ครอบครัวที่ไม่ใช่ครอบครัว เราเหมือนส่วนเกินของบ้าน

เราเป็นพี่คนโต ที่ถูกเลี้ยงมาแบบ ไม่ให้มีสังคม สมัยเรียน ม.ปลาย แม้แต่ไปทำรายงานวันหยุด เราก็ไม่ได้ไป ให้ทำแต่งานที่บ้าน จนมีเหตุให้เราต้องย้ายโรงเรียน ถ้าครั้งไหนได้ออกนอกบ้านวันหยุด กับบ้านถึงต้องมีเหตุให้ทะเลาะกับที่บ้านทุกครั้ง หาว่าเราไปเที่ยว เดี๋ยวก็เรียนไม่จบ เราอยากได้อะไรต้องเก็บเงินซื้อเองทุกอย่าง จนกระทั่งเข้ามหาวิทยาลัย จนเรียนจบ เราตั้งใจว่าเราเรียนจบ แม่ต้องภูมิใจบ้างละ ที่เราเรียนจนได้รับปริญญา แต่ไม่เลย แม่ไม่เคยพูดถึง แต่น้องชายเราเรียนจบ ปวส แม่ไปที่ไหนเจอคนรู้จัก พูดคุยบอก ลูกชาย เรียนจบ ปวส แล้ว ภูมิใจ เอารูปลงเฟชแสดงความยินดี แต่ในวันที่เรารับปริญญา แม่ไปถึง บอกให้รีบๆถ่ายรูป จะรีบกับ แค่นั้น หลังจากเรียบจบเราทำงานใกล้บ้าน อยู่บ้านไม่เคยได้พูดดีๆกันเลยสักครั้ง มีเรื่องให้ทะเลาะกันตลอด บางวันเราเหมือนอากาศของบ้านคนในบ้านไม่พูดด้วย กินข้าวคนเดียว เราไม่เคยได้รับอะไรจากแม่โดยที่ไม่เรียกร้อง แต่ก็ใช่ว่าจะได้ทั้งหมด น้องเราคนกลางกับคนเล็ก แม่ทำประกันชีวิตให้ ฝากเงินในบัญชีให้ทุกเดือน ส่วนเราไม่มี ทำไมถึงรู้ก้เพราะเค้าให้เราเป็นคนไปฝากให้ทำให้ตลอด   แถมตอนนี้ เรายังมาเจออีกว่า แม่เค้าทำประกันของตัวเองไว้ ผู้รับผลประโยชน์ คือน้องทั้ง 2 คน แต่ไม่มีเรา เคยไปซื้อของด้วยกัน เค้าบอกเรามีน้องก็ต้องมี แต่เราจ่ายเงินเอง แต่ของน้องแม่จ่ายให้ เข้าใจว่าน้องยังไม่ทำงาน แต่ทำไมซื้อให้เราด้วยไม่ได้ มีอยู่ครั้งนึง เราปวดหัวไม่สบาย ตื่นสายประมาณ 9 โมง เค้าด่าเค้าว่าเราสาระพัด ไม่สนใจด้วยว่าเราจะเปนอะไร แต่น้องเราช่วงปิดเทอมหรือเสาร์อาทิตย์ ตื่นเที่ยง ตื่นมากินข้าว แล้วก้ไปนอนต่อ ไม่เคยโดนด่าหรืออะไรสักอย่าง เคยทะเลาะกันหนัก ถึงขั้นไล่เราออกจากบ้าน เราไปอยู่บ้านป้าได้สักพัก พ่อก็ให้กับมาอยู่บ้าน แต่กับมาปัญหาเดิมๆ มีมาตลอด เราเคยโพสเฟช ว่าไม่มีใครเข้าใจเรา เราก็โดนด่าอีก ก็ไม่มีใครเข้าใจเราจริง ตั้งแต่จำความได้ แม่ไม่เคยกอดเรา ไม่เคยบอกว่ารักเรา งานวันแม่ แม่ไม่เคยไปให้เรา แม่บอกไม่ว่างแต่พอน้องคนเล็กเข้าเรียน แม่ว่างไปได้  วันเกิดแม่เราซื้อแหวนทองให้แม่ น้องชายเราให้เงิน500 บาท แม่พูดกับคนอื่นไปทั่ว ว่าวันเกิดลูกชายให้เงิน แต่ไม่เคยพูดถึงแหวนที่เรา ทั้งทีแม่เค้าก็ใส่อยู่ จนเราคิดว่าเราใช่ลูกเค้าหรือป่าว ตอนเด็กๆเราเคยโดนหล้อว้าเป็นลูกเกบมาเลี้ยง เราก็ไม่ได้คิดอะไร  จนตอนนี้ เรามานั่งนึกหรือว่ามันจะจริง เราพูดอะไร แม่ไม่เคยเชื่อ แต่ถ้าคนอื่นบอกอะไรมาแม่เชื่อทุกอย่าง เราไปต่างจังหวัดไปไหน แม่ไม่เคยโทถามว่าถึงไหนแล้วทำอะไรอยู่ แต่ถ้าครั้งไหนเราเอารถของที่บ้านไป จะโทถามว่ารถจอดไว้ดีไหม รถปลอดภัยดีหรือป่าว คือเป็นห่วงรถ แต่ไม่เคยเปนห่วงเรา ทำอะไรก็ไม่มีดี กับคนอื่นมีแต่บอกว่าแม่เราดี มีน้ำใจ แต่เราไม่เคยได้รับ เหมือนที่คนอื่นได้รับ น้องชายเราทำงานต่างจังหวัดแม่โทหาทุกวัน ถามกับห้องยัง กินข้าวยัง แต่กับเราตั้งแต่สมัยที่เราเรียนมหาลัย 4 ปีแม่โทหาเรานับครั้งได้ เราคิดเสมอว่า เดียวทุกอย่างมันต้องดีขึ้น แต่ไม่เลยมันแย่ลงไปทักที จนทักวันนี้เราคิดว่า เราจะมีชีวิตอยู่ไปทำไม อยู่ไปก็ไร้ประโยชน์ ไปทำงานกับมา เครียดๆอยากระบาย อยากพูดให้ฟังว่าเราไปเจออะไรมาบ้าง อยากให้เข้าใจเรา แต่ป่าวเลย เรากับโดนซ้ำเติม มันยิ่งให้ทำเราบั่นทอนจิตใจ ลงไปทุกที อยากหายไป ไม่อยากอยู่ตรงนี้ สักวันถ้าเราใจแข็งพอ อาจไป โดยที่ไม่ต้องมีใครรู้ว่าเราไปไหน อยากหายไปเลย รู้สึกเหนื่อยไปทุกอย่าง ระบายกับใครก็ไม่ได้ มันอึดอัด