คือแต่ก่อนช่วงเด็กๆเราก็เป็นคนที่กล้าแสดงออกนะคะ เรียกได้ว่าเป็นเด็กกิจกรรมคนนึงเลยค่ะ อย่างเวลามีงานโรงเรียนอะไรก็จะชอบเสนอตัวเข้าไปช่วยอยู่เสมอ เวลามีงานแสดงอะไรก็จะชอบเข้าไปร่วมตลอด เวลาสงสัยอะไรก็จะกล้าถามกล้าพูดเสมอ แต่ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ค่ะที่เราเริ่มจะเปลี่ยนไป ความกล้าแสดงออกของเรามันเริ่มหายไปตั้งแต่ตอนไหนก็ไม่รู้ค่ะ ปัจจุบันนี้เรากำลังจะขึ้นม.3แล้วค่ะ เราเป็นคนที่แคร์หน้าตาทางสังคมมากๆ และเป็นพวกที่ห่วงภาพลักษณ์ขั้นสุด เวลามีงานที่ต้องพรีเซ้นท์เราจะพยายามหลีกเลี่ยงการที่จะต้องเป็นคนไปยืนพรีเซ้นท์ตลอด อย่างเช่นยอมหาข้อมูลทั้งหมดยอมทำสไลด์งานเองทั้งหมดขอแค่อย่าให้เราได้เป็นคนพรีเซ้นท์ก็พอ แต่ก็ใช่ว่าจะหลีกเลี่ยงได้เสมอค่ะ ตอนที่จำเป็นต้องทำจริงๆจะเกร็งมากๆค่ะ เวลาออกไปยืนแล้วท่าทางเราจะล่กๆอย่างเห็นได้ชัดเลยค่ะ แต่พอได้ลองพูดไปแล้วควาทเกร็งความกดดันที่ว่าก็หายไปเยอะเลยค่ะ แต่ก็ยังเกร็งๆอยู่นะคะแต่ก็ดีกว่าตอนที่ออกมายืนตอนแรกเยอะเลยค่ะ หรือบางทีจู่ๆมันก็เกิดกล้าขึ้นมาเองซะงั้นอย่างเช่นบางทีสงสัยอะไรปากมันก็พูดถามคุณครูออกไปเองเลยซะงั้น
เราอยากจะเป็นคนที่กล้าแสดงออกให้เหมือนกับคนอื่นๆ อยากจะกลับไปเป็นเหมือนตอนเด็กๆที่กล้าแสดงออก และสงสัยอะไรก็กล้าพูดกล้าถาม ไม่ชอบอะไรไม่โอเคยังไงก็กล้าบอก
เพราะแบบนี้เราก็เลยอยากจะมาขอวิธีที่จะทำให้เรากล้าแสดงออกทีค่ะ
ขอวิธีที่จะทำให้เราเป็นคนกล้าแสดงออกทีค่ะ
เราอยากจะเป็นคนที่กล้าแสดงออกให้เหมือนกับคนอื่นๆ อยากจะกลับไปเป็นเหมือนตอนเด็กๆที่กล้าแสดงออก และสงสัยอะไรก็กล้าพูดกล้าถาม ไม่ชอบอะไรไม่โอเคยังไงก็กล้าบอก
เพราะแบบนี้เราก็เลยอยากจะมาขอวิธีที่จะทำให้เรากล้าแสดงออกทีค่ะ