สัพเพธรรมา ธรรมทั้งหลายเป็นทุกข์

ในระยะหลังๆนี้ผมเขียนบทความเกี่ยวกับพุทธศาสนามากทีเดียว ทำให้มีผู้สงสัยว่าทำไมมุสลิมจึงมายุ่งเกี่ยวกับหลักการทางพุทธศาสนา ในฐานะที่เป็นผู้สนใจ ในการศึกษาพระพุทธศาสนาภาคทฤษฏีมานาน หลังจากได้ศึกษาหลักกา

คือจขกท.ไปเจอพระสูตร2พระสูตรคือพรามหณ์สูตรกับกุณฑลิยสูตรและอีกพระสูตรจำชื่อไม่ได้อ้อวิรัทธสูตรที่เป็นหลักฐานชัดเจนว่าสติปัฏฐาน4ไม่ได้แสดงเฉพาะภิกษุที่บรรลุโสดาบันขึ้นไปและยังบอกอีกว่าจะปรารถอริยมรรคมี

อิมัส๎มิง สะติ อิทัง โหติ เมื่อสิ่งนี้มี สิ่งนี้ย่อมมี อิมัสสุปปาทา อิทัง อุปปัชชะติ เพราะความเกิดขึ้นแห่งสิ่งนี้ สิ่งนี้จึงเกิดขึ้น อิมัส๎มิง อะสะติ อิทัง นะ โหติ เมื่อสิ่งนี้ไม่มี สิ่งนี้ย่อมไม่มี

(ในกระทู้นี้ ขอพูดถึงการบรรลุโสดาบันก่อน เพราะเป็นบันไดขั้นแรก  ยังไม่ขอพูดเรื่องการบรรลุธรรมชั้นอื่น)  ผมไม่คิดว่า พระไตรปิฎกที่สวดท่องรักษาสืบต่อมาสองพันห้าร้อยกว่าปี มีความผิดพลาดเรื่องน

ลำดับนั้น ท่านพระอัสสชิ ได้กล่าวธรรมปริยายนี้แก่สารีบุตรปริพาชก ว่าดังนี้:- ธรรมเหล่าใดเกิดแต่เหตุ พระตถาคตทรงแสดงเหตุแห่งธรรม เหล่านั้น และความดับแห่งธรรมเหล่านั้น พระมหาสมณะมีปกติ ทรงสั่งสอนอย่าง

ในกาลก่อนก็ตาม ในกาลบัดนี้ ก็ตาม เราบัญญัติสอนแต่เรื่องความทุกข์ และความดับสนิท ไม่มีเหลือของความทุกข์ เท่านั้น. ภิกษุ ทั้งหลาย. ! ในการกล่าวแต่เรื่องความทุกข์ และ ความดับสนิทไม่มีเหลือของความทุกข์เช่

สำคัญไปว่าเป็นนิพพาน ทั้งที่มีอัตตาอยู่ เบียว1.นิพพานมีพร้อมกามคุณ๕ สำคัญว่าความมีพร้อมกามคุณ๕เป็นนิพพาน เบียว2.นิพพานที่อัตตาสุขฌาน๑จากการสลัดกาม สำคัญว่าฌาน๑เป็นนิพพาน เบียว3.นิพพานที่อัตตาสุขฌาน๒จ

ภิกษุ ทั้งหลาย. ! ทั้งที่เรามีถ้อยคำอย่างนี้ มีการกล่าว อย่างนี้ สมณะและพราหมณ์บางพวก ยังกล่าวตู่เราด้วย คำเท็จ เปล่า ๆ ปลี้ ๆ ไม่มีจริงให้เป็นจริงว่า “พระสมณโคดมเป็นคนจูงคนให้เดินผิดทางไปสู่ คว

มหาปรินิพพานสูตรหน้าต่างที่ ๕ / ๕.                ตถาคตปจฺฉิมวาจาวณฺณนา