เป็นคนแบบนี้ควรทำยังไงคะ

คือเราเป็นคนที่เข้าสังคมเก่งนะคะแต่บางทีก็ไม่รู้ว่าควรจะสนิทไว้ก่อนไหมหรือยังไง ถ้าเรื่องความรักเวลามีคนเข้ามาคุยเราก็จะบอกตัวเองเสมอว่าเราไม่เหมาะกับเขาเดี๋ยวเขาคงเลิกคุยแล้ว แล้วเราก็เป็นคนตีตัวออกเขาเอง ส่วนกำแพงในเรื่องอื่นก็เยอะนะคะเป็นคนที่รู้สึกว่าจริงๆแล้วพ่อแม่ไม่ได้รักจริงๆหรอกมั้ง ความคิดแบบนี้มันชอบมากวนในหัวอยู่ตลอด กับเพื่อนก็เหมือนกันค่ะเป็นคนที่ชอบทุ่มเทให้กับงานส่วนรวมมากจนไม่มีเวลาให้ตัวเอง แต่ก็ยังคิดว่าไม่มีใครมองเห็นเราเลย เป็นคนที่มองตัวเองในแง่ลบแต่มองโลกในแง่บวกอยู่เสมอ เป็นคนที่ไม่ยอมปรึกษาใครไม่เล่า ตอนที่อยู่กับคนอื่นก็ยิ้มหัวเราะได้ปกติด้วยความเต็มใจจริงๆ ตอนอยู่คนเดียวก็เหมือนอยู่อีกโลกไปเลย ไม่กล้าใคร ไม่รู้ว่าจะกล้ากดตั้งกระทู้นี้ไหมถ้าเขียนทั้งหมดไปแล้ว เหมือนคนสองบุคลิก เราเหมือนรู้ตัวดีว่ากำลังทำอะไรแต่ก็ไม่สามารถควบคุมความรู้สึกได้ มันอึกอัดตอนจะเล่าทุกอย่างเลยจะมีบางครั้งที่ชอบคิดอยู่ในใจว่ากำลังเล่าปัญหาทั้งหมดให้ใครบางคนฟังแล้วก็จะโล่งไปเอง เลยไม่เคยปรึกษาใครเพราะคิดว่าบางทีปัญหาที่เกิดกับเรามันอาจจะเบากับคนอื่นไปเลยก็ได้ บางทีก็คิดว่ามันหนักแต่ก็ทนมาได้ตั้ง 18 ปีแล้ว ทนไปอีกก็ไม่เป็นไร ควรทำยังไงกับความคิดนี้ดีคะ หรือเป็นแบบนี้ก็ดีอยู่แล้ว