ขออนุญาตระบายเรื่องราวปัญหาเพราะไม่รู้จะไปพูดให้ใครฟังได้ เพราะบิดาผู้เป็นที่พึ่งก็จากไปนานแล้ว คนใส่หน้ากากรอซ้ำก็เยอะ
พอดีเรามีอาชีพขายของเปิดร้านเล็กๆ3x2ขนาดไม่ใหญ่มาก ในตลาดหน้าหมู่บ้านเรียกว่าหมู่บ้านใหญ่ก็คงจะได้ เป็นตลาดครบวงจร มีทั้งตลาดสด โซนนั่งกินหรือที่เราเรียกกันว่าศูนย์อาหาร มีโซนร้านค้าแบบห้องขนาดใหญ่ และ โซนร้านค้าห้องขนาดกลาง และโซนเราห้องร้านค้าขนาดเล็ก ก่อนจะมาถึงช่วง Covid19 หลายๆคนที่เป็นพ่อค้าแม่ค้าคงเข้าใจว่าเศษฐกิจมันไม่ค่อยจะดีอยู่แล้ว เราก็หาอย่างอื่นทำเสริมไปด้วย ตอนเรามาทำร้านแรกๆทุกอย่างโอเครหมดเพราะบนพื้นที่หน้าร้านเราเป็นของแผงลอยก็คือร้านค้าที่เป็นแผงลอยจะต้องมาขายตรงนี้หมดเลยทำให้กลายเป็นจุด ขายสินค้าจุดเดียว แต่แล้วก็มีเรื่องราวให้มีการเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้นเจ้าของพื้นที่อยากให้มีถนนคนเดิน ในบางวันซึ่งเป็นวันทำเงิน นี่คือจุดเปลี่ยนแม่ค้าทุกคนก็อยากลงไปขายถนนคนเดิน พื้นที่ข้างบนที่แรกเริ่มเดิมทีทำขึ้นเพื่อให้พ่อค้าแม่ค้าขายของ ตั้งแต่เริ่มมีถนนคนเดินก็ไม่มีร้านค้ามาตั้งขายด้านบน พอถึงวันธรรมดาที่ไม่มีถนนคนเดิน แม่ค้าก็จะเลือกไปตั้งริมนิกกันหมด บางร้านก็ไม่สนใจอยากขึ้นสูงก็ขึ้นจนมันบังร้านที่เช่าด้านหลังหมด ตอนนี้โซนที่เราอยู่เหมือนกลายเป็นโซนร้างไม่มีคนที่จะเดินขึ้นมาเพราะโดนบังจนไม่รู้ว่ายังมีตรงนี้ด้วย อันนี้ลูกค้าพูดเอง พอแจ้งปัญหาไปก็ไม่ได้รับการแก้ไข ในทุกครั้งที่แจ้งไปเหมือนแจ้งลมๆแล้งๆ ก็คร่าวๆประมาณนี้
มาถึงปัญหาหลักช่วง Covid19 ตอนมีคำสั่งปิด เราจำเป็นต้องปิดร้านซึ่งเป็นรายได้หลักลงไป ใช่หลายคนคงถามทำไมไม่ขายออนไลน์ ทำไมไม่หาอย่างอื่นทำเสริม ทำหมดครับทุกอย่างครับ ในช่วง Covid19 ต่อให้ขายของออนไลน์คนก็ไม่ค่อยซื้อ คนที่เกิดปัญหาเดียวกันต้องเลือกที่จะมาขายของกินทุกคนก็ขายแข่งกัน ขายเหมือนกันก็มี ในช่วงที่ปิด Covid19 ตั้งแต่ปลายเดือนมีนา พอเดือนเมษาค่างวดรถโทรมา ผมเข้าใจนะผมค้างอยู่ 3 งวด ผมก็พยายามหามาจ่ายอยู่ตลอดด้วยที่เราเป็นหลักในการหาเงิน ไหนจะค่าร้านค่าเช่าบ้านค่าน้ำค่าไฟค่าเทอม มันเลยมีจ่ายช้าบ้างจ่ายเลยบ้างก็แจ้งเจ้าหน้าที่ตลอด แต่ล่าสุดช่วง
Covid19 เจ้าหน้าที่ได้โทรมาบอกทวงถามว่าจ่ายก่อน 31เมษาได้มั้ย ผมก็บอกไปว่าจะพยายามนะแต่ไม่อยากรับปากเพราะเงินส่วนตัวที่ผมจะได้ทุกๆเดือนจะเข้าวันที่ 1 ช้าสุดคงเป็นวันที่ 1 นะ เค้าก็บอกมาว่าต้องจ่ายยอดเท่านี้เท่านี้นะแล้วผมจะยื่นเรื่องขอพักชำระช่วง Covid19 ให้เจ้าหน้าที่ก็ได้ให้ลิงค์มากรอกข้อมูลในการพักชำรหนี้ เราก็กรอกยื่นเรื่องไป พอถึงวันที่ 31 เราหาจ่ายไม่ทันเพราะเราต้องเลือกจ่ายค่าเช่าบ้านก่อน แต่พอถึงวันที่ 1 เงินเข้าเรารีบชำระค่างวดตามยอดที่แจ้งไว้ทันที แล้วรีบส่งหลักฐานกลับไป ไม่มีการตอบกลับจากเจ้าหน้าที่ไม่มีอีเมล์หรือ sms บอกความคืบหน้าของสถานะการพักชำระหนี้ จนถึงตอนนี้ เราก็นึกว่าไม่มีอะไรแล้วยังว่าแผนกันว่าสิ้นเดือนนี้จะทยอยจ่ายอีกงวดก่อน แต่ไม่ทันแล้วจู่ๆก็มีพนักงานมายึดรถ โดยไม่แจ้งอะไรล่วงหน้า บอกเพียงสั้นๆว่าก็ติดต่อไม่ได้ ทั้งๆที่ก่อนหน้านี้ไลน์มาได้ ส่ง sms มาได้ พอเราถามถึงยอดที่เพิ่งชำระไป บอกว่ายอดนี้มันอยู่ในส่วนที่พักอยู่ยังไม่ได้ตัดเข้ามา
คือออ ทั้งๆที่เรารีบจ่ายไปเพราะกลัวไม่ทันแล้วเหลือเงินกินข้าวทั้งเดือนแค่ไม่กี่บาทกับคนในครอบครัวเพื่อที่จะได้มีรถไว้ทำมาหากินต่อไป แต่กลับไม่ได้รับความเห็นใจเลยแม้แต่นิดเดียวในภาวะความอยากลำบากขนาดนี้ ผมก็คงโทษใครไม่ได้ที่ผมบริหารจัดการไม่ดีพอได้แต่นั่งคิดว่าถ้าจะให้เป็นหนี้ธนาคารอีกขอไม่ทำธุระกรรมอะไรกับธนาคารอีกเลยจะดีกว่า เพราะถึงเวลาก็เหมือนเจ้าหนี้นอกระบบดีๆนี่เองไม่มีความเห็นใจไม่ได้มองเห็นถึงความยากลำบากในวิกฤตที่เกิดขึ้นในปัจุบัน ทั้งๆที่ดอกเบี้ยก็ไม่ได้ลดละค่าปรับค่าต่อสัญญาคก็แพงกว่าค่างวดที่ต้องจ่ายเดือนต่อเดือนอีก ดำเนินการช่วยเหลือช้ากว่าตอนทวงถามและเรียกเก็บ แต่อย่างว่าโทษใครไม่ได้นอกจากต้องโทษตัวเอง ก็เลยอยากมาหาที่ระบายให้ใครฟังหน่อยครับ เพราะในชีวิตพูดกับใครไม่ได้เลย
ขอบคุณครับ
มีใครเจอปัญหาช่วงกับธนาคารน้ำนางเอกในช่วง Covid19 แบบนี้บ้างหดหู่มาก
พอดีเรามีอาชีพขายของเปิดร้านเล็กๆ3x2ขนาดไม่ใหญ่มาก ในตลาดหน้าหมู่บ้านเรียกว่าหมู่บ้านใหญ่ก็คงจะได้ เป็นตลาดครบวงจร มีทั้งตลาดสด โซนนั่งกินหรือที่เราเรียกกันว่าศูนย์อาหาร มีโซนร้านค้าแบบห้องขนาดใหญ่ และ โซนร้านค้าห้องขนาดกลาง และโซนเราห้องร้านค้าขนาดเล็ก ก่อนจะมาถึงช่วง Covid19 หลายๆคนที่เป็นพ่อค้าแม่ค้าคงเข้าใจว่าเศษฐกิจมันไม่ค่อยจะดีอยู่แล้ว เราก็หาอย่างอื่นทำเสริมไปด้วย ตอนเรามาทำร้านแรกๆทุกอย่างโอเครหมดเพราะบนพื้นที่หน้าร้านเราเป็นของแผงลอยก็คือร้านค้าที่เป็นแผงลอยจะต้องมาขายตรงนี้หมดเลยทำให้กลายเป็นจุด ขายสินค้าจุดเดียว แต่แล้วก็มีเรื่องราวให้มีการเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้นเจ้าของพื้นที่อยากให้มีถนนคนเดิน ในบางวันซึ่งเป็นวันทำเงิน นี่คือจุดเปลี่ยนแม่ค้าทุกคนก็อยากลงไปขายถนนคนเดิน พื้นที่ข้างบนที่แรกเริ่มเดิมทีทำขึ้นเพื่อให้พ่อค้าแม่ค้าขายของ ตั้งแต่เริ่มมีถนนคนเดินก็ไม่มีร้านค้ามาตั้งขายด้านบน พอถึงวันธรรมดาที่ไม่มีถนนคนเดิน แม่ค้าก็จะเลือกไปตั้งริมนิกกันหมด บางร้านก็ไม่สนใจอยากขึ้นสูงก็ขึ้นจนมันบังร้านที่เช่าด้านหลังหมด ตอนนี้โซนที่เราอยู่เหมือนกลายเป็นโซนร้างไม่มีคนที่จะเดินขึ้นมาเพราะโดนบังจนไม่รู้ว่ายังมีตรงนี้ด้วย อันนี้ลูกค้าพูดเอง พอแจ้งปัญหาไปก็ไม่ได้รับการแก้ไข ในทุกครั้งที่แจ้งไปเหมือนแจ้งลมๆแล้งๆ ก็คร่าวๆประมาณนี้
มาถึงปัญหาหลักช่วง Covid19 ตอนมีคำสั่งปิด เราจำเป็นต้องปิดร้านซึ่งเป็นรายได้หลักลงไป ใช่หลายคนคงถามทำไมไม่ขายออนไลน์ ทำไมไม่หาอย่างอื่นทำเสริม ทำหมดครับทุกอย่างครับ ในช่วง Covid19 ต่อให้ขายของออนไลน์คนก็ไม่ค่อยซื้อ คนที่เกิดปัญหาเดียวกันต้องเลือกที่จะมาขายของกินทุกคนก็ขายแข่งกัน ขายเหมือนกันก็มี ในช่วงที่ปิด Covid19 ตั้งแต่ปลายเดือนมีนา พอเดือนเมษาค่างวดรถโทรมา ผมเข้าใจนะผมค้างอยู่ 3 งวด ผมก็พยายามหามาจ่ายอยู่ตลอดด้วยที่เราเป็นหลักในการหาเงิน ไหนจะค่าร้านค่าเช่าบ้านค่าน้ำค่าไฟค่าเทอม มันเลยมีจ่ายช้าบ้างจ่ายเลยบ้างก็แจ้งเจ้าหน้าที่ตลอด แต่ล่าสุดช่วง
Covid19 เจ้าหน้าที่ได้โทรมาบอกทวงถามว่าจ่ายก่อน 31เมษาได้มั้ย ผมก็บอกไปว่าจะพยายามนะแต่ไม่อยากรับปากเพราะเงินส่วนตัวที่ผมจะได้ทุกๆเดือนจะเข้าวันที่ 1 ช้าสุดคงเป็นวันที่ 1 นะ เค้าก็บอกมาว่าต้องจ่ายยอดเท่านี้เท่านี้นะแล้วผมจะยื่นเรื่องขอพักชำระช่วง Covid19 ให้เจ้าหน้าที่ก็ได้ให้ลิงค์มากรอกข้อมูลในการพักชำรหนี้ เราก็กรอกยื่นเรื่องไป พอถึงวันที่ 31 เราหาจ่ายไม่ทันเพราะเราต้องเลือกจ่ายค่าเช่าบ้านก่อน แต่พอถึงวันที่ 1 เงินเข้าเรารีบชำระค่างวดตามยอดที่แจ้งไว้ทันที แล้วรีบส่งหลักฐานกลับไป ไม่มีการตอบกลับจากเจ้าหน้าที่ไม่มีอีเมล์หรือ sms บอกความคืบหน้าของสถานะการพักชำระหนี้ จนถึงตอนนี้ เราก็นึกว่าไม่มีอะไรแล้วยังว่าแผนกันว่าสิ้นเดือนนี้จะทยอยจ่ายอีกงวดก่อน แต่ไม่ทันแล้วจู่ๆก็มีพนักงานมายึดรถ โดยไม่แจ้งอะไรล่วงหน้า บอกเพียงสั้นๆว่าก็ติดต่อไม่ได้ ทั้งๆที่ก่อนหน้านี้ไลน์มาได้ ส่ง sms มาได้ พอเราถามถึงยอดที่เพิ่งชำระไป บอกว่ายอดนี้มันอยู่ในส่วนที่พักอยู่ยังไม่ได้ตัดเข้ามา
คือออ ทั้งๆที่เรารีบจ่ายไปเพราะกลัวไม่ทันแล้วเหลือเงินกินข้าวทั้งเดือนแค่ไม่กี่บาทกับคนในครอบครัวเพื่อที่จะได้มีรถไว้ทำมาหากินต่อไป แต่กลับไม่ได้รับความเห็นใจเลยแม้แต่นิดเดียวในภาวะความอยากลำบากขนาดนี้ ผมก็คงโทษใครไม่ได้ที่ผมบริหารจัดการไม่ดีพอได้แต่นั่งคิดว่าถ้าจะให้เป็นหนี้ธนาคารอีกขอไม่ทำธุระกรรมอะไรกับธนาคารอีกเลยจะดีกว่า เพราะถึงเวลาก็เหมือนเจ้าหนี้นอกระบบดีๆนี่เองไม่มีความเห็นใจไม่ได้มองเห็นถึงความยากลำบากในวิกฤตที่เกิดขึ้นในปัจุบัน ทั้งๆที่ดอกเบี้ยก็ไม่ได้ลดละค่าปรับค่าต่อสัญญาคก็แพงกว่าค่างวดที่ต้องจ่ายเดือนต่อเดือนอีก ดำเนินการช่วยเหลือช้ากว่าตอนทวงถามและเรียกเก็บ แต่อย่างว่าโทษใครไม่ได้นอกจากต้องโทษตัวเอง ก็เลยอยากมาหาที่ระบายให้ใครฟังหน่อยครับ เพราะในชีวิตพูดกับใครไม่ได้เลย
ขอบคุณครับ