จะทำอย่างไรเมื่อรักก็ไม่ใช่เลิกก็ไม่เชินแต่คดเจ็บ

มีคนสองคนมาเดินร่วมทางด้วยกันโดยมีความสุขมากและเข้าใจช่วยเหลือกันในระยะทางนั้นก็ถึงจะมีอุปสรรค์มากมายแต่ก็อดทนแต่เมื่อเดินไปเรื่อยๆก็รู้สึกเหนื่อยคิดมากถึงเรื่องอีกคนที่มาเดินร่วมทางด้วยว่าเค้าจะเหนื่อยไหมหรือเขาจะดีกว่านี้ถ้าไม่ใด้มาเดินร่วมทางกับเราหรือเราจะทำให้เขาลำบากเพราะเราไม่รู้เรื่องหรือเก่งในเรื่องใด้เลยทั้งระยะทางหรือเขมทิศก็ไม่ใด้เรื่องจนเราคิดมากทำให้เกิดเรื่องมากมายแต่เขาไม่เคยบ่นเข้าใจเราและบอกว่ามีความสุขมากที่ใด้เดินร่วมทางด้วยกันและเราก็เหมือนกันแต่ไม่เคยบอกเขาและมันทำให้เราเริ่มไม่อยากเดินเขาจากที่เมื่อก่อนเมื่อพบเจอใครที่เข้ามาทักเราก็ไม่เคยปฏิเสดไม่เคยคิดอยากจะเดินกับใครให้สุดถึงปลายทางแต่ตอนนี้ก็เปลี่ยนไปหมดอยากมีเขาแค่คนเดียวแต่แล้วมีวันหนึ่งแดดมันร้อนมากมันทำใหเราทั้งเหนือยจนไม่อยากไปต่อและเราก็ต่างคนต่างก็พักแต่เรานั้นเฝ่ารอเขาเสมอเมื่อไหร่เขาจะหายเหนื่อยและไม่นานเขาก็กลับมาแต่
การเดินทางนั้นมันช้าลงความสุขนั้นมันลดลงจนทำให้เราไม่กล่าหรือแสดงอารมหรือการกระทำอันใดเลยและส่วนมากเขาจะพักบ่อยขึ้นทำให้เราไม่ใด้เจอกันจนแล้วการพักของเขาก็ยิ่งนานขึ้นแต่เราก็รอเขาเสมอเพราะเราทั้งคู่เคยพูดกันใว้ว่าจะรอให้ถึงปลายทางและคำพูดนี้ก็ทำให้เรานั้นอยากรอเขาแต่แล้วเราทั้งคู่ก็มาถึงมางตันโดยเรามองเขาไม่ออกว่าเขารู้สึกอย่างไรและเราทั้งคู่ก็ไม่ใด้คุยกันเลยแต่ใจเรานั้นมันควรทำอย่างไร?ในเมื่อเราไม่รุ้ว่านี้เค้าเปนไงโดยมีสามประการที่เราคิดใด้
1.ขุดทางตันให้เป็าทางเดิน
     เพื่อรอให้เขากลับมาเดินพร้อมกัน
2.รออยุ่กับที่  
         เพื่อรอให้เขาเอื่อยปากพูดกับเราว่าจะทำอย่างไร
3.เดินถอยหลัง
     เพื่อรอดูเขาอยุ่ห่างๆ

แต่เราก็ไม่รุ้จะทำอย่างไรเลยเพราะตอนนี้เราลืมเขาไม่ใด้และตอนนี้เราก็ไม่ใด้เจอกับเขาและเราก็ไม่ชอบนิสัยเราเลยเพราะเมื่อเวลามันนานไปเราอาจจะโกรธหรือไม่อยากเจอเขาก็ใด้..แต่เราคิดถึง..ไม่เคยเป็นแบบนี้ไม่รู้ต้องทำไงเลย