สวัสดีครับ ผมเป็นคนคนนึงที่จริงจังกับเรื่องความรักมาก ลงทุนทุกอย่างไม่ว่าจะคุยกันมานานหรือไม่นาน จะยอมเค้าหมดจะคิดว่าเค้าเป็นครสุดท้ายตลอด แต่สิ่งที่ผมแก้ไม่เคยหายเลยคือ เวลาผมคบกะใครเค้าไม่เคยกลัวจะเสียผมไปเลย ผมจะเสียยังไงนอยยังไงเค้าไม่เคยที่จะทำไรเพื่อผม ผมกะต้องมานั่งใจตลอดยอมตลอด มีแต่ผมที่ต้องมานั้งกลัวว่าวันนึงจะเสียเค้าไป ผมไม่ชอบความรู้สึกนี้เลยไม่ว่าผมจะคบกะใครกะตามเหตุการณ์แบบนี้กะจะเกิดเสมอ แล้วอีกอย่างไม่รู้เวรกรรมอะไรของผม ผมคบใครคนคนนั้นเค้าต้องมีคนคุยติดมาตลอดแล้วอ้างว่าเพื่อนบ้าง พี่บ้าง น้องบ้าง หรือแม้กะทั้งอ้างว่าคุยกันมานานแล้วไอประเด็นนี้ละครับที่ว่าคุยกันมานานแล้ว แล้วเลิกคุยไม่ได้ นี้ผมต้องคิดยังอะครับ เพราะยังไงกะไม่ใช่เพื่อนหรือพี่น้องแน่ๆ เค้าเป็นคนมาจีบแฟนผมคับ แต่ผมกะยอมอีกทำไมผมต้องเป็นแบบนี้อะครับผมต้องมีคามคิดยังไง ผมต้องเป็นฝ่ายที่ไม่สบายใจหรือเสียใจตลอด พอผมบอกให้เค้าเลิกคุยเค้ากะทำไมผมไม่ได้ เค้าบอกไม่เลิก แต่เค้ากะบอกผมว่าเค้าไม่ได้คิดอะไรอะครับ แต่คนที่คุยกะเค้ามันคิดไง เคยขอแฟนผมเป็นแฟนต่อหน้าผมผมกะอ่านอยู่แต่แฟนผมกะไม่ได้ปฎิเสธ แต่แค่แบบบ่ายเบี้ยวคุยให้ความหวังต่อไปทั้งๆกะนอนอยู่กับผม ผมว่าผมเป็นผช.ที่ใจเย็นสุดๆแล้วอะครับ ผมต้องมีความคิดหรือทำตัวยังไงให้ไม่เป็นทาสของความรักอะครับเพราะผมเป็นคนจริงจังมากเวลาคบกับใครจะยอมเค้าตลอดไม่ส่าจะมีกินหรือไม่มีก็จะให้เค้า ผมไม่อยากเป็นฝ่ายเสียใจอีกแล้วอะครับ...
ทำไมต้องมีความกลัว