ความรักในช่วงโควิด19 EP2 by นาย กก.

โดย : นาย กก.
ตอนที่ EP2
เธอคนนั้นชื่อว่า เมย์ เมย์ไม่ใช่คนเรียบร้อย ดูออกจะเป็นคนกล้าๆมากกว่า ผมเคยเจอผู้หญิงแบบนี้มาหลายคนแล้ว
ส่วนมากอยู่ในกลุ่มเพื่อน ผมไม่อยากจีบ เพราะมันดูเหมือนฝ่ายตรงข้ามจะไม่ค่อยคิดอะไรกับผม ผมเกลียดผู้หญิงสไตล์นี้มาก
แต่พอผมมาเจอกับเมย์ โลกนี้เปลี่ยนไป ผมมีความสุข ตลอดเวลาที่เราทำงานด้วยกัน ไปพักเบรกและพักเบรกเที่ยงด้วยกัน การพูดแบบตรงไปตรงมาไม่อ้อมค้อม ทำให้วันหนึ่งผมได้บอกชอบเธอ แต่ผมก็ถูกปฏิเสธไปตามระเบียบ ด้วยเหตุผลว่า เราสองคนเป็นเพื่อนร่วมงานกันดีกว่า ใช่ครับ วันนั้นผมเสียใจมากที่ไม่สามารถทำให้คนที่เราชอบรับรักเราได้ สิ่งเดียวที่จะคอยปลอบประโลมผมได้คือ เหล้า ผมนั่งดื่มมันที่ร้านเล็กๆใกล้กับริษัท อย่าให้เรียกว่าร้านเลยครับ มันก็เป็นแค่เคาน์เตอร์คีออสที่ทำด้วยไม้อัดและมีโถยาดองสามสี่โถตั้งอยู่บนชั้น และยังมีเหล้าอื่นๆขายด้วย ผมชอบบรรยาศแบบนี้ ลมเย็นเฉื่อยๆปะทะใบหน้า พร้อมเสียงเพลงเพื่อชีวิตที่ผมฟังมาตั้งแต่สมัยวัยรุ่น คนขายอายุสี่สิบเป็นแม่หม้ายชื่อว่าพี่เจน พี่เจนค่อยข้างจุ้นเรื่องของผมมาก แกเป็นคนที่ชวนคุยได้ยาวต่อเนื่อง จนทำให้ผมต้องสั่งเหล้าเพิ่มมาเรื่อยๆ อย่างว่าแหละนี่เป็นเทคนิคการดึงลูกค้าของแก
วันนี้เป็นเย็นวันศุกร์ ผมนอนยาวๆก่อนละกัน... 
ถ้าหัวผมถึงหมอนแล้ว ใครอย่าปลุกเชียว ผมไม่ชอบให้มากวนตอนผมกำลังจะเข้าฌาน แต่ก็ใช่ว่าผมจะชอบความเงียบ ความเงียบมันทำให้ผมกลัว ถึงแม้ผมจะอายุไม่น้อยแล้ว แต่ผมก็กลัวสิ่งที่มองไม่เห็นอยู่ดี เพลงเบาๆเริ่มบรรเลงขึ้นมา ผมชอบเสียงของกีต้าร์คลาสสิค โดยเฉพาะผลงานของ จอห์น วิลเลี่ยม เขาบรรเลงได้ถึงอารมณ์เหงาๆ ว้าเหว่ และพาผมดำลงไปถึงก้นบึ้งในจิตใจอันอ่อนไหว ผมไม่ใช่คนเข้มแข็งมากนัก ผิดหวังและผิดพลาดมาเยอะมาก นอนๆคิดๆไปเรื่อยเปื่อย ทันใดนั้นมีเสียงโทรศัพท์ดังขึ้นมา เมย์โทรมาครับ เธอไม่เคยแม้ที่จะโทรมาหาผมในวันหยุด เธอบอกว่านอนไม่หลับ และกำลังคิดมากเรื่องผม เธอควรตอบผมอย่างไรดีเกี่ยวกับสิ่งที่ผมบอกชอบเธอไป นี่คือคำถามเธอ ให้ตายเถอะ ผมเป็นคนถามนะ คำตอบอย่างไรก็แล้วแต่เมย์สิ เมย์ชวนผมคุยไปเรื่อย ผมเออออ ครับครับ ไปตามเรื่องตามราว มันเป็นสูตรจีบหญิงที่ผมเคยได้รับการเทรนจากรุ่นพี่ในคณะตอนมหาลัย เราต้องเป็นผู้ฟังที่ดี ฟังอย่างเดียวเท่านั้น เราสองคนคุยกันจนถึงตีหนึ่ง เมย์ขอตัวไปนอน ผมก็ไปนอนเช่นกัน แต่ผมนอนไม่หลับแล้ว นี่มันอะไรกัน เธอชอบเราหรอ หรือว่าแค่เกรงใจไม่อยากให้คิดมาก ไม่เป็นไรครับ ผมขอนอนหลับกับนางฟ้าคนนี้ “นางฟ้าเมย์”...
สัปดาห์ต่อมา ผมชวนเมย์ไปดูหนังด้วยกัน ตอนแรกเมย์ตอบไม่เต็มปากว่าจะไปกับผม แต่ผมก็ไม่ได้คะยั้นคะยอเธอนักหรอก ผมไปดูคนเดียวก็ได้ เมื่อมาถึงโรงหนัง ผมซื้อตั๋วหนึ่งใบและมานั่งรอโรงหนังเปิด ทันใดเมย์โทรเข้ามาและถามผมว่า เข้าโรงหนังไปแล้วหรือยัง ขอไปดูด้วยคนสิ ทำดีใจมากและรีบรุดไปที่เคาน์เตอร์ ซื้อตั๋วอีกใบ ผมเลือกให้เธอนั่งติดผมเลยละกัน นี่มันเป็นแผนชั่วของผมหรือปล่าวนะ แต่ก็ช่างเถอะ ผ่านไปยี่สิบนาที เมย์ก็ได้มาหาผมจริงๆ เธอซื้อป็อบคอร์นมาหนึ่งถุงพร้อมน้ำอัดลมสองแก้ว ผมและเมย์นั่งใกล้ชิดกันมาก ผมอยากจะขอไขควงจากพนักงานนำมาถอดตัวพนักแขนและโยนทิ้งออกไปไกลๆจัง บางช่วงหนังมันน่ากลัวมาก มีบางตอนมันต้องลุ้นระทึกว่าอะไรจะโผล่ออกมา ผมรู้สึกได้ว่าเมย์สะดุ้งเบาๆ เธอใส่เสื้อคลุมบางๆมาด้วย ผมไม่กล้าชวนเธอคุย เพราะต้องเข้าไปใกล้ๆหน้าเธอเพื่อกระซิบ กลัวรบกวนคนอื่น หนังจบแล้ว เมย์ชวนผมไปกินข้าวเย็นต่อ เราเลือกร้านอาหารญี่ปุ่น มันอร่อยมาก ผมอยากป้อนเธอจังให้ดูเหมือนคู่รัก แต่อย่าเพ้อไปมากกว่านี้เลย เขายังไม่ได้คิดกับเราแบบแฟนสักหน่อย เมย์บอกว่าใกล้วันเกิดของเมย์แล้ว ผมถามว่าอยากได้อะไรละ เธอไม่ตอบ เออใช่สิ ผมลืมไปเลยว่าห้ามถาม สัปดาห์ต่อมาผมพยายามสังเกตว่าเธอชอบอะไรจากของที่ทาน สิ่งของที่เธอใช้ ตอนพักเบรกของวันอังคาร เมย์ชวนผมไปทานข้าวด้วยกัน ผมแกล้งบอกว่าไม่ไป เพื่อที่จะไปแอบเปิดลิ้นชักที่โต๊ะของเธอดูว่า เธอใช้สิ่งของอะไรบ้าง ทุกอย่างเป็นไปตามแผน ในออฟฟิศ มีผมเพียงคนเดียว ผมค่อยๆย่องไป เปิดลิ้นชัก ซึ่งมีสองช่อง ช่องแรกดูเหมือนไม่มีอะไรสะดุดตาเป็นพิเศษ มันก็แค่เครื่องเขียน ช่องที่สอง ผมพบกับเครื่องสำอาง ตลับแป้ง ลิปสติก และ และ น้ำหอม มันคือน้ำหอมสองขวดนั้น ผมอ่านน้ำหอมแต่ละขวดอย่างละเอียด พบว่า น้ำหอมชุดนี้มันเป็นเซ็ต จริงๆมันมีสามแบบในกล่องเดียวกัน เมย์อาจจะซื้อแยก ผมจดยี่ห้อและรุ่นของน้ำหอมแล้วเดินกลับไปที่โต๊ะ เมย์ขึ้นมาพอดี ผมทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ผมค้นหาในอินเตอร์เน็ต และเจอน้ำหอมที่ขาดหายไปแล้ว มันวางขายที่ห้างดังในเมือง ผมสามารถสังซื้อมันได้ในอินเตอร์เน็ต แต่ผมจะไม่ทำอย่างนั้น ผมอยากได้กลิ่นของมันด้วยจมูกของผมเอง วันเสาร์นี้ผมจะไปที่นั่น ไปหาองค์ประกอบของความรัก...