สวัสดีค่ะ นี่เป็นกระทู้แรกในพันทิปเลย
พอดีมีเรื่องอยากปรึกษาหน่อยค่ะ ตามชื่อกระทู้เลย ตอนนี้เราอายุใกล้30และ เรากลัวความืดมากๆ โดยเฉพาะเวลาอยู่คนเดียว
จำได้นะว่าตอนเด็กๆสมัยนอนกับแม่ก็เหมือนจะนอนปิดไฟได้ แต่มาเริ่มกลัวความมืดตอนไหนไม่แน่ใจ มารู้ตัวอีกทีคือนอนปิดไฟไม่ได้แล้ว
ตอนสมัยมัธยมแยกห้องมานอนกับน้องสาวก็จะนอนเปิดโคมไฟเล็กๆตรงหัวเตียง (เตียงสองชั้น) หรือถ้าไปเข้าค่ายกับทางโรงเรียน ก็จะรีบนอนก่อนใครเพื่อน อาศัยช่วงที่เพื่อนยังไม่นอนเปิดไฟอยู่รีบนอนซะ แต่บางครั้งมันก็เลี่ยงการนอนปิดไฟไม่ได้ เอาจริงๆถ้ามีเพื่อนนอนด้วย มันก็พอทำใจปิดไฟได้แหละ เพราะเข้าใจว่าคนปกติทั่วไปเขานอนปิดไฟกัน แต่มันก็จะฟุ้งซ่านนิดนึง ต้องข่มใจอยู่สักพักกว่าจะหลับได้
ปัจจุบันเรามาเรียนป.โทที่ต่างประเทศมาได้เกือบสองปีและ ซึ่งเราได้ห้องพักเดี่ยว เวลานอนคือเปิดไฟทั้งห้องเลย เราเคยเห็นบางคนที่กลัวความมืดก็จะนอนเปิดไฟห้องน้ำ แต่สำหรับเรามันยังถือว่ามืดอยู่ เพราะฉะนั้นเราเลยเปิดมันทั้งห้องเลย มันก็เหมือนจะไม่มีปัญหาอะไรหรอก ถ้า...มหาลัยที่เรามาอยู่ไม่ไฟดับบ่อยมาก!! แล้วดับทีดับหลายชั่วโมงด้วย โดยเฉพาะกลางคืนเรียกได้ว่าดับแทบทุกคืน เราเลยแก้ปัญหาไปซื้อโคมไฟแบบชาร์ตแบตทิ้งไว้สองอัน เพื่อมาเปิดตอนไฟดับ แต่มันก็ยังไม่โอเคอะ เพราะต่อให้ชาร์ตแบตเต็มมันก็อยู่ได้เต็มที่แค่ห้าหกชม. แต่ที่นี่บางครั้งมันดับ10ชม.++ จะเปิดโคมไฟทีละอันมันก็ไม่โอเค มันสว่างน้อยไปอะ
มีอยู่ครั้งนึงมันดับตั้งแต่สองทุ่มจนถึงเจ็ดโมงเช้า แล้วโคมไฟก็มาดับตอนตีสองกว่าๆ คือเราทรมานมาก ประสาทเสียสุดๆ ใจสั่นมือเกร็ง ร้องไห้ทั้งคืน ยังดีว่าแบตมือถือไม่หมด ก็อาศัยเปิดไฟจากมือถือ แต่เราก็กลัวมากๆ ตั้งแต่นั้นเวลาไฟดับต่อให้เป็นกลางวันเราก็จะระแวง เกิดความเครียดกลัวไฟไม่มา ใจก็จะเต้นแรง มือเกร็งไปหมด และจิตตกไปหมดเลยค่ะ
เราอยากหายจากการเป็นแบบนี้มากๆเลยค่ะ ถ้านอนเปิดไฟสว่างจ้านอนแบบนี้เรารู้ว่ามันส่งผลไม่ดีต่อร่างกายแน่นอน รวมถึงสภาพจิตใจเราก็จะแย่ลงไปด้วย ทุกวันนี้นอนแค่วันละสามสี่ชม.เองค่ะเพราะที่มหาลัยเรามันจะดับไฟทุกคืนวันละสามชม. (นี่คือดับแบบปกติแล้วนะคะ) ตอนไฟดับมันจะสะดุ้งแล้วก็กลัวจนนอนไม่หลับ (ต่อให้มีโคมไฟก็ตาม) แล้วยิ่งช่วงวินาทีที่มันดับนะใจเราเต้นแรงมาก เหงื่อไหล เกร็ง ตาค้างจนกว่าไฟจะมาเลยอะ มันทำให้ร่างกายเราเพลียมาก ตื่นมาเรียนแบบงงๆเบลอๆ
เพื่อนหลายคนก็บอกว่าให้ลองเริ่มจากค่อยๆลดปริมาณไฟที่เปิด ก็อยากจะลองทำนะคะ แต่ในห้องพักมีแค่ดวงไฟดวงใหญ่อันเดียวเลย กับไฟห้องน้ำ เคยลองเปิดแค่ไฟห้องน้ำแล้วมันไม่ได้จริงๆอะ กลัวจริงๆนะ
เลยอยากรู้ว่าคนที่กลัวแบบเรานี่ควรเริ่มแก้จากตรงไหนอะ แม่บอกให้ฝึกนั่งสมาธิสวดมนต์ มันช่วยได้จริงเหรอ หรือมีใครเคยเป็นแบบเราแล้วหายบ้าง มีวิธียังไง อยากหายจริงๆนะคะ
มีวิธีรักษาอาการกลัวความมืดยังไง? จะเป็นบ้าอยู่แล้ว....
พอดีมีเรื่องอยากปรึกษาหน่อยค่ะ ตามชื่อกระทู้เลย ตอนนี้เราอายุใกล้30และ เรากลัวความืดมากๆ โดยเฉพาะเวลาอยู่คนเดียว
จำได้นะว่าตอนเด็กๆสมัยนอนกับแม่ก็เหมือนจะนอนปิดไฟได้ แต่มาเริ่มกลัวความมืดตอนไหนไม่แน่ใจ มารู้ตัวอีกทีคือนอนปิดไฟไม่ได้แล้ว
ตอนสมัยมัธยมแยกห้องมานอนกับน้องสาวก็จะนอนเปิดโคมไฟเล็กๆตรงหัวเตียง (เตียงสองชั้น) หรือถ้าไปเข้าค่ายกับทางโรงเรียน ก็จะรีบนอนก่อนใครเพื่อน อาศัยช่วงที่เพื่อนยังไม่นอนเปิดไฟอยู่รีบนอนซะ แต่บางครั้งมันก็เลี่ยงการนอนปิดไฟไม่ได้ เอาจริงๆถ้ามีเพื่อนนอนด้วย มันก็พอทำใจปิดไฟได้แหละ เพราะเข้าใจว่าคนปกติทั่วไปเขานอนปิดไฟกัน แต่มันก็จะฟุ้งซ่านนิดนึง ต้องข่มใจอยู่สักพักกว่าจะหลับได้
ปัจจุบันเรามาเรียนป.โทที่ต่างประเทศมาได้เกือบสองปีและ ซึ่งเราได้ห้องพักเดี่ยว เวลานอนคือเปิดไฟทั้งห้องเลย เราเคยเห็นบางคนที่กลัวความมืดก็จะนอนเปิดไฟห้องน้ำ แต่สำหรับเรามันยังถือว่ามืดอยู่ เพราะฉะนั้นเราเลยเปิดมันทั้งห้องเลย มันก็เหมือนจะไม่มีปัญหาอะไรหรอก ถ้า...มหาลัยที่เรามาอยู่ไม่ไฟดับบ่อยมาก!! แล้วดับทีดับหลายชั่วโมงด้วย โดยเฉพาะกลางคืนเรียกได้ว่าดับแทบทุกคืน เราเลยแก้ปัญหาไปซื้อโคมไฟแบบชาร์ตแบตทิ้งไว้สองอัน เพื่อมาเปิดตอนไฟดับ แต่มันก็ยังไม่โอเคอะ เพราะต่อให้ชาร์ตแบตเต็มมันก็อยู่ได้เต็มที่แค่ห้าหกชม. แต่ที่นี่บางครั้งมันดับ10ชม.++ จะเปิดโคมไฟทีละอันมันก็ไม่โอเค มันสว่างน้อยไปอะ
มีอยู่ครั้งนึงมันดับตั้งแต่สองทุ่มจนถึงเจ็ดโมงเช้า แล้วโคมไฟก็มาดับตอนตีสองกว่าๆ คือเราทรมานมาก ประสาทเสียสุดๆ ใจสั่นมือเกร็ง ร้องไห้ทั้งคืน ยังดีว่าแบตมือถือไม่หมด ก็อาศัยเปิดไฟจากมือถือ แต่เราก็กลัวมากๆ ตั้งแต่นั้นเวลาไฟดับต่อให้เป็นกลางวันเราก็จะระแวง เกิดความเครียดกลัวไฟไม่มา ใจก็จะเต้นแรง มือเกร็งไปหมด และจิตตกไปหมดเลยค่ะ
เราอยากหายจากการเป็นแบบนี้มากๆเลยค่ะ ถ้านอนเปิดไฟสว่างจ้านอนแบบนี้เรารู้ว่ามันส่งผลไม่ดีต่อร่างกายแน่นอน รวมถึงสภาพจิตใจเราก็จะแย่ลงไปด้วย ทุกวันนี้นอนแค่วันละสามสี่ชม.เองค่ะเพราะที่มหาลัยเรามันจะดับไฟทุกคืนวันละสามชม. (นี่คือดับแบบปกติแล้วนะคะ) ตอนไฟดับมันจะสะดุ้งแล้วก็กลัวจนนอนไม่หลับ (ต่อให้มีโคมไฟก็ตาม) แล้วยิ่งช่วงวินาทีที่มันดับนะใจเราเต้นแรงมาก เหงื่อไหล เกร็ง ตาค้างจนกว่าไฟจะมาเลยอะ มันทำให้ร่างกายเราเพลียมาก ตื่นมาเรียนแบบงงๆเบลอๆ
เพื่อนหลายคนก็บอกว่าให้ลองเริ่มจากค่อยๆลดปริมาณไฟที่เปิด ก็อยากจะลองทำนะคะ แต่ในห้องพักมีแค่ดวงไฟดวงใหญ่อันเดียวเลย กับไฟห้องน้ำ เคยลองเปิดแค่ไฟห้องน้ำแล้วมันไม่ได้จริงๆอะ กลัวจริงๆนะ
เลยอยากรู้ว่าคนที่กลัวแบบเรานี่ควรเริ่มแก้จากตรงไหนอะ แม่บอกให้ฝึกนั่งสมาธิสวดมนต์ มันช่วยได้จริงเหรอ หรือมีใครเคยเป็นแบบเราแล้วหายบ้าง มีวิธียังไง อยากหายจริงๆนะคะ