จะเริ่มเรื่องเลยนะคะ เป็นเรื่องความรักของที่เริ่มจากเพื่อน... คือว่าเราเป็นผู้หญิงนะคะ แล้วเขาก็เป็นผู้หญิงเหมือนกัน เรื่องของเรามันเริ่มความสัมพันธ์ที่การเป็นเพื่อนกัน เราก็คุยกันทั่วๆไป เรากับเขาอยู่คนละจังหวัด ไม่เคยเจอกัน เราก็มีคนคุยคนที่เราชอบอยู่แล้ว เขาก็มีแฟนของเขาอยู่แล้ว เราก็คุยกันมาเรื่อยๆแบบผู้หญิงๆคุยกันธรรมดา แล้ววันหนึ่งเราก็โดนคนคุยของเราเท จับได้ว่าเขาไปมีแฟน เราก็เล่าให้เพื่อนคนนี้ฟังประมาณนี้ แล้วเขาก็คอยปลอบเรา แล้วเราก็เริ่มสนิทกันมากขึ้น จากแชทหากัน ก็เริ่มโทรหากัน ตอนแรกๆเราก็ไม่รู้หรอกค่ะว่าเขามีแฟนแล้ว ตอนนั้นเราก็ไม่ได้ชอบเขาหรอก พอคุยกันไปสักพัก เราก็เริ่มรู้สึกดี แต่ตอนนั้นก็เจ็บเหมือนกันมารู้ว่าเขาก็มีแฟนอยู่แล้ว แล้วก็ผ่านไปสักพักเราก็คุยกันตลอด แต่เราไม่เคยก้าวก่ายเกินคำว่าเพื่อนเลยนะคะ แล้วเหมือนเขาก็จะมีปัญหากับแฟนเหมือนกัน ก็เอาเรื่องมาแชร์กัน ปัญหาคล้ายๆกัน คือแฟนเขาก็แอบมีคนอื่น ผลัดกันปลอบ ผลัดกันร้องไห้ แล้วเราก็คุยกันเรื่อยๆประมาณ 2-3 อาทิตย์ คุยกันทุกวัน โทรหากัน ไรงี้ แล้วเราก็คุยกันเรื่อยๆ เวลาผ่านไป คนคุยเก่าเราก็ทักมาว่า ขอโทษไรโน้นนี่นั้นว่า พึ่งรู้ว่า รักเรา กลับมาไรงี้ได้ไหม แต่ตอนนั้นไม่ว่าจะไม่มีเพื่อนคนนี้ เราก็ไม่กลับไปหาเขาอยู่ดี เราก็เล่าให้เพื่อนคนนี้ฟัง แล้วเขาก็ถามว่า จะกลับไปไหม เราก็บอก ไม่แล้ว เพราะวันที่เขาทิ้งเราไป เขาไม่บอกเราสักคำนะคะ บล็อกไปเลย หายไปเลย ตอนนั้นเราก็เจ็บอยู่นานเหมือนกัน แต่ก็ดีที่มีเพื่อนคนนี้เราก็เริ่มมีความรู้สึกดีๆให้เขา เขาก็เหมือนจะชอบเรา ก็คุยกันไปเรื่อยๆ เพื่อนเราก็รู้ เพื่อนเขาก็รู้ แล้ววันหนึ่งเขาก็โทรมาเพื่อนเราก็แซว แล้วเราก็บอกเพื่อนเราว่าไม่มีไรรรร...เพื่อนไง แล้วเขาก็บอกเพื่อนเราว่า เราไม่ขอเขาคบ ตอนนั้นเราก็ไม่มั่นใจไงว่า ความสัมพันธ์ของเรามันเป็นไปได้หรอ... แล้วเราก็คุยกันมาสักพัก แล้วเราก็ขอเขาคบค่ะ เราก็คบกันประมาณ 1 เดือน คุยกันตลอด จนเรารู้สึกว่ามันมากเกินไป จนแทบไม่มีเวลาส่วนตัว แต่เขาก็ถามเราตลอดว่ารำคาญไหม เราก็บอกว่า ไม่ มันอาจจะผิดที่เราด้วยแหละที่ไม่บอกเขาไปตรงๆ แล้วก็มีวันหนึ่งเราทะเลาะกัน ด้วยเหตุที่เล็กน้อยๆ เราก็เริ่มรู้สึกไม่โอเคแล้ว เพราะด้วยนิสัยของเรา มันเหมือนไม่ค่อยชอบตาม ชอบง้อ อะไรแบบนี้ เราเป็นคนไม่ชอบพูดคำหวานๆ ไม่เคยบอกรักบอกคิดถึงเขา ไม่เหมือนแฟนเก่าเขาไรงี้(เราเคยแอบถาม) จนวันหนึ่งเราก็คิดว่า เราอาจจะแค่ชอบเขาแบบเพื่อน แบบไม่เหมาะที่จะเป็นแฟนกันหรอก แล้วเราก็บอกเลิกเขาค่ะ ตอนนั้นเราใจร้ายกับเขาแหละ เรารู้ว่าเขาก็คง งง แล้วเสียใจ เพราะเหมือนเราไปทำให้เขาหายเศร้า หายดี จากรักครั้งเก่า แล้วเราก็มาซ้ำเขา แต่ไม่ใช่ว่าเราไม่รักเขานะคะ เราก็รักเขา แต่เราไม่รู้ว่าสถานะเราควรเป็นแบบไหน แล้วตอนนี้เราก็เลิกกันแล้วค่ะ แต่เราก็ยังเป็นเพื่อนกัน คุยกันทุกวัน แต่ไม่บ่อยเท่าเดิม เราเคยถามว่า เราเลิกกันแล้วคุยกันแบบนี้มันจะดีหรอ เพราะเคยอ่านเจอมาว่า คนเลิกกันแล้วยังคุยกันมี 2 เหตุผลคือยังรักกันอยู่ กับไม่เคยรักกันเลย เราก็ถามเขาว่ามันโอเคหรอที่จะคุยกับแบบนี้ เขาก็บอกเขาดีมจแล้วที่มีเราอยู่ เรายังเป็นเพื่อนกันได้ไง แต่เราก็รู้สึกผิดนะ เหมือนเขาโพสต์ถึงเราเหมือนต้องการให้เรารู้ตลอดว่าเขายังรักเรา เขายังรอเรา แต่เราไม่รู้ใจตัวเองเลยค่ะ อันนี้พูดแบบไม่กั๊กเลยนะ บางวันเราก็อยากมีเขา แต่บ้างวันเราก็ไม่รู้ แต่ว่าเขาก็ไม่หายไปจากเราเลย แต่เราก็ดีใจที่เขายังอยู่ แต่เราก็ไม่อยากทำให้เขาคิดว่าเราจะกลับไป เพราะตอนนี้เราก็ไม่แน่ใจตัวเองเหมือนกัน เราก็บอกเขาตลอดว่าไปหามีฟงมีแฟนได้แล้ว เขาก็บอกไม่อยากมีแล้ว เราก็รู้สึกไม่ค่อยดีเลยง่ะ เพื่อนๆพี่ๆช่วยแสดงความคิดเห็นหน่อย ว่าเราควรจะคุยกันต่อไปดีไหม เราก็เห็นแต่ตัวไปหรือปล่าว เราไปทำร้ายความรู้สึกเขาเกินไปไหม ...
เลิกกันแล้วแต่ยังคุยกันทุกวัน ทำไงต่อดี