สวัสดีครับ....ผมอายุ30ปีได้แต่งงานกันมาเกือบปีการดูใจของเราปีกว่าตัวผมเองมองว่ามันก็ไม่น้อยเกินไปนะครับ
สาเหตุที่ต้องแต่งเร็วเพราะมีต้องตัวเล็กครับ
ภารยาผมเป็นคนที่วิชาการสูงไม่ฟังใครเอาตัวเองและยึดติดการเลี้ยงลูกจากตำราและอินเตอร์เน็ตครับ ไม่ว่าใครจะแนะนำเทคนิคการเลี้ยงลูกแบบไหนภารยาผมจะปิดการรับฟังทุกอย่างหนักไปกว่านั้นตอนนี้มีเหตุการณ์ โควิด ยิ่งหนักเลยครับลูกผม4เดือนอยู่แต่บ้านต้องบอกก่อนว่าผมอาศัยอยู่ที่บ้านภารยาครับเขาต้องการที่จะอยู่กับแม่ ลูกผมอยู่แต่ในห้องนอน 3*5 เมตร มาตั้งแต่เกิดขนถึงทุกวันนี้
เวลาที่จะให้ไปเจอกับครอบครัวภารยาผมจะมีข้อแม้นั่นนี่ตลอดเวลา ไปเจอได้แต่ไม่ค้างบ้างละ ไปเจอได้แต่ต้องรักษาความสะอาดบ้างละ พอถึงเวลาที่เธอต้องการจะกลับเธอก็จะรีบๆๆๆๆแล้วก็ทำอาการที่ไม่พอใจแล้วก็ใส่อารมณ์จนต้องเก็บของขึ้นรถกลับเป็นแบบนี้มี2-3ครั้ง
ผมไม่รู้จะแก้ปัญหานี้ได้ยังไงผมก็มีครอบครัวพ่อแม่ที่ผมรักเหมือนกันอยากกลับไปหาอยากกลับไปคุยอยากไปดูว่าเขาเป็นยังไงการอยู่การกินมีอะไรที่ต้องดูแลเพิ่มเติมมั้ยแต่ภารยาผมไม่เคยมองเป็นสิ่งเหล่านี้เลย บางทีก็อยากจะเดินออกมาแต่มันติดที่เรามีลูกชายตัวเล็กๆ 1 คน ที่ไม่รู้เรื่องอะไรเลยผมไม่อยากให้เขาต้องโตมาแบบมีพ่อไม่มีแม่หรือมีแม่แต่ไม่มีพ่อผมได้แต่อดทนและก็ยอมรับว่าคือสิ่งที่เราเลือกแล้ว
แต่ก็ไม่รู้จะมีวันไหนที่มันทนไม่ได้แบบสุดๆจนลืมมองเรื่องลูกกลายเป็นคนเห็นแก่ตัวที่ต้องทิ้งทุกอย่างแล้วหนี้ออกมาจากตรงนั้น
สุดท้ายนี้ขอขอบคุณทุกๆคนถ้าอ่านมาถึงตรงนี้และมอบกำลังใจดีดีให้กันนะครับ
แต่งงานแล้วการกลับไปให้พ่อแม่เป็นส่วนหนึ่งของปัญหาครอบครัวทุกครั้งที่บอกอยากไปหาครอบครัว
สาเหตุที่ต้องแต่งเร็วเพราะมีต้องตัวเล็กครับ
ภารยาผมเป็นคนที่วิชาการสูงไม่ฟังใครเอาตัวเองและยึดติดการเลี้ยงลูกจากตำราและอินเตอร์เน็ตครับ ไม่ว่าใครจะแนะนำเทคนิคการเลี้ยงลูกแบบไหนภารยาผมจะปิดการรับฟังทุกอย่างหนักไปกว่านั้นตอนนี้มีเหตุการณ์ โควิด ยิ่งหนักเลยครับลูกผม4เดือนอยู่แต่บ้านต้องบอกก่อนว่าผมอาศัยอยู่ที่บ้านภารยาครับเขาต้องการที่จะอยู่กับแม่ ลูกผมอยู่แต่ในห้องนอน 3*5 เมตร มาตั้งแต่เกิดขนถึงทุกวันนี้
เวลาที่จะให้ไปเจอกับครอบครัวภารยาผมจะมีข้อแม้นั่นนี่ตลอดเวลา ไปเจอได้แต่ไม่ค้างบ้างละ ไปเจอได้แต่ต้องรักษาความสะอาดบ้างละ พอถึงเวลาที่เธอต้องการจะกลับเธอก็จะรีบๆๆๆๆแล้วก็ทำอาการที่ไม่พอใจแล้วก็ใส่อารมณ์จนต้องเก็บของขึ้นรถกลับเป็นแบบนี้มี2-3ครั้ง
ผมไม่รู้จะแก้ปัญหานี้ได้ยังไงผมก็มีครอบครัวพ่อแม่ที่ผมรักเหมือนกันอยากกลับไปหาอยากกลับไปคุยอยากไปดูว่าเขาเป็นยังไงการอยู่การกินมีอะไรที่ต้องดูแลเพิ่มเติมมั้ยแต่ภารยาผมไม่เคยมองเป็นสิ่งเหล่านี้เลย บางทีก็อยากจะเดินออกมาแต่มันติดที่เรามีลูกชายตัวเล็กๆ 1 คน ที่ไม่รู้เรื่องอะไรเลยผมไม่อยากให้เขาต้องโตมาแบบมีพ่อไม่มีแม่หรือมีแม่แต่ไม่มีพ่อผมได้แต่อดทนและก็ยอมรับว่าคือสิ่งที่เราเลือกแล้ว
แต่ก็ไม่รู้จะมีวันไหนที่มันทนไม่ได้แบบสุดๆจนลืมมองเรื่องลูกกลายเป็นคนเห็นแก่ตัวที่ต้องทิ้งทุกอย่างแล้วหนี้ออกมาจากตรงนั้น
สุดท้ายนี้ขอขอบคุณทุกๆคนถ้าอ่านมาถึงตรงนี้และมอบกำลังใจดีดีให้กันนะครับ