[code]ใส่โค้ด
[/code]คือพักนี้รู้สึกว่าตัวเองควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ได้ เวลาโดนทิ้งให้อยู่คนเดียวก็รู้สึกว่าทำไมต้องทิ้งเรา ทั้งๆที่ปกติไม่เคยเป็นเลยค่ะ ละรู้สึกว่าพักนี้โลกส่วนตัวสูง ตั้งแต่ ขอแม่ซื้อของไม่ได้ ก็รู้สึกว่าพักนี้ควบคุมตัวเองไม่ค่อยได้เช่นตอนที่ ก่อนหน้านนี้สอบเข้าม.4 รร. ที่คนส่วนใหญ่อยากเข้าแต่ก็ต้องแข่งกันเพราะมันยาก เราเคยพูดกับแม่ว่า เออ ถ้าสอบติดขอไอแพดได้ไหม แม่ก็พูดว่าสอบให้ติดก่อนเถอะ ชะสุดท้ายเราสอบติด เราก็บอกแม่ แคปบอกว่าเออติดสายนี้ละนะ ละพอแม่กลับบ้านเราก็ถามว่าเมื่อไหร่จะพาไปดูไอแพด ละแม่ก็บ่น เงินไม่ค่อยมี บลาบลาบลา เราก็เข้าใจเลยไม่งอแง ผ่านมาสักพัก เราไปทำงาน เริ่มมีเงินเก็บ เราก็บอกแม่ว่าหารครึ่งไหม ละแม่ก็บ่นอย่างนู้นอย่างนี้ เราก็แบบ เออ ช่างเถอะ ละคือแม่จะชอบพูดว่าชอบขอนู้นขอนี่ละเคยทำอะไรให้บ้างไหม เคยช่วยอะไรบ้าง คือ เราต้องไปทำงานหาเงินอยู่กับพี่ กลับบ้านมา6โมง เราก็ค้องมาทำงานบ้านนี่คือเรื่องปกติแหละ ก่อนหน้านี้ก่อนมีโควิด ที่บ้าน ก็อยู่ดีกินดี เราเข้าใจเรื่องการเงินขัดข้อง แต่แบบ ทำไมสัญญาไม่เคยเป็นสัญญาเลย เราลองไปสอบช่างไฟ ห้องพิเศษ ละสุดท้ายเราก็ติด 1 ใน 10 โดยไม่มีโควต้า ตอนแรกเราคิดว่าแม่จะแบบ ชมบ้าง แต่นี่ไม่เลย คือพักนนี้อะไรๆ แม่ก็ตามใจพี่ทุกอย่าง ยกเว้นเราเลย จะไปไหนก็ไปกับพี่ เรายอมรับแหละเป็นคนตื่นสายช้าอย่างนั้นอย่างนี้ แต่แบบ เขาไม่รอเลย พักนี้ถามไรแม่ แม่ก็มักเมินเฉยเรา เราไม่เคยน้อยใจแม่มาก่อนเลยทั้งชีวิตนี้ เรารู้สึกทั้งโกรธ ตัวเอง โกรธ คนรอบตัวไปหมดเลย มันโกรธ จนร้องไห้ออกมา รู้สึกเวลาอยู่คนเดียวโครตเครียด แต่อยู่กับคนอื่นต้องยิ้มเข้าไว้ ละคนในครอบครัวก็ชอบบลูลี่หน้าตาเรา ทั้งๆที่เพื่อนที่โรงเรียนไม่เคยว่าเรื่องหน้าตาเราเลย เราก็ต้องฝืนยิ้มฝืนหัวเราะไปด้วย เกิดเป็นเรานี่โครตเหนื่อยแต่คนอื่นเหนื่อยกว่าเราเยอะ เราเกลียดที่แม่ชอบว่าแต่เราชอบขอนู่นนี่ ละไม่เคยทำให้แม่สักอย่าง คือเราต้องทำยังไง เขาถึงจะดีใจบ้าง เขาถึงจะเหมือนแม่คนอื่นที่ให้กำลังใจลูกตลอดบ้าง การแสดงความรัก นี่มันยากขนาดนั้นเลยเหรอคะ เด็กคนนึง เขาก็ต้องการความรักจากแม่เหมือนกัน
รู้สึกน้อยใจคนที่บ้าน ควรแก้ปัญหายังไงดีคะที่จะเซฟตัวเองให้มากที่สุด
[/code]คือพักนี้รู้สึกว่าตัวเองควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ได้ เวลาโดนทิ้งให้อยู่คนเดียวก็รู้สึกว่าทำไมต้องทิ้งเรา ทั้งๆที่ปกติไม่เคยเป็นเลยค่ะ ละรู้สึกว่าพักนี้โลกส่วนตัวสูง ตั้งแต่ ขอแม่ซื้อของไม่ได้ ก็รู้สึกว่าพักนี้ควบคุมตัวเองไม่ค่อยได้เช่นตอนที่ ก่อนหน้านนี้สอบเข้าม.4 รร. ที่คนส่วนใหญ่อยากเข้าแต่ก็ต้องแข่งกันเพราะมันยาก เราเคยพูดกับแม่ว่า เออ ถ้าสอบติดขอไอแพดได้ไหม แม่ก็พูดว่าสอบให้ติดก่อนเถอะ ชะสุดท้ายเราสอบติด เราก็บอกแม่ แคปบอกว่าเออติดสายนี้ละนะ ละพอแม่กลับบ้านเราก็ถามว่าเมื่อไหร่จะพาไปดูไอแพด ละแม่ก็บ่น เงินไม่ค่อยมี บลาบลาบลา เราก็เข้าใจเลยไม่งอแง ผ่านมาสักพัก เราไปทำงาน เริ่มมีเงินเก็บ เราก็บอกแม่ว่าหารครึ่งไหม ละแม่ก็บ่นอย่างนู้นอย่างนี้ เราก็แบบ เออ ช่างเถอะ ละคือแม่จะชอบพูดว่าชอบขอนู้นขอนี่ละเคยทำอะไรให้บ้างไหม เคยช่วยอะไรบ้าง คือ เราต้องไปทำงานหาเงินอยู่กับพี่ กลับบ้านมา6โมง เราก็ค้องมาทำงานบ้านนี่คือเรื่องปกติแหละ ก่อนหน้านี้ก่อนมีโควิด ที่บ้าน ก็อยู่ดีกินดี เราเข้าใจเรื่องการเงินขัดข้อง แต่แบบ ทำไมสัญญาไม่เคยเป็นสัญญาเลย เราลองไปสอบช่างไฟ ห้องพิเศษ ละสุดท้ายเราก็ติด 1 ใน 10 โดยไม่มีโควต้า ตอนแรกเราคิดว่าแม่จะแบบ ชมบ้าง แต่นี่ไม่เลย คือพักนนี้อะไรๆ แม่ก็ตามใจพี่ทุกอย่าง ยกเว้นเราเลย จะไปไหนก็ไปกับพี่ เรายอมรับแหละเป็นคนตื่นสายช้าอย่างนั้นอย่างนี้ แต่แบบ เขาไม่รอเลย พักนี้ถามไรแม่ แม่ก็มักเมินเฉยเรา เราไม่เคยน้อยใจแม่มาก่อนเลยทั้งชีวิตนี้ เรารู้สึกทั้งโกรธ ตัวเอง โกรธ คนรอบตัวไปหมดเลย มันโกรธ จนร้องไห้ออกมา รู้สึกเวลาอยู่คนเดียวโครตเครียด แต่อยู่กับคนอื่นต้องยิ้มเข้าไว้ ละคนในครอบครัวก็ชอบบลูลี่หน้าตาเรา ทั้งๆที่เพื่อนที่โรงเรียนไม่เคยว่าเรื่องหน้าตาเราเลย เราก็ต้องฝืนยิ้มฝืนหัวเราะไปด้วย เกิดเป็นเรานี่โครตเหนื่อยแต่คนอื่นเหนื่อยกว่าเราเยอะ เราเกลียดที่แม่ชอบว่าแต่เราชอบขอนู่นนี่ ละไม่เคยทำให้แม่สักอย่าง คือเราต้องทำยังไง เขาถึงจะดีใจบ้าง เขาถึงจะเหมือนแม่คนอื่นที่ให้กำลังใจลูกตลอดบ้าง การแสดงความรัก นี่มันยากขนาดนั้นเลยเหรอคะ เด็กคนนึง เขาก็ต้องการความรักจากแม่เหมือนกัน