เราไม่รู้ความรู้สึกนี้มันคืออะไรและมันเกิดขึ้นตอนไหน ตอนเรายังเป็นเด็ก พ่อเรากินเหล้าทุกวัน เมาทุกวันทั้งเช้าและเย็น เวลาเมามาชอบด่าแม่กับคนในบ้าน ตอนนั้นเราเห็นแม่แอบร้องไห้ ความรู้สึกตอนนั้น เราอยากให้แม่หย่ากับพ่อมาก หรือไม่ก็อยากให้พ่อรีบ ๆ ตายไปให้พ้น แต่ไม่นานพ่อก็เลิกเหล้า เลิกมาได้5ปีปัจจุบันก็กลับมาเป็นอีก กินเหล้าเหมือนเดิม พอเป็นอย่างนี้แล้วความรู้สึกที่เราสะสมไว้มาตั้งแต่เด็ก ๆ มันยิ่งทำให้เรากลับมาเกลียดเขาอีกครั้งและเกลียดมากกว่าเดิม ความรู้สึกนี้เราคิดว่ามันมีผลเสียกับเรามาก เราเกลียดเขาจนไม่อยากอยู่ร่วมโลกด้วย ตอนที่เขาเมามาเรารู้สึกอยากบีบคอเขาให้ตายคามือ หรือบางครั้งเราก็คิดอยากจะฆ่าตัวตายให้หายไปจากโลกใบนี่ไปเลย
เวลาเราอยู่บ้านเราไม่มีความสุข สิ่งที่ทำให้เรารู้สึกดีขึ้นก็มีแค่เพื่อนกับโทรศัพท์
เราเคยเปิดใจคุยกับเขาในสิ่งที่เรารู้สึก แต่เขาก็ไม่ยอมเลิกกินเหล้า พอเราคุยกับแม่ แม่ก็บอกว่าอย่าไปคิดแบบนั้น มันบาป ซึ่งเราก็ไม่ได้อยากรู้สึกแบบนั้น
บางทีเราก็แอบไปร้องไห้คนเดียว เราไม่อยากเป็นแบบนี้เลย มันทรมาน มันไม่มีความสุข เราควรทำยังไงดีคะ?
เกลียดพ่อตัวเองนี่ผิดมากมั้ย
เวลาเราอยู่บ้านเราไม่มีความสุข สิ่งที่ทำให้เรารู้สึกดีขึ้นก็มีแค่เพื่อนกับโทรศัพท์
เราเคยเปิดใจคุยกับเขาในสิ่งที่เรารู้สึก แต่เขาก็ไม่ยอมเลิกกินเหล้า พอเราคุยกับแม่ แม่ก็บอกว่าอย่าไปคิดแบบนั้น มันบาป ซึ่งเราก็ไม่ได้อยากรู้สึกแบบนั้น
บางทีเราก็แอบไปร้องไห้คนเดียว เราไม่อยากเป็นแบบนี้เลย มันทรมาน มันไม่มีความสุข เราควรทำยังไงดีคะ?