค้าปกติทุกเดือน ถ้าหมดเร็วเค้าจะโทรขอเพิ่มหรือถ้าส่งให้ช้าเค้าจะโทรมาทวง
ต่อมาเราหลังคลอดลูก เราอยู่คอนโดของเรา เดือนแรกหลังคลอด พ่อแม่มาหาเรา โดยน้องชายขับรถพามา เราก็ดีใจแต่เค้ากลับพูดว่า ให้ผู้ใหญ่มาหาเด็กมันใช่เหรอ (เรางงมาก เรายังเจ็บแผล เราเหนื่อยมาก เลี้ยงลูกคนเดียว แทบไม่ได้นอน) เค้าไม่เคยเอ่ยปากช่วย ยังพูดจาไม่เข้าหูด้วย สารพัดคำโบราณที่เราไม่อาจทำตามได้ เช่นห้ามสระผม1เดือน ต้องให้ลูกกินน้ำ กินกล้วย ฯลฯ
สิ่งที่เราอยากได้ยิน ไม่มีเลย (เหนื่อยไหม เป็นอย่างไรบ้าง ยังเจ็บแผลหรือเปล่า อะไรงี้)
ช่วงลูกเริ่มกินข้าวได้ เราพาลูกไปเยี่ยมพ่อแม่เรา เด็กเล็กๆ7-8เดือน ก็กินเลอะเทอะ แม่เราพูดว่าวันหลังไม่ต้องเอาลูกมากินข้าวที่บ้านเค้า 😧
ล่าสุดโทรศัพท์ไปเบอร์พ่อ คำแรกที่ได้ยินคือ มีอะไร? เราบอกว่า ไม่มี.. แล้วกำลังจะพูดต่อ พ่อเราสวนมาก่อนว่า ไม่มีแล้วโทรมาทำไม!! 😮
ทุกวันที่เลี้ยงลูก ยิ่งลูกค่อยๆโต เรากลับเห็นภาพตัวเองตอนเด็ก ที่ถูกพ่อแม่ตี ด่า พูดจาทิ่มแทงใจสารพัด หลอกหลอนจนแทบจะเหมือนคนบ้า เคยคิดจะไปพบจิตแพทย์หลายทีแต่แพงจังและเคยถามหมอประเสริฐในเฟสบุ๊ค คุณหมอพูดสั้นๆว่า เราเลือกพ่อแม่ไม่ได้ แต่เราเลือกปฏิบัติต่อลูกเราได้ ก็ได้แต่คิดว่าที่พ่อแม่ไม่เคยพูดดีๆหรือให้กำลังใจดีๆเพราะเค้าก็ไม่เคยได้รับมามั้ง แต่อยากบอกพ่อแม่ให้รู้ว่า ถึงลูกจะโตแล้ว แต่ลูกยังต้องการกำลังใจจากพ่อแม่เสมอ.. แค่"กำลังใจ" ต้องการแค่นั้นจริงๆ😞
ไม่กี่วันมานี้ลูกเราอายุครบ2ขวบ พ่อแม่เราไม่มีแม้แต่จะโทรมาอวยพรหลาน ไม่มีอะไรเลย😔
โควิด19 อาจทำให้หลายคนต้องห่างเหิน แต่ครอบครัวเราห่างเหินแม้ไม่มีโควิด
ขอบคุณทุกคนที่อ่านจนจบนะคะ🙏🏻
ยิ่งมีลูกเองกลับยิ่งไม่เข้าใจพ่อแม่ตัวเอง บางทีถึงขั้นเกลียดเลย ทำไงดี
เล่าย้อนไป ตั้งแต่จำความได้ ไม่เคยได้รับความอบอุ่นจากพ่อแม่ จำได้แต่ถูกด่า ถูกตี ถูกเหยียบย่ำดูถูกราวกับเป็นเด็กเก็บมาเลี้ยง เคยถูกตีจนไหล่ซ้ายแตกตอนป2 เพราะทำเลขไม่ได้ ร้องไห้จนหมดเสียง ภาพนั้นยังจำไม่ลืมเลย พอโตหน่อยขึ้นม4เค้าไม่ให้เงินไปรร แม่บอกว่าอยู่บ้านเค้าต้องจ่ายค่าเช่าด้วย เลยต้องไปทำงานเซเว่น ทำงานห้าง หาเงินมาจ่ายค่าเทอมเอง ทั้งที่บ้านไม่ได้ยากจนในตอนนั้น กลับบ้านดึก พ่อก็ว่า หาว่าเป็นผู้หญิงกลางคืน งง?เอาไงกันแน่
คือรู้สึกว่า มีพ่อแม่ก็เหมือนไม่มี เพราะเราดูแลตัวเองตั้งแต่เด็ก จะปรึกษาพูดคุยอะไร คืออ้าปากก็โดนด่า พูดมากก็ถูกตี เคยจะฆ่าตัวตายไปแล้วหลายหนแต่ตอนเด็กไม่รู้วิธีเลยรอดมาได้
พอโตหน่อยมีแฟน พอแม่เห็นก็บอกว่าคนนี้อายุสั้น ถ้ามีลูกด้วยกันลูกจะเป็นตุ๊ด ว สักพักเราเลิกกัน ทุกวันนี้คนนั้นยังไม่ตาย แต่งงานมีลูกไปแล้ว
เราเป็นโสดนานเลย จนแม่เค้าอยากมีหลาน ถามอยู่ได้เมื่อไหร่จะมีลูก ทั้งที่เรายังไม่มีแฟน ทำเป็นอยากให้ท้องก่อนแต่ง
จนเมื่อไม่นาน เจอคนที่ใช่ จะแต่งงานกะคนนี้แหละ คราวนี้ เค้ากลับว่าอย่าชิงสุกก่อนห่ามนะ อย่ามีลูกก่อนแต่งนะ (ตลก สลับวรรคที่แล้วเลย)
แล้วพ่อแม่เราก็มาวุ่นวายเรื่องมากอย่างนี้อย่างโน้นจนเกือบยกเลิกงานแต่ง
แต่งไปไม่นาน เรายังไม่อยากรีบมีลูก แม่ก็ถามย้ำคิดย้ำทำ ว่าท้องยัง ต้องมีลูกเกิดปีนักษัตรอะไรไม่รู้ @_@@_@
ผ่านไป2ปี เราท้องละคราวนี้ พ่อแม่ที่บอกอยากได้หลาน กลับไม่มีแม้แต่คำพูดแสดงความยินดี เราผิดหวังและงงมาก ไอ้คนที่บอกอยากได้หลานกลับนิ่ง !!!! แล้วเราก็แพ้ท้องมาก ป่วยสารพัด แต่กลับไม่มีคำแนะนำหรือคำพูดใดๆหรือโทรศัพท์จากพ่อแม่เลย เค้าไม่โทรหาเลยนอกจากตอนหมด เราให้เค้าปกติทุกเดือน ถ้าหมดเร็วเค้าจะโทรขอเพิ่มหรือถ้าส่งให้ช้าเค้าจะโทรมาทวง
ต่อมาเราหลังคลอดลูก เราอยู่คอนโดของเรา เดือนแรกหลังคลอด พ่อแม่มาหาเรา โดยน้องชายขับรถพามา เราก็ดีใจแต่เค้ากลับพูดว่า ให้ผู้ใหญ่มาหาเด็กมันใช่เหรอ (เรางงมาก เรายังเจ็บแผล เราเหนื่อยมาก เลี้ยงลูกคนเดียว แทบไม่ได้นอน) เค้าไม่เคยเอ่ยปากช่วย ยังพูดจาไม่เข้าหูด้วย สารพัดคำโบราณที่เราไม่อาจทำตามได้ เช่นห้ามสระผม1เดือน ต้องให้ลูกกินน้ำ กินกล้วย ฯลฯ
สิ่งที่เราอยากได้ยิน ไม่มีเลย (เหนื่อยไหม เป็นอย่างไรบ้าง ยังเจ็บแผลหรือเปล่า อะไรงี้)
ช่วงลูกเริ่มกินข้าวได้ เราพาลูกไปเยี่ยมพ่อแม่เรา เด็กเล็กๆ7-8เดือน ก็กินเลอะเทอะ แม่เราพูดว่าวันหลังไม่ต้องเอาลูกมากินข้าวที่บ้านเค้า 😧
ล่าสุดโทรศัพท์ไปเบอร์พ่อ คำแรกที่ได้ยินคือ มีอะไร? เราบอกว่า ไม่มี.. แล้วกำลังจะพูดต่อ พ่อเราสวนมาก่อนว่า ไม่มีแล้วโทรมาทำไม!! 😮
ทุกวันที่เลี้ยงลูก ยิ่งลูกค่อยๆโต เรากลับเห็นภาพตัวเองตอนเด็ก ที่ถูกพ่อแม่ตี ด่า พูดจาทิ่มแทงใจสารพัด หลอกหลอนจนแทบจะเหมือนคนบ้า เคยคิดจะไปพบจิตแพทย์หลายทีแต่แพงจังและเคยถามหมอประเสริฐในเฟสบุ๊ค คุณหมอพูดสั้นๆว่า เราเลือกพ่อแม่ไม่ได้ แต่เราเลือกปฏิบัติต่อลูกเราได้ ก็ได้แต่คิดว่าที่พ่อแม่ไม่เคยพูดดีๆหรือให้กำลังใจดีๆเพราะเค้าก็ไม่เคยได้รับมามั้ง แต่อยากบอกพ่อแม่ให้รู้ว่า ถึงลูกจะโตแล้ว แต่ลูกยังต้องการกำลังใจจากพ่อแม่เสมอ.. แค่"กำลังใจ" ต้องการแค่นั้นจริงๆ😞
ไม่กี่วันมานี้ลูกเราอายุครบ2ขวบ พ่อแม่เราไม่มีแม้แต่จะโทรมาอวยพรหลาน ไม่มีอะไรเลย😔
โควิด19 อาจทำให้หลายคนต้องห่างเหิน แต่ครอบครัวเราห่างเหินแม้ไม่มีโควิด
ขอบคุณทุกคนที่อ่านจนจบนะคะ🙏🏻