มาต่อเรื่องที่ผมทำงานบริษัทของพี่ชายแท้ๆนะครับ

ผมจะเล่าให้เข้าใจนะครับ วันแรกเลย ผมได้ทำงานขับรถส่งอาหาร แล้วก็ส่งของ ลาล่ามูฟ กับ panda แต่ แพนด้าปิดตัวลงแล้ว แล้วผมได้ติดทหาร อากาศ แต่ผมเป็นซึมเศร้าพอเข้าค่ายไป ทำให้จิตผมตก คิดมาก เลยผูกคอตา.. แต่ก็รอดมาได้เพราะพวกพี่ในค่ายช่วยไว้ปั้มหัวใจผมฟื้นขึ้นมา แล้วพี่ผมก็ไปเยี่ยม แล้วชวนให้มาทำงานด้วย พอผมมาทำ ทำไป1ปี ก็ยังไม่ได้เงินเดือน ผมได้เดือนไม่ถึง 2พัน งานแล้วแต่บางวันเวลา บางวันทำ 7โมงเช้า เลิก ตี2 บางวัน 10โมง 11 โมง แต่ก็เลิกดึกตลอด กลับ เที่ยงคืน บ้าง 5ทุ่มบ้าง บางทีวันอาทิตก็ไม่ได้หยุด อาทิตย์นึงจะทำประมาณ 6วัน บ้าง4 วันบ้าง ที่กลับดึกนะ งานแทบไม่ได้พัก เลย ยกของตลอดเวลา แต่ผมก็ทนทำได้ผมยินดีที่จะช่วยทำเพราะเขาบอกว่า ชวนให้มาอยู่ด้วยและทำงาน ผมก็ทำตามคำพูดของเขา อยู่เสมอ ไม่เคยลาหรือพัก เหนื่อยก็ไม่เคยบ่น ป่วย ไข้ ปวดฟัน ผมก็ไม่เคยหยุด เพราะผมยินดีที่จะช่วย และเขาก็จ่ายค่าบ้านให้นะ น่าจะเดือนละ 2พันกว่าๆ มีน้ามาอยู่ด้วยทำงานเหมือนกัน
แต่  ผมทำมา 3 ปีกว่าเเล้วผมก็ยังไม่ได้เงินเดือน แต่พี่ชายของพี่สะใภ้ เขาใจดีนะ เขาบอกว่าจะให้เงินเดือนแต่ก็ยังไม่ได้อยู่ดี ผมก็อยากได้รถมอเตอร์ไซค์ซักคัน ที่ผมทนทำเนี่ยก็เพราะอยากได้มอไซค์ เพราะตอนวิ่ง ไรเดอร์ ผมใช้รถพ่อ ถ้าจะอยู่กับพ่อแม่ ก็ไม่ได้เพราะ เขาจนและลำบากกันมากๆ ผมเลยไม่มีทางเลือกที่จะไปใหน เพราะเงินไม่มีซักก้อน และที่ผมโพสต์วันนี้ก็เพราะว่า โดน ด่าว่า ไม่ต้องทำแล้ว เพียงแค่ผม ลืม เอาของให้ลูกค้า 1กระสอบ เขาจะพูดคำนี้แทบตลอด บางทีผมไม่ได้ผิด ก็จะพูดใส่ตลอด ผมกลัวคำนี้มากๆเพราะ ถ้าเขาไม่ให้อยู่แล้ว ผมก็ไม่มีอนาคต เลย ทำอะไรไม่ได้เลย เพราะผมทุ่มเท มาหลายปี  ผมร้องให้ตลอด เวลาเขาพูดคำนี้ ผมพอแค่นี้ก่อนนะครับ และผมอยู่แถวบางใหญ่ ถ้า ท่านใจบุญหรือ ผู้ใหญ่ มีงานให้ผมทำ ก็ช่วยผมหน่อยนะครับ ผมหมดหนทางแล้ว ผมเป็นคนซึมเศร้ามาตลอด แต่ผมก็สู้กับโรคนี้ด้วยตัวเองโดยไม่ได้กินยา เพราะไม่มีเงินไปหาหมอ จิตแพทย์