อาการแบบนี้เข้าข่ายเป็นโรคซึมเศร้าไหมคะ?

คือเราไม่รู้เหมือนกันว่า ในความรู้สึกเรามันคืออะไร มันเหมือนจะไม่มีอะไร แต่ในความคิดของเราก็ชอบคิดอะไรแย่ๆ  เราชอบคิดเรื่องฆ่าตัวตายบ่อยมาก บางครั้งมันก็ไม่มีเหตุผล ไม่มีใครมาทำไรให้เรา เราเคยปรึกษากับพี่สาวเรา เค้าเคยบังคับให้เราไปหาจิตแพทย์มาประมาณ 2-3 ปีแล้ว แต่เราคิดว่าเราคงไม่เป็น เพราะเราก็ใช้ชีวิตไปเรื่อยๆ บางวันเราก็มีความสุข สุขที่ได้ทำกิจกรรมนู่นนี่นั่น บางครั้งเราทำกิจกรรมเราก็ไม่มีมความสุข  จะมีเพื่อนสนิทเราอยู่ 2 คน ที่จะดูออกว่าเราเป็นไม่มีความสุข แต่ทุกครั้งที่เพื่อนเราถาม เราก็จะยิ้มให้เพื่อน แล้วบอกไปว่า กรูไม่เป็นอะไร แต่พอกลับมาบ้าน กลับมาอยู่ในห้องนอน เรารู้สึกเคว้งคว้าง รู้สึกว่าชีวิตนี้มันไม่สนุกเลย เราเคยทำแบบทดสอบว่าเป็นโรคซึมเศร้า ผ่านทางเน็ต หลายเว็บไซต์มาก และเคยเช็คบ่อยๆ และทุกครั้งคำตอบคือ เข้าขั้นโรคซึมเศร้าไปแล้ว  และทุกครั้งที่เราเช็ค เราบอกพี่สาวเราตลอด ส่งรูปให้ดูตลอด พี่สาวขอร้องเราหลายครั้งมากๆ จนพี่สาวต้องทักเฟสไปบอกพ่อเราว่า กลัวเราเป็นซึมเศร้า ให้พาเราไปตรวจหน่อยไดัไหม แต่สิ่งที่พ่อตอบกลับมา พ่อเราบอกว่า น้องคงไม่เป็นอะไรมากหรอกมั้ง ... วันนั้นที่เราเห็นข้อความนั้น เราจุกมากๆ เราเป็นคนที่ร้องไหัง่ายมากๆ และเป็นคนขวัญอ่อน เราคิดมาเสมอว่าเราต้องไม่ฆ่าตัวตาย เราต้องอยู่เพื่อพ่อ ถ้าเราทำแบบนั้นพ่อเราจะต้องเสียใจแน่ๆ แต่ทุกครั้งที่เราเสียใจ เรามักจะคิดว่า ถ้าเราตาย แม่ต้องยอมมาหาเราแน่ๆ (พ่อกับแม่เราเลิกกันมา จะ6ปีแล้ว แม่เรามีแฟนใหม่ พ่อเราก็มี ต่างคนต่างไปอยู่คนละที่ ตอนนี้เราอยู่กับป้ากับลุง แต่พ่อเราเป็นคนรับผิดชอบค่าใช้จ่ายคนเดียว, ก่อนที่พ่อกับแม่เราจะหย่ากัน แม่เราหนีออกจากบ้านไปเป็นปี ไม่ติดต่อใครเลย ตอนนั้นเรากับพ่อทรมานมาก ตัวเราชอบแกล้งหลับเพื่อพ่อจะได้หลับแบบสบายใจ แล้วเราจะชอบแอบไปร้องไห้ หลังจากที่พ่อกับแม่เราหย่ากันแล้ว เราจะไปนั่งรถบัสไปหาแม่เราตลอด บางครั้งแม่ก็มาหาเพื่อนที่ กทม แล้วให้เรานั่งรถไปหา แต่ทุกครั้งที่เราอยู่กับแม่ แม่ชอบพูดถึงพ่อไม่ดี ด่าพ่อให้เราฟัง เราก็ไม่กล้าเถียง ไม่กล้าปกป้องพ่อ เพราะด้วยความที่แม่เราไม่ยอมใคร แต่เราก็เก็บคำด่าของแม่ ที่ด่าพ่อมาตลอด ในตอนนั้นเราไม่เคยระบายให้ใครฟังเลยสักคน จนวันนึง เราทะเลาะกับแม่ เราบอกพ่อเราตรงๆว่าเราทะเลาะกับแม่ แล้วเราก็บอกพ่อว่าที่ผ่านมาเราต้องเจอคำพูดอะไรของแม่บ้าง ทั้งๆที่พ่อเราไม่ผิด พ่อไม่เคยพูดถึงแม่เราไม่ดีเลยสักครั้ง พ่อถามเราตลอดว่าไปหาแม่เป็นไงบ้าง แล้วครั้งนั้นเป็นครั้งสุดท้ายที่เค้าจะเรียกเราว่าลูก ในตอนแรกเรากับแม่ตั้งแง่ลบใส่กัน แต่หลังๆมา เราก็ทนความคิดถึงแม่ไม่ไหว เราทักไปคุยกับแม่ แต่แม่ก็ไม่เคยตอบเรา แม้กระทั่งวันเกิดปีที่แลัว แม่ก็ไม่ได้คุยกับเรา เราไม่ได้คุยกับแม่มา 2 ปีกว่าแล้ว) แล้วเรื่องสุดท้ายที่เราผิดหวังในตัวเองมากๆ คือ ยิ่งเราโตขึ้นเรารู้สึกว่าตัวเองห่วย ความฝันเราตอน ม.ต้น คือการได้เป็นนักกีฬา เราว่ายน้ำเป็น เราเล่นเทควันโดเป็น เล่นต่อยมวยได้ เราเคยไปสอบเข้าโรงเรียนวิชูทิศ แต่พ่อเราไม่เห็นด้วย พ่อเราได้แต่พูดว่า จบมาแล้วจะทำเป็นอาชีพหลักยังไง จนตอนนี้เราเรียน ปวช.ปี3 เราบอกพ่อว่าเราอยากเรียนคณะที่เกี่ยวกับกีฬา อย่างน้อยก็ไปสอบเป็นครูพละได้ แต่พ่อเราก็ยังไม่เห็นด้วยอยู่ดี ...
เราอาจจะเล่าทุกเรื่องไม่หมด มีหลายเรื่องมากที่เราทุกข์ใจ