หลายเดือนหลังจากไปมา สุราษฎร์ เยี่ยม บ้านป้า ป้าก็เริ่มบ่นๆ
“โลกของเรามีแค่เราสองคนไม่ได้นะ พี่ควรรู้จักเพื่อนฝูงของน้องบ้าง”
“แล้วพี่ อยากจะเพื่อนๆ ของผมใครก่อนล่ะ พี่ก็เห็นใน เฟซบุ๊ค เพื่อนผมมีเป็นเข่ง ตั้งแต่เพื่อนสนิทจนไม่สนิท เพื่อน ชายหญิง ทอมดี้ มีหมด กลัวผมจะเห็นพี่เป็นนางเล็ก ๆ ซุกซ่อนจากโลกความจริงหรือ จ๊ะ”
“ก็ลองซิ ตบชัก” ป้าคำราม
แหมของแบบนี้มันขึ้นกับโอกาส ไม่ใช่ อยู่ๆ สั่งให้ ป้าบิน ตรงมาเจอเพื่อน
“ว่างๆ พี่ ประชุมที่แจ้งวัฒนะ พาพี่ไปกินข้าวกับเพื่อนบ้างก็ได้นะ” นานๆ ป้าจะเสนอความคิดซะที
“ครับ”
รับปากแล้วก็คิด อยู่ในใจใครวะ จะดวงซวย เอ้ย ดวงดีได้เจอป้าก่อน เพราะเรื่อง ลุงกับป้า นี้ ไม่เคยมีใครรู้ เงียบสนิท
เช้าวันหนึ่งเปิด Facebook ขึ้นมา
เจ้าเล็กน้องที่สนิทกัน พาน้องพลอย ลูกสาวไปเทียวเขื่อนรัชชประภา แล้วก็กลับจะกลับในวันรุ่งขึ้นเลย
พี่น้องอัสสัม คงไม่ต้องอธิบาย ว่า เล็กเป็นใคร แต่คนที่อ่านผ่านมา ขอเล่า นอกเรื่องนิด
พวกผมชาวรั้วอัสสัมศรีราชา จะมีความสนิทสนม กันไม่น้อยไม่ใช่แค่รุ่นเดียวกัน รุ่นพี่รุ่นน้อง ยิ่งสมัยก่อนโลกไม่มีอินเตอร์เนต ความเป็นรุ่นพี่รุ่นน้องยิ่งเหนียวแน่ เพราะอยู่โรงเรียน ไม่คุยกับเพื่อนไม่เล่นกับเพื่อน เหงาตายโหง ไม่ใช่แค่รุ่นเดียว ยังรุ่นพี่รุ่นน้องมี วีรเวร วีรกรรม ด้วยกันหมด
น้องเล็ก เป็นน้องที่สนิทกับผม ที่จริง มีเจ้าเอ๋อีกคน ตอนนี้เจ้าเอ๋ งอนผมอยู่ จะว่าไป ทุกคราวที่บอกลูกว่าไปหาป้าที่เมืองใต้ จะขอบคุณน้องเอ๋ เสมอ ที่ช่วยพูดกับหมิว ให้เข้าใจพ่ออย่างผม ถ้าเอ๋มาอ่านตรงนี้ ก็ขอให้รู้ว่าขอบคุณเอ๋เสมอนะครับ
ทีนี้เล็ก เรียนอัสสัมห่างจากผม 9 ปี เล็กเป็นมิตรกับคนทุกคน มีความ สนุกสนานให้พวกรุ่นพี่ ยิ้มหัวเราะได้เสมอ เรียกว่า เล็ก เป็นน้องของรุ่นพี่ทุกคน
“เล็ก พรุ่งนี้กลับ แล้วใช่ไหม บินกี่โมง” ผมโทรถาม
“บ่าย นะพี่ เช้า ก็ขึ้นเรือ จากที่พัก มายังไม่รู้จะไปไหน” เล็กตอบ
เสร็จ ซิ หมูมาชนปังตอ แล้ว
“พี่พัน ว่างๆ อยู่ใช่ไหม น้องสาวผม มาเขื่อน พี่พาน้องเที่ยวหน่อยได้ไหมครับ” ผมโทรถามป้า
“น้องที่ไหนยะ น้องเยอะจริงนะเรา” ป้าดักคอ
“เจ้าเล็กไงพี่ ที่พี่เห็นรูปบ่อยๆ พี่ช่วยหน่อยนะ แล้วห้ามนินทาผมล่ะ”
“ได้ๆ ดีๆ พี่ก็อยากเจอตัว จริงของเล็กเขาเหมือนกัน” ป้าคงอยากเจอ เพราะสมัยก่อน เห็นแต่รูป พวกเรากินข้าว กันประจำ
ผมให้เบอร์ ป้า โทรคุยนัดกับเจ้าเล็ก เรียบร้อย
ป้า ใจดี เล็กเที่ยวหลายที่ ตั้งแต่ แถวเขื่อนที่มีเขารูปหัวใจ สะพานแขวนเขาพัง เรื่อยๆ มาจน ชายทะเล คลองพุมเรียง หายเงียบกันไปหลายชั่วโมง
ใจผมก็กลัว เหมือนกัน ป้าพันจะพาน้อง กับหลาน ไปหลงในสวนยางไหมนี่ ได้นั่งจับเข่าร้องไห้กันในสวนยางแน่
“พี่ส่ง น้องเล็กกับน้องพลอยที่ สนามบินเรียบร้อยแล้วนะ เขาสองคนน่ารักมาก เสียดายเพิ่งเจอ กันครั้งแรง ดูน้องเขาเกร็งๆ พี่ก็ เกร็งๆ เหมือนกัน กลัวน้องเขา ไม่สนุกไม่กล้า ไว้เจอกันอีกคงดี” ป้าเล่า
“สบายใจไหม ได้เจอน้อง เขา ก้าวแรกของพี่ และเป็นก้าวที่ยิ่งใหญ่ ของมิตรภาพระหว่างเรา” แหมยืมคำมนุษย์อวกาศ มาพูดหน่อย
“ขอบคุณครับพี่ เดี๋ยวไว้มา กินข้าวร้านอิ๋ว กัน ก็ได้ ได้เจอเพื่อนๆ ผมอีก หรือวันหนึ่งพี่มาชลบุรี ไปกินข้าว ที่เล้งกี่ก็ได้ ได้เจอเล็กอีกแน่”
โลกมนุษย์ ไม่ใช่มีกันแค่สองคน เรามี เพื่อนฝูง พ่อแม่ พี่น้อง ผมเห็นหลายคน กลัวที่จะเปิดเผย ว่า มีใครอยู่ บางคนยังไม่แน่ใจ ว่า เขาหรือเธอคนนั้น จะคบยาวไหม กลัวจะหาว่าเปลี่ยนแฟนบ่อย กลัว สารพัดที่จะกลัว
ไม่ต้องกลัวครับ ถ้าคนนั้นดี และจริงใจกับเรา เขาจะพยายาม หาทางเจอคนของเรา วิ่งเข้ามาสู่สังคมของเรา ซึ่งอีกหลายปีต่อมา ป้าก็ เข้ามาสู่ สังคมพวกผมเต็มตัว
====ลุงป้าเล่าเรื่อง เปิดประตูสู่โลกของมิตรสหาย(ตอนที่ 7)=====
“โลกของเรามีแค่เราสองคนไม่ได้นะ พี่ควรรู้จักเพื่อนฝูงของน้องบ้าง”
“แล้วพี่ อยากจะเพื่อนๆ ของผมใครก่อนล่ะ พี่ก็เห็นใน เฟซบุ๊ค เพื่อนผมมีเป็นเข่ง ตั้งแต่เพื่อนสนิทจนไม่สนิท เพื่อน ชายหญิง ทอมดี้ มีหมด กลัวผมจะเห็นพี่เป็นนางเล็ก ๆ ซุกซ่อนจากโลกความจริงหรือ จ๊ะ”
“ก็ลองซิ ตบชัก” ป้าคำราม
แหมของแบบนี้มันขึ้นกับโอกาส ไม่ใช่ อยู่ๆ สั่งให้ ป้าบิน ตรงมาเจอเพื่อน
“ว่างๆ พี่ ประชุมที่แจ้งวัฒนะ พาพี่ไปกินข้าวกับเพื่อนบ้างก็ได้นะ” นานๆ ป้าจะเสนอความคิดซะที
“ครับ”
รับปากแล้วก็คิด อยู่ในใจใครวะ จะดวงซวย เอ้ย ดวงดีได้เจอป้าก่อน เพราะเรื่อง ลุงกับป้า นี้ ไม่เคยมีใครรู้ เงียบสนิท
เช้าวันหนึ่งเปิด Facebook ขึ้นมา
เจ้าเล็กน้องที่สนิทกัน พาน้องพลอย ลูกสาวไปเทียวเขื่อนรัชชประภา แล้วก็กลับจะกลับในวันรุ่งขึ้นเลย
พี่น้องอัสสัม คงไม่ต้องอธิบาย ว่า เล็กเป็นใคร แต่คนที่อ่านผ่านมา ขอเล่า นอกเรื่องนิด
พวกผมชาวรั้วอัสสัมศรีราชา จะมีความสนิทสนม กันไม่น้อยไม่ใช่แค่รุ่นเดียวกัน รุ่นพี่รุ่นน้อง ยิ่งสมัยก่อนโลกไม่มีอินเตอร์เนต ความเป็นรุ่นพี่รุ่นน้องยิ่งเหนียวแน่ เพราะอยู่โรงเรียน ไม่คุยกับเพื่อนไม่เล่นกับเพื่อน เหงาตายโหง ไม่ใช่แค่รุ่นเดียว ยังรุ่นพี่รุ่นน้องมี วีรเวร วีรกรรม ด้วยกันหมด
น้องเล็ก เป็นน้องที่สนิทกับผม ที่จริง มีเจ้าเอ๋อีกคน ตอนนี้เจ้าเอ๋ งอนผมอยู่ จะว่าไป ทุกคราวที่บอกลูกว่าไปหาป้าที่เมืองใต้ จะขอบคุณน้องเอ๋ เสมอ ที่ช่วยพูดกับหมิว ให้เข้าใจพ่ออย่างผม ถ้าเอ๋มาอ่านตรงนี้ ก็ขอให้รู้ว่าขอบคุณเอ๋เสมอนะครับ
ทีนี้เล็ก เรียนอัสสัมห่างจากผม 9 ปี เล็กเป็นมิตรกับคนทุกคน มีความ สนุกสนานให้พวกรุ่นพี่ ยิ้มหัวเราะได้เสมอ เรียกว่า เล็ก เป็นน้องของรุ่นพี่ทุกคน
“เล็ก พรุ่งนี้กลับ แล้วใช่ไหม บินกี่โมง” ผมโทรถาม
“บ่าย นะพี่ เช้า ก็ขึ้นเรือ จากที่พัก มายังไม่รู้จะไปไหน” เล็กตอบ
เสร็จ ซิ หมูมาชนปังตอ แล้ว
“พี่พัน ว่างๆ อยู่ใช่ไหม น้องสาวผม มาเขื่อน พี่พาน้องเที่ยวหน่อยได้ไหมครับ” ผมโทรถามป้า
“น้องที่ไหนยะ น้องเยอะจริงนะเรา” ป้าดักคอ
“เจ้าเล็กไงพี่ ที่พี่เห็นรูปบ่อยๆ พี่ช่วยหน่อยนะ แล้วห้ามนินทาผมล่ะ”
“ได้ๆ ดีๆ พี่ก็อยากเจอตัว จริงของเล็กเขาเหมือนกัน” ป้าคงอยากเจอ เพราะสมัยก่อน เห็นแต่รูป พวกเรากินข้าว กันประจำ
ผมให้เบอร์ ป้า โทรคุยนัดกับเจ้าเล็ก เรียบร้อย
ป้า ใจดี เล็กเที่ยวหลายที่ ตั้งแต่ แถวเขื่อนที่มีเขารูปหัวใจ สะพานแขวนเขาพัง เรื่อยๆ มาจน ชายทะเล คลองพุมเรียง หายเงียบกันไปหลายชั่วโมง
ใจผมก็กลัว เหมือนกัน ป้าพันจะพาน้อง กับหลาน ไปหลงในสวนยางไหมนี่ ได้นั่งจับเข่าร้องไห้กันในสวนยางแน่
“พี่ส่ง น้องเล็กกับน้องพลอยที่ สนามบินเรียบร้อยแล้วนะ เขาสองคนน่ารักมาก เสียดายเพิ่งเจอ กันครั้งแรง ดูน้องเขาเกร็งๆ พี่ก็ เกร็งๆ เหมือนกัน กลัวน้องเขา ไม่สนุกไม่กล้า ไว้เจอกันอีกคงดี” ป้าเล่า
“สบายใจไหม ได้เจอน้อง เขา ก้าวแรกของพี่ และเป็นก้าวที่ยิ่งใหญ่ ของมิตรภาพระหว่างเรา” แหมยืมคำมนุษย์อวกาศ มาพูดหน่อย
“ขอบคุณครับพี่ เดี๋ยวไว้มา กินข้าวร้านอิ๋ว กัน ก็ได้ ได้เจอเพื่อนๆ ผมอีก หรือวันหนึ่งพี่มาชลบุรี ไปกินข้าว ที่เล้งกี่ก็ได้ ได้เจอเล็กอีกแน่”
โลกมนุษย์ ไม่ใช่มีกันแค่สองคน เรามี เพื่อนฝูง พ่อแม่ พี่น้อง ผมเห็นหลายคน กลัวที่จะเปิดเผย ว่า มีใครอยู่ บางคนยังไม่แน่ใจ ว่า เขาหรือเธอคนนั้น จะคบยาวไหม กลัวจะหาว่าเปลี่ยนแฟนบ่อย กลัว สารพัดที่จะกลัว
ไม่ต้องกลัวครับ ถ้าคนนั้นดี และจริงใจกับเรา เขาจะพยายาม หาทางเจอคนของเรา วิ่งเข้ามาสู่สังคมของเรา ซึ่งอีกหลายปีต่อมา ป้าก็ เข้ามาสู่ สังคมพวกผมเต็มตัว