เราควรไปพบจิตแพทย์ไหมคะ

คือเราเกิดมาเป็นลูกคนที่สาม เราเนี่ยโง่ที่สุดในบ้านเลยค่ะ เราโง่วิชาเลขและวิทยาศาสตร์มาก เรามีพี่สาวค่ะ พี่สาวเราเก่งวิชาเลขและวิทยาศาสตร์มาก เรารู้สึกด้อยและอิจฉาพี่เรามากค่ะ เราเป็นคนอ้วนส่วนพี่สาวเราผอม เราเรียนสายศิลป์แต่พี่สาวเรียนสายวิทย์คณิต บางครั้งเราก็รู้สึกท้อที่พ่อแม่และพี่ชายดูหวังและภูมิใจในตัวพี่สาวเรามากกว่าเรา เราเคยโดนพี่ชายแซวเราแบบขำๆว่าเราไม่ต้องไปเรียนหรอก จบออกมาก็คงเป็นได้แค่แม่ค้าขายหมูแล้วเขาก็หัวเราะ ตอนนั้นเราแทบบ้าเลยค่ะ อยากจะนั่งกรี๊ดร้องไห้ดังๆออกมา แล้วที่อยากจะกรี๊ดออกมาก็เพราะว่าหลังจากที่เขาแซวเราเสร็จเขาก็เดินไปหาพี่สาวเราแล้วบอกว่าหนูเป็นความหวังของครอบครัวนะ จบไปก็ก็เอาวิศวะ หมอและพยาบาลนะ เราใจฝ่อมากค่ะ หลังจากนั้นพยามที่จะทำให้ตัวเองดูฉลาดหรือเก่งในสายตาครอบครัวบ้างแต่ก็เหลวค่ะ ตอนเราเรียนม.ต้นเรามักโดนแกล้งแต่กลับพี่เรานี่เจอแต่สังคมดีๆ พอม.ปลายยิ่งรู้สึกแย่ค่ะ พี่สาวเรียนเก่งและมักจะมีเรื่องน่าชื่นชมมาเล่าให้พ่อฟังตลอด ทุกครั้งเราต้องใส่หูฟังและเปิดเพลงดังๆเพื่อหลีกออกมาจากบทสนทนาของพี่สาวและพ่อ มีครั้งหนึ่งที่เราเองก็อยากจะไห้พ่อได้ชื่นชมเราบ้าง... ตอนนั้นเราหยิบหนังสือภาษาอังกฤษขึ้นมากะว่าจะไปอ่านให้พ่อฟัง แต่มันกลับแย่เพราะวันนั้นพี่เราได้คะแนนสอบท็อปของห้อง กลายเป็นว่าพ่อฟังพี่เรามากกว่าเราซะอีก แต่เราก็รู้ว่าพ่อคงกลัวเราเสียใจเขาเลยหันมาบอกเราว่าอ่านเลยพ่อฟังอยู่แต่สายตาเขาเอาแต่มองพี่สาวจนเราท้อและปิดหนังสือและเดินหนีออกมา แต่ม.ปลายของเราโชคดีเพราะเจอเพื่อนที่ดีมากๆ พ่อเราเสียตอนเราอยู่ม.หกค่ะ(อ้อลืมบอกไปว่าเราเรียนชั้นเดียวกับพี่สาวค่ะ)ตอนนั้นเราสอบติดที่มศว.แต่ก็ต้ลาออกไม่ได้เรียนเพราะแม่ไม่มีเงินส่ง ยอมรับเลยว่าค่าเทอมแพงทุกคนต่างกดดันให้เราลาออก ส่วนพี่เราติดพยาบาลค่ะตอนนี้กำลังเรียนอยู่ เรารู้สึกแย่ทุกครั้งที่เห็นพี่สาวใส่ชุดนักศึกษาแต่เราไม่มีโอกาสได้ใส่บ้าง เรารู้สึกแย่ที่แม่สามารถอวกลูกสาวคนโตได้แต่เราไม่ หลายครั้งที่มีความรู้สึกอยากฆ่าตัวตายแต่ไม่กล้า ทุกคนเอาแต่มองพี่เราดีทุกอย่างแต่เรากลับเหมือนตัวปัญหา เราชอบอยู่คนเดียวมากกว่าอยู่กับคนเยอะๆ เพราะเกือบทุดครั้งเรามักจะเจอคำเปรียบเทียบตลอด อารมณ์ของเราบางทีมันก็คุมไม่อยู่ เราอยากไปปรึกษาแพทย์แต่ก็ยังคงกลัวอยู่