เอ่อ​ สวัสดีค่ะ.. ท๊อปปิคนี้มันอาจจะเหลือเชื่อไปสักนิดนะคะ​ เพราะเรายังไม่ค่อยเชื่อตัวเองเท่าไหร่เลย5555555555

สาเหตุของการตั้งกระทู้นี้คือเราฝันค่ะ​ การที่เราฝันมันไม่แปลกหรอกใช่ม้า​ แต่สิ่งที่แปลกจริงๆคือคนในฝันค่ะ!

(อันนี้นอกประเด็นเล็กน้อยฮะ)​

ขอเกริ่นก่อนว่า​ ตอนช่วง2ปีที่แล้ว​ เรามีโอกาสได้เรียนร่วมคลาสเรียนพิเศษกับผช.คนนึงค่ะ​  แทนเป็นชายม.ละกันเนาะ คนๆนี้เป็นคนที่ดี​ น่ารัก​ อบอุ่น​ และก็เรียนค่อนข้างดีเลยสำหรับผช.​ ทำให้เรารู้สึกดีเวลาได้เรียนคลาสเดียวกับเขาในตอนนั้น​ แต่ด้วยความที่อยู่คนละร.ร. เราเลยคิดว่ามันเป็นไปไม่ได้​ หยุดความรู้สึกไว้แค่ปลื้มๆดีกว่า​ ความรู้ในตอนนั้นก็เหมือนกับแค่รู้ดีที่ได้เจอกันประมาณนี้ค่ะ​ และผช.คนนั้นก็เรียนที่นี่แค่เทอมเดียว​ หลังจากนั้นเค้าก็ไม่มาอีกเลย​ ติดต่อไม่ได้​ การเคลื่อนไหวหายเงียบจนน่าตกใจ​ หายไปจนเราเกือบจะลืมเขาไปเลย...

จน1ปีผ่านไป​จากวันที่ได้เจอกันครั้งแรก เราขึ้นม.4ค่ะ​ เราได้โควต้าร.ร.เดิมที่เรียนตอนม.ต้น​ และร.ร. บอกว่าจะไม่รับเด็กที่อื่นเพิ่มนอกจากห้องเรียนพิเศษ​ ในวันมอบตัว​ เราก็ยืนรอเพื่อนๆอยู่​ ในตอนนั้น..  สายตาเราเลื่อนไปเจอกางเกงสีที่ผิดแปลกจากร.ร. เราบวกเข้ากับผช.ที่มีรูปร่างสูงใหญ่กว่าคนทั่วไปเล็กน้อยเราก็ดูรู้เลยว่าเขาคือเด็กใหม่ที่จะเข้าห้องเตรียม​ พอเราเลื่อนสายตาไปถึงหน้าเขา​ แปลกใจมากๆเลยค่ะ​ เราเจอ​ ม.ค่ะ​ ผช.ที่เราเกือบจะลืมหายไปจากเซลล์สมองแล้ว​ ความรู้สึกตอนนั้นปั่นป่วนมาก​ ตกใจ​ ดีใจ​ และก็แปลกใจที่มาต่อที่นี่หรอ​ ผ่านไปแค่ครึ่งปีทำไมสูงขึ้นจังเลย... หลังจากนั้นก็มีทักทายและก็ยิ้มๆให้กันเล็กน้อย... (ไม่ต้องแปลกใจนะคะว่าทำไมเราถึงจำได้ละเอียดขนาดนี้​ เพราะวันนั้นหลังจากกลับถึงบ้าน​ ความรู้สึกพวกนี้มันก็ยังอยู่ม จนเราเอาเขาไปเป็นพล๊อตนิยาย​ และใส่ความรู้สึกที่เจอวันนั้นลงไปด้วย​ ทำให้เวลากลับไปย้อนอ่าน​ ก็จะจำได้ค่ะ)​ แต่พอหลังจากเปิดเรียน​ ห้องเรากะห้อง​ ม.​ บังเอิญอยู่ตึกเดียวกัน​ ซึ่งม.4ในตึกนี้มีแค่2ห้องเท่านั้น(โอ้มายก๊อดมากๆ)​เราเดินสวนกันบ้างนานๆครั้ง​ แต่ม.ไม่ทักเราแม้แต่แอะเดียว​ ทำให้เราคิดว่าไม่ใช่หรอก​ เบนเข็มไปทางอื่นดีกว่าน่า​ หลังจากนั้นเราก็มองม.เป็นอาหารตาคนนึงค่ะ​ ชอบแบบไม่คาดหวังจริงๆ​ แล้วเราก็แอบชอบอื่นไป...

ผ่านไปประมาณ1ปี​ (ตั้งแต่เริ่มปิดเทอมใหญ่ที่ผ่านมา)​เราเริ่มเบื่อที่จะต้องพยายามที่จะทำให้ใครสนใจ​ ต้องดูดีเพื่อใคร​ เราเบื่อและเฟลๆตรงจุดนี้​ ทำให้ตอนนั้น​ เราโล๊ะผช.ในสต๊อคสมองออกให้หมดและอยู่กับตัวเองค่ะ​ ทำให้ช่วงนั้นเราไม่ได้คิดถึงใครเลยประมาณหลายเดิอนได้​

(เข้าเรื่องฝันแน้วค่า)​

จนไม่กี่วันที่ผ่านมา​ ที่จดไว้ก็ศุกร์ที่แล้วค่ะ​ เราฝันแปลกๆค่ะ​ ที่เราว่าแปลกคือ
-ในฝันเราเห็นหน้าคนเกือบจะชัดค่ะ​เห็นตาบ้างแว๊บๆ​ แต่รูปร่างบ่งบอกชัดมากๆ
-เป็นคนที่เรารู้จักค่ะ​ ซึ่งปกติเราจะฝันแบบ​ การ์ตูนแบบโคนัน​ หรือ​ ตึกรามบ้านช่องที่เราไม่รู้จัก​ อยู่กับใครก็ไม่รู้​ คือปกติจะฝันแบบไกลตัวมากๆค่ะ
-เป็นคนที่เราไม่ค่อยได้นึกถึงแบบมากๆ​ ประมาณว่านึกถึงบ้างนานๆครั้ง​ ยากที่จะคิดว่าเราคิดถึงเขามากไปเลยเก็บไปฝัน

ต่อจากนี้คือฝันที่เราจดไว้นะคะ​

คืนวันศุกร์ที่17​ เมษา​ 2563
เหตุการณ์ที่1
น่าจะที่รีสอร์ทสักที่ริมทะเล​ เรายืนดูทะเลอยู่ถ้าจำไม่ผิดน่าจะช่วงเย็นๆหน่อยเพราะสีภาพมันออกเกือบจะหม่นๆ​ แล้วม.​ก็เดินเข้ามาอยู่ทางด้านซ้ายมือ​ และก็คุยๆกัน​  ประมาณว่า".....​เราได้แต่เฝ้ามองเธออยู่ตลอด​ ขออยู่ข้างๆเธอได้มั้ย....." จริงๆมันน่าจะมีมากกว่านี้เพราะมัวแต่อึ้งและเขินจนทำตัวไม่ถูกอยู่​ และหลังจากจบคำพูดนั้น​ม.ก็กุมมือเราและที่เรารู้ว่านี่คือม.เพราะว่าม.เอามือที่กุมอยู่ไปไว้ข้างแก้ม​ ทำให้เราเห็นหน้าม.​ค่อนข้างจะชัดเจนกว่าฝันไหนๆโดยเฉพาะตา(ปกติหน้าคนส่วนมากจะไม่มีเลย​ มีแต่การแต่งกายและบุคลิกที่พอจะจำได้)​ ต่อจากนั้นม.เหมือนเอาอะไรสักอย่างมาสวมใส่คอเรา​  แต่ภาพตัดไปเร็วมาก​ แต่ที่จำได้เพราะว่าเราต้องเก็บผมด้วยน่าจะสร้อยมั้ง​

เหตุการณ์ที่2
ไปโผล่ที่บ้านหลังนึง​ พร้อมผู้ใหญ่ที่เป็นผญ.กำลังลูบหัวเราอยู่  ละพูดกับเราด้วยน้ำเสียงที่ดูเอ็นดูเรา​ ความรู้สึกเราตอนนั้นเหมือนจะอมยิ้มอยู่​ และเหมือนผู้ใหญ่คนนั้นก็บอกให้ม.กะเราไปนั่งเล่นที่ศาลาไม้นอกบ้าน​ ม.​ก็เดินจูงมือเราไป​ ตลอดเวลาที่อยู่ที่ศาลานั้น​ ม.กุมมือเราอยู่ตลอดเวลา​ คุยไปยิ้มไป​ ออดอ้อนอย่างกะแมว ละก็ๆนอกศาลาเหมือนจะมีเด็กๆวิ่งเล่นกันสัก4-5คนด้วย​  นั่งอยู่อย่างนั้นสักพักม.ก็เหมือนโดนให้ออกไปทำธุระข้างนอกบ้าน​ ม.เลยบอกให้เรารออยู่ที่ศาลานี้นะ​ เดี๋ยวกลับมา​ หลังจากที่ม.ลับตาไป​ เราก็รออยู่บ้านหลังนั้น​ สักพักใหญ่ๆม.ก็กลับมา​ พุ่งตัวมากุมมือแล้วก็นั่งเล่นที่ศาลาต่อ

ละเหมือนเราจะอยู่กันอย่างนั้นจนน่าจะเย็นเลย​ เราเลยขอตัวกลับ​ เราสองคนโบกมือลาแล้วเราเดินออกจากรั่วบ้านนั้น​ ทางกลับบ้านมันเหมือนเขาวงกต​ แต่เราก็ดูเดินอย่างคล่องแคล่ว​และเหมือนมันจะไม่ไกลมาก​ และระหว่างทางก็มีเด็กวิ่งเล่นอยู่ตลอด​ จนเรากลับถึงบ้าน​ และเหมือนมีเหตุจำเป็นบางอย่างจากบ้านนั้น​ เราเลยเดินไปบ้านนั้นอีกครั้ง​ แต่เราหลงทางในเขาวงกตนั้น​ เดินไปทางไหนก็ไม่ใช่​ ความรู้สึกตอนนั้นเหมือนวิ่งหาทางไปบ้านนั้น​ มันกระวนกระวาย​ หาจนหอบเลยยืนนิ่งๆท่ามกลางเด็กๆที่วิ่งเล่นกัน​ ยืนเหม่ออยู่พักนึง​ ม.ก็เดินมาตรงหน้าเรา​ ภาพข้างหลังที่เป็นเด็กๆวิ่งเล่นกันคือเร็วมากๆ​ แต่ภาพม.เดินมันช้ามากๆ​ ม.ยิ้มให้​ และตอนนี้น่าจะเป็นตอนที่เห็นหน้าชัดที่สุด​ แต่แล้วมันก็ตัดจบไป....

ใช่ค่ะ​ เราฝันถึงม.​ คือเราตื่นมาเราก็ยังจำฝันนั้นได้แม่นมาก​ ซึ่งปกติตื่นมาก็ลืมหมดแล้ว​ มันแปลกมากๆ​ เวลาปกติเราก็ไม่ค่อยจะคิดถึงหรือนึกถึงม.เลย​ โผล่มาจากไหนก็ไม่รู้งงมาก555555555555​

เราเลยอยากลองสอบถามว่าคิดยังไงกับความฝันเราคะ​ ที่ทำให้เราสับสนเพราะว่าเราฝันแบบนี้​ ถ้านับรอบนี้ด้วยก็3รอบแล้ว​ แล้ว2รอบแรกมันก็กลายเป็นจริงไปแล้ว...(รอบแรกกะรอบ2ถ้าว่างๆจะต่อในเม้นนะคะ)​ทุกคนคิดว่าเราควรจะทำยังไงดีคะ​ นี่คือไม่รู้จะเชื่อความฝันตัวเองดีมั้ย​ เราเครียดมากไป​ คิดมากไปเอง​ หรือควรจะคิดยังไงดีคะ​ ขอบคุณล่วงหน้านะค้าาา