เพื่อนแบบนี้ก็มี

"ผมจะมาเล่าประสบการ์ครั้งนึงในชีวิตผมที่เจอเพื่อนแบบนี้นะครับ"

เรื่องมีอยู่ว่าตอนเด็กๆผมมีเพื่อนอยู่คนนึง ชื่อ บอล 

เคยเล่นด้วยกันบ่อยมากสมัยนั้น แต่ด้วยเศรษฐกิจบ้านเมืองเรา ช่วงนั้นครอบครัวผมย้ายบ้านบ่อยมาก ผ่านมาหลายปีผมก็ไม่เจอเพื่อนคนนี้อีกเลยและแล้ว ครอบครัวผมได้มีโอกาศย้ายกลับมาอยู่ที่ อ.เดิม แต่อยู่คนละที่กับบ้านเก่า แต่ก็ด้วยอะไรหลายๆอย่างทำให้ผมลืมๆเรื่องราวเกี่ยวกับมันไปแล้ว "แต่เมื่อครั้งที่ผมต้องไปเกณฑ์ทหารผมกลับเจอมันอีกครั้ง ผมรู้สึกดีใจนะ ที่ได้เจอเพื่อนเก่า มันเห็นผมมันก็ยิ้มให้ แล้วเรียกผมไปนั่งข้างมันผมก็เออๆ" พอเวลาผ่านไป นิสัยก็เปลี่ยนๆ เริ่มเอาเปรียบผม เริ่มกลั่นแกล้ว เริ่มใส่ร้าย เริ่มพูดจาบูลลี่ผมทั้งต่อหน้า และ ลับหลัง เสี้ยมให้คนอื่นสมเพศเวทนาผม ซึ่งผมงงมาก มันเกิดอะไรขึ้น หลังจากนั้นก็เป็นอย่างนั้นมากตลอด คิดดูเอาพัดลมผมไปซ่อนเป็นเดือน แกล้งให้ผมโดนดองเวร แต่ผมยอมใจมันนะ มันเป็นคนที่พูดเก่งมากใครฟังก็คล้อยตามมันหมด สลับมาที่ผมที่ได้แต่ยิ้มๆแลดูแฮปปี แต่แปลกที่มันเป็นแต่กับผมคนอื่นมันปกติ บอกเลยว่าช่วงนั้นผมไม่มีความสุขเลย ได้แต่อดทน ปลงๆไป 

ทั้งๆที่ตอนเด็กเราสนิทกันมาก แต่ผมก็ไม่เคยไปทำไรให้มันนะ หลายครั้งผมยอมเพราะคิดว่ามันเป็นเพื่อนผม แต่หลังๆมามันหนักข้อขึ้นเรื่อยๆผมเลยไม่อยากคุยกับมัน ผมตีตัวออกห่าง แต่ก็นิสัยมันอ่ะ เสี้ยมเพื่อนคนอื่นบอกว่าผมทิ้งเพื่อน ไม่เอาพวกเอาฝูง แต่ผมก็ไม่สนใจ คืดซะว่าผมวางตัวผิด จะว่าผิดถูกไม่รู้ แต่นิสัยผมก็แบบนี้กับเพื่อนผมแฟร์ๆ แต่มันได้สอนอะไรหลายๆอย่างให้ผมว่า

"กับบางคน10บาทกูก็งก กับบางคน 1000 กูก็ให้ได้ ถ้าแฟร์กับกูก่อน" ผมมองโลกในแง่ดีเกินไปบวกกับหน้าติ๋มๆที่หลอกง่าย แต่อย่างว่า ผมทนมาได้ไง 2ปีผมยิ้ม ผมหัวเราะ ทั้งๆที่ผมไม่มีความสุขเลย จะมีก็มีแต่เพื่อนสนิทๆด้วยกัน 2-3 คนที่ทำให้ผมพอยิ้มได้ 2-3เดือนสุดท้าย ผมตัดเพื่อนกับมันเลย เวลามันเดินผ่าน ผมก็ไม่สนใจ ผมเมินเลยล่ะ อยากทำอะไรก็เรื่องของ กูไม่เอาละ ผมไม่ซีเรียสอะไรละ ปลดแล้วก็แล้วๆกันไป แต่ขอไม่คุย  ไม่เจอ

ไม่เที่ยวด้วยกันอีกจะดีกว่า เวลานั่งกินเหล้ากันเป็นกลุ่มงี้ พวกก็ชอบพูดจาใหญ่โตโอ้อวด บอกว่าเคยเตะปากผมด้วย ทั้งๆที่ผมนั่งอยู่ข้างๆมันอ่ะนะ ผมคิดในใจ (โอ้โห่กูละอย่างยอมเลยว่ะ) อีกนิสัยนึง ชอบพูดให้เสียหน้า เวลาอยู่ต่อหน้าคนอื่น เรื่องอย่างว่าก็คือ พี่ชายผมรู้จักรมัน สมัยก่อนนั้นพี่ผมติดยา มันก็เอาเรื่องพี่ผมติดยา มาพูดให้เพื่อนคนอื่นฟัง แล้วมาล้อผม อ่าห่ะ แน่นอนผมผ่านมันมาได้ระยะเวลา2ปี ผมเจอแบบนี้แทบทุกวัน แต่มันก็ได้ทดสอบแล้วว่า ใจผมก็แข็งเหมือนกันนะที่ผ่านมาได้ มีเรื่องชกต่อยในค่ายมันไม่คุ้มเรา เพราะผมอยากปลดตามเวลา ไม่อยากค้างปลด ผมเลยเดินตามกฏมาตลอด แต่สุดท้ายพอปลดออกมาแล้ว ผมก็ไม่เจอมันอีกเลย แต่แปลกอย่างนึงช่วงที่เป็นทหารแล้วได้ลากลับบ้าน มันมาหาผมที่บ้านคำพูดคำจาไม่เหมือนอยู่ในค่ายนะ อยู่ข้างนอกหงิมๆ ในค่ายอย่างเก๋า ผมนี่อย่างงง ในค่ายชอบพูดข่มผมดังให้คนอื่นได้ยินว่า "อยากกลับบ้านดีๆมั้ย ทั้งล่ะ เดี๋ยวกูเอาขวดไปปาหน้าบ้าน มั่งล่ะ" ซึ่งแน่นอนครับ จากที่มันเคยพูดมา มันไม่เคยทำสักอย่างเลย

อ่ะ เหยียบเพื่อนเพื่อให้ตัวเองดูสูง ตามนั้นผมไม่อยากเถียง ไม่อยากมีเรื่อง เพราะผมไม่อยากเป็นเหมือนมัน คิดแค่ว่าปล่อยให้มันเป็นเรื่องของเวรกรรมไปละกัน มันไม่โดนผม มันก็ไปโดนคนอื่น แม่มันกับแม่ผมก็รู้จักกัน เรื่องทั้งหมดที่เล่ามานี้ ผมไม่เคยเล่าให้คนในบ้านฟังเลยนะ ที่มันทำกับผมไว้ทั้งหมด มีแต่เพื่อนในรุ่นเท่านั้นละที่รู้ว่านิสัยมันเป็นยังไง จากนี้กูขอ อโหสิให้ด้วยละกันบอล กูไม่รู้ว่าเกลียดอะไรกูนะ ตอนแรกกูแค้น และผิดหวังแต่ปล่อยให้เป็นเรื่องของเวรกรรมไป เคยทำอะไรไว้ สักวันก็ต้องชดใช้ ไม่ช้าก็เร็ว