สวัสดีครับทุกท่านที่เข้ามาอ่านกระทู้ของผมวันนี้ผมอยากมีเรื่องบางอย่างมาปรึกษาเพื่อนๆพี่ๆช่วยพิจารณาทีครับว่าอาการแบบนี้เป็นอาการของอะไรและควรจะปรับยังไง
คือผมบวชมานานมากกกกกครับตั้งแต่เด็กยันโตตอนนี้ 20 กว่าแล้วครับก็ได้ลาสิกขาออกมาหลังจากออกมาใช้ชีวิตกับโลกภายนอกผมรู้สึกผมจะเข้ากับใครไม่ค่อยได้เลยคือคุยก็ไม่ค่อยเก่งเพื่อนๆที่เป็นสมัยวัยเรียนตอนเด็กมาเจอผมก็พาผมไปเที่ยวผมก็ไปแต่ผมก็ไม่ได้รู้สึกสนุกหรือตื่นเต้นอะไรออกไปทางเฉยๆมากกว่ายิ้มหัวเราะกันง่ายส่วนผมออกแนวไปทางจริงจังแทบไม่หัวเราะหรือขำอะไรเลยแต่ก็ขำๆหัวเราะไปทั้งๆที่ความเป็นจริงแล้วก็ไม่ได้สนุกหรือมีความสุขอะไรขนาดนั้นเรื่องดื่มเหล้าก็มีบ้างเพื่อนชวนผมก็ไปแต่ก็ไม่ได้ชอบเช่นเคยแต่ก็ดื่มๆไปแทบอ้วกดื่มไม่เก่งด้วยไม่ชอบด้วยแต่นานๆเจอเพื่อนทีก็จัดหน่อยกลับมาบ้านกลับรู้สึกผิดกลับมาคิดดีๆจะดื่มไปทำไมปฏิเสธคนก็ไม่เป็นปัญหาหลักๆเลยคือผมเฉยๆกับทุกสิ่งอย่างรอบตัวไม่สุขไม่หัวเราะออกไปทางน่าเบื่ออยากอยู่คนเดียวเวลาอยู่คนเดียวก็จะรู้สึกอิสระมีความสุขดีอออีกอย่างเรื่องสาวผมเห็นหนุ่มๆสาวๆเขาจะคุยกันอย่างเปิดเผยชอบคนนุ้นคนนี้เวลาเจอสาวสวยก็จะชอบแซวผมก็ได้แต่ยิ้มๆพออยู่คนเดียวถึงสาวจะผ่านมาสวยด้วยผมกลับกล้าทักหลบหน้าคือปกติไม่ใช่คนขี้อายไรเลยแต่เวลาคุยกับสาวใหนก็ตามจะทำตัวไม่ถูกไม่รู้จะยืนยังไงนั่งยังไงทำตัวยังไงดีบอกตัวเองอยู่เสมอว่าธรรมชาติๆไว้แล้วธรรมชาติๆมันทำยังไง!
ช่วยพิจารณาทีครับอาการแบบนี้ปกติใหมครับออลืมบอกไปสิ่งสำคัญเลยคือระดับความสุขกับการแสดงความรู้สึกตื่นเต้นรักเสียใจดีใจแทบหายไปหมดสิ้นผมแทบจะเฉยๆกับทุกสิ่งอย่างกลายเป็นคนเฉยชาไป
รู้สึกเข้ากับคนอื่นไม่ได้
คือผมบวชมานานมากกกกกครับตั้งแต่เด็กยันโตตอนนี้ 20 กว่าแล้วครับก็ได้ลาสิกขาออกมาหลังจากออกมาใช้ชีวิตกับโลกภายนอกผมรู้สึกผมจะเข้ากับใครไม่ค่อยได้เลยคือคุยก็ไม่ค่อยเก่งเพื่อนๆที่เป็นสมัยวัยเรียนตอนเด็กมาเจอผมก็พาผมไปเที่ยวผมก็ไปแต่ผมก็ไม่ได้รู้สึกสนุกหรือตื่นเต้นอะไรออกไปทางเฉยๆมากกว่ายิ้มหัวเราะกันง่ายส่วนผมออกแนวไปทางจริงจังแทบไม่หัวเราะหรือขำอะไรเลยแต่ก็ขำๆหัวเราะไปทั้งๆที่ความเป็นจริงแล้วก็ไม่ได้สนุกหรือมีความสุขอะไรขนาดนั้นเรื่องดื่มเหล้าก็มีบ้างเพื่อนชวนผมก็ไปแต่ก็ไม่ได้ชอบเช่นเคยแต่ก็ดื่มๆไปแทบอ้วกดื่มไม่เก่งด้วยไม่ชอบด้วยแต่นานๆเจอเพื่อนทีก็จัดหน่อยกลับมาบ้านกลับรู้สึกผิดกลับมาคิดดีๆจะดื่มไปทำไมปฏิเสธคนก็ไม่เป็นปัญหาหลักๆเลยคือผมเฉยๆกับทุกสิ่งอย่างรอบตัวไม่สุขไม่หัวเราะออกไปทางน่าเบื่ออยากอยู่คนเดียวเวลาอยู่คนเดียวก็จะรู้สึกอิสระมีความสุขดีอออีกอย่างเรื่องสาวผมเห็นหนุ่มๆสาวๆเขาจะคุยกันอย่างเปิดเผยชอบคนนุ้นคนนี้เวลาเจอสาวสวยก็จะชอบแซวผมก็ได้แต่ยิ้มๆพออยู่คนเดียวถึงสาวจะผ่านมาสวยด้วยผมกลับกล้าทักหลบหน้าคือปกติไม่ใช่คนขี้อายไรเลยแต่เวลาคุยกับสาวใหนก็ตามจะทำตัวไม่ถูกไม่รู้จะยืนยังไงนั่งยังไงทำตัวยังไงดีบอกตัวเองอยู่เสมอว่าธรรมชาติๆไว้แล้วธรรมชาติๆมันทำยังไง!
ช่วยพิจารณาทีครับอาการแบบนี้ปกติใหมครับออลืมบอกไปสิ่งสำคัญเลยคือระดับความสุขกับการแสดงความรู้สึกตื่นเต้นรักเสียใจดีใจแทบหายไปหมดสิ้นผมแทบจะเฉยๆกับทุกสิ่งอย่างกลายเป็นคนเฉยชาไป