ใครเคยเจอสถานการณ์ที่คนในครอบครัวมองเราเป็นภาระของครอบครัวบ้างไหมคะ จัดการความรู้สึกนี้อย่างไรบ้างคะ

เราเรียนอยู่มหาวิทยาลัยชั้นปีที่3 ตอนนี้ก็กลับมาเรียนออนไลน์อยู่ที่บ้านเพราะสถานการณ์โควิด เราอยู่กับครอบครัวพ่อแม่พร้อมหน้าค่ะ พี่สาว2คนทำงานที่ต่างจังหวัด เรามักจะโดนครอบครัวมองว่าเราเป็นภาระค่ะ เท่าที่จำได้เราเจอสถานการณ์นี้ตั้งเเต่เข้าเรียนมหาวิทยาลัยในช่วงเเรกๆ คำพูดแบบนี้ก็จะชัดเจนในจิตใจละฝังอยู่ในหัวเราเรื่อยมาค่ะ  คำว่าเราเป็นภาระของครอบครัว ล่าสุดเราก็กลับมาเรียนออนไลน์ที่บ้าน แม่ก็หลุดพูดถึงการที่เรากลับมาอยู่บ้านเป็นสิ่งที่ผิด  ตอนเราได้ยินคือเราตกใจมากว่าเราพูดอะไรไม่ออกในหัวคิดแค่ว่า เราไปทำอะไรให้เเม่ถึงพูดแบบนี้กันนะ เราพยายามทบทวนทุกความทรงจำที่เราจำได้มาตลอดว่า ทำไมคำพูดนี้ถึงเอามาใช้กับเราล่ะ เรายืนยันตรงนี้เลยว่าเราไม่เคยเกเร ไม่เคยนอกลู่นอกทางไปทำอะไรให้ครอบครัวเป็นห่วงเลย ทางกลับกันเราพยายามเรียนให้เก่งเพื่อให้ได้ทุนในสาขาที่กำลังเรียน  ตอนนี้สมองเราว่างเปล่ามาก พยายามคิดในแง่บวกแบบให้โลกสวยสุดๆเเล้ว ครส.ผิดหวังก็มามากจนเราคิดแค่ว่า เราอยากหายไปจากตรงนี้ มันคงดีกว่า ทุกคนอาจจะมีความสุขกว่านี้ 
มีใครเคยเจอแบบนี้บ้างไหมคะ แก้ปัญหานี้อย่างไรกันบ้าง ปรับตัวกันอย่างไรบ้าง จัดการความรู้สึกแบบนี้กันอย่างไรบ้าง