เอ่อ สวัสดีค่ะ.. ท๊อปปิคนี้มันอาจจะเหลือเชื่อไปสักนิดนะคะ เพราะเรายังไม่ค่อยเชื่อตัวเองเท่าไหร่เลย5555555555
สาเหตุของการตั้งกระทู้นี้คือเราฝันค่ะ การที่เราฝันมันไม่แปลกหรอกใช่ม้า แต่สิ่งที่แปลกจริงๆคือคนในฝันค่ะ!
(อันนี้นอกประเด็นเล็กน้อยฮะ)
ขอเกริ่นก่อนว่า ตอนช่วง2ปีที่แล้ว เรามีโอกาสได้เรียนร่วมคลาสเรียนพิเศษกับผช.คนนึงค่ะ แทนเป็นชายม.ละกันเนาะ คนๆนี้เป็นคนที่ดี น่ารัก อบอุ่น และก็เรียนค่อนข้างดีเลยสำหรับผช. ทำให้เรารู้สึกดีเวลาได้เรียนคลาสเดียวกับเขาในตอนนั้น แต่ด้วยความที่อยู่คนละร.ร. เราเลยคิดว่ามันเป็นไปไม่ได้ หยุดความรู้สึกไว้แค่ปลื้มๆดีกว่า ความรู้ในตอนนั้นก็เหมือนกับแค่รู้ดีที่ได้เจอกันประมาณนี้ค่ะ และผช.คนนั้นก็เรียนที่นี่แค่เทอมเดียว หลังจากนั้นเค้าก็ไม่มาอีกเลย ติดต่อไม่ได้ การเคลื่อนไหวหายเงียบจนน่าตกใจ หายไปจนเราเกือบจะลืมเขาไปเลย...
จน1ปีผ่านไปจากวันที่ได้เจอกันครั้งแรก เราขึ้นม.4ค่ะ เราได้โควต้าร.ร.เดิมที่เรียนตอนม.ต้น และร.ร. บอกว่าจะไม่รับเด็กที่อื่นเพิ่มนอกจากห้องเรียนพิเศษ ในวันมอบตัว เราก็ยืนรอเพื่อนๆอยู่ ในตอนนั้น.. สายตาเราเลื่อนไปเจอกางเกงสีที่ผิดแปลกจากร.ร. เราบวกเข้ากับผช.ที่มีรูปร่างสูงใหญ่กว่าคนทั่วไปเล็กน้อยเราก็ดูรู้เลยว่าเขาคือเด็กใหม่ที่จะเข้าห้องเตรียม พอเราเลื่อนสายตาไปถึงหน้าเขา แปลกใจมากๆเลยค่ะ เราเจอ ม.ค่ะ ผช.ที่เราเกือบจะลืมหายไปจากเซลล์สมองแล้ว ความรู้สึกตอนนั้นปั่นป่วนมาก ตกใจ ดีใจ และก็แปลกใจที่มาต่อที่นี่หรอ ผ่านไปแค่ครึ่งปีทำไมสูงขึ้นจังเลย... หลังจากนั้นก็มีทักทายและก็ยิ้มๆให้กันเล็กน้อย... (ไม่ต้องแปลกใจนะคะว่าทำไมเราถึงจำได้ละเอียดขนาดนี้ เพราะวันนั้นหลังจากกลับถึงบ้าน ความรู้สึกพวกนี้มันก็ยังอยู่ม จนเราเอาเขาไปเป็นพล๊อตนิยาย และใส่ความรู้สึกที่เจอวันนั้นลงไปด้วย ทำให้เวลากลับไปย้อนอ่าน ก็จะจำได้ค่ะ) แต่พอหลังจากเปิดเรียน ห้องเรากะห้อง ม. บังเอิญอยู่ตึกเดียวกัน ซึ่งม.4ในตึกนี้มีแค่2ห้องเท่านั้น(โอ้มายก๊อดมากๆ)เราเดินสวนกันบ้างนานๆครั้ง แต่ม.ไม่ทักเราแม้แต่แอะเดียว ทำให้เราคิดว่าไม่ใช่หรอก เบนเข็มไปทางอื่นดีกว่าน่า หลังจากนั้นเราก็มองม.เป็นอาหารตาคนนึงค่ะ ชอบแบบไม่คาดหวังจริงๆ แล้วเราก็แอบชอบอื่นไป...
ผ่านไปประมาณ1ปี (ตั้งแต่เริ่มปิดเทอมใหญ่ที่ผ่านมา)เราเริ่มเบื่อที่จะต้องพยายามที่จะทำให้ใครสนใจ ต้องดูดีเพื่อใคร เราเบื่อและเฟลๆตรงจุดนี้ ทำให้ตอนนั้น เราโล๊ะผช.ในสต๊อคสมองออกให้หมดและอยู่กับตัวเองค่ะ ทำให้ช่วงนั้นเราไม่ได้คิดถึงใครเลยประมาณหลายเดิอนได้
(เข้าเรื่องฝันแน้วค่า)
จนไม่กี่วันที่ผ่านมา ที่จดไว้ก็ศุกร์ที่แล้วค่ะ เราฝันแปลกๆค่ะ ที่เราว่าแปลกคือ
-ในฝันเราเห็นหน้าคนเกือบจะชัดค่ะเห็นตาบ้างแว๊บๆ แต่รูปร่างบ่งบอกชัดมากๆ
-เป็นคนที่เรารู้จักค่ะ ซึ่งปกติเราจะฝันแบบ การ์ตูนแบบโคนัน หรือ ตึกรามบ้านช่องที่เราไม่รู้จัก อยู่กับใครก็ไม่รู้ คือปกติจะฝันแบบไกลตัวมากๆค่ะ
-เป็นคนที่เราไม่ค่อยได้นึกถึงแบบมากๆ ประมาณว่านึกถึงบ้างนานๆครั้ง ยากที่จะคิดว่าเราคิดถึงเขามากไปเลยเก็บไปฝัน
ต่อจากนี้คือฝันที่เราจดไว้นะคะ
คืนวันศุกร์ที่17 เมษา 2563
เหตุการณ์ที่1
น่าจะที่รีสอร์ทสักที่ริมทะเล เรายืนดูทะเลอยู่ถ้าจำไม่ผิดน่าจะช่วงเย็นๆหน่อยเพราะสีภาพมันออกเกือบจะหม่นๆ แล้วม.ก็เดินเข้ามาอยู่ทางด้านซ้ายมือ และก็คุยๆกัน ประมาณว่า".....เราได้แต่เฝ้ามองเธออยู่ตลอด ขออยู่ข้างๆเธอได้มั้ย....." จริงๆมันน่าจะมีมากกว่านี้เพราะมัวแต่อึ้งและเขินจนทำตัวไม่ถูกอยู่ และหลังจากจบคำพูดนั้นม.ก็กุมมือเราและที่เรารู้ว่านี่คือม.เพราะว่าม.เอามือที่กุมอยู่ไปไว้ข้างแก้ม ทำให้เราเห็นหน้าม.ค่อนข้างจะชัดเจนกว่าฝันไหนๆโดยเฉพาะตา(ปกติหน้าคนส่วนมากจะไม่มีเลย มีแต่การแต่งกายและบุคลิกที่พอจะจำได้) ต่อจากนั้นม.เหมือนเอาอะไรสักอย่างมาสวมใส่คอเรา แต่ภาพตัดไปเร็วมาก แต่ที่จำได้เพราะว่าเราต้องเก็บผมด้วยน่าจะสร้อยมั้ง
เหตุการณ์ที่2
ไปโผล่ที่บ้านหลังนึง พร้อมผู้ใหญ่ที่เป็นผญ.กำลังลูบหัวเราอยู่ ละพูดกับเราด้วยน้ำเสียงที่ดูเอ็นดูเรา ความรู้สึกเราตอนนั้นเหมือนจะอมยิ้มอยู่ และเหมือนผู้ใหญ่คนนั้นก็บอกให้ม.กะเราไปนั่งเล่นที่ศาลาไม้นอกบ้าน ม.ก็เดินจูงมือเราไป ตลอดเวลาที่อยู่ที่ศาลานั้น ม.กุมมือเราอยู่ตลอดเวลา คุยไปยิ้มไป ออดอ้อนอย่างกะแมว ละก็ๆนอกศาลาเหมือนจะมีเด็กๆวิ่งเล่นกันสัก4-5คนด้วย นั่งอยู่อย่างนั้นสักพักม.ก็เหมือนโดนให้ออกไปทำธุระข้างนอกบ้าน ม.เลยบอกให้เรารออยู่ที่ศาลานี้นะ เดี๋ยวกลับมา หลังจากที่ม.ลับตาไป เราก็รออยู่บ้านหลังนั้น สักพักใหญ่ๆม.ก็กลับมา พุ่งตัวมากุมมือแล้วก็นั่งเล่นที่ศาลาต่อ
ละเหมือนเราจะอยู่กันอย่างนั้นจนน่าจะเย็นเลย เราเลยขอตัวกลับ เราสองคนโบกมือลาแล้วเราเดินออกจากรั่วบ้านนั้น ทางกลับบ้านมันเหมือนเขาวงกต แต่เราก็ดูเดินอย่างคล่องแคล่วและเหมือนมันจะไม่ไกลมาก และระหว่างทางก็มีเด็กวิ่งเล่นอยู่ตลอด จนเรากลับถึงบ้าน และเหมือนมีเหตุจำเป็นบางอย่างจากบ้านนั้น เราเลยเดินไปบ้านนั้นอีกครั้ง แต่เราหลงทางในเขาวงกตนั้น เดินไปทางไหนก็ไม่ใช่ ความรู้สึกตอนนั้นเหมือนวิ่งหาทางไปบ้านนั้น มันกระวนกระวาย หาจนหอบเลยยืนนิ่งๆท่ามกลางเด็กๆที่วิ่งเล่นกัน ยืนเหม่ออยู่พักนึง ม.ก็เดินมาตรงหน้าเรา ภาพข้างหลังที่เป็นเด็กๆวิ่งเล่นกันคือเร็วมากๆ แต่ภาพม.เดินมันช้ามากๆ ม.ยิ้มให้ และตอนนี้น่าจะเป็นตอนที่เห็นหน้าชัดที่สุด แต่แล้วมันก็ตัดจบไป....
ใช่ค่ะ เราฝันถึงม. คือเราตื่นมาเราก็ยังจำฝันนั้นได้แม่นมาก ซึ่งปกติตื่นมาก็ลืมหมดแล้ว มันแปลกมากๆ เวลาปกติเราก็ไม่ค่อยจะคิดถึงหรือนึกถึงม.เลย โผล่มาจากไหนก็ไม่รู้งงมาก555555555555
เราเลยอยากลองสอบถามว่าคิดยังไงกับความฝันเราคะ ที่ทำให้เราสับสนเพราะว่าเราฝันแบบนี้ ถ้านับรอบนี้ด้วยก็3รอบแล้ว แล้ว2รอบแรกมันก็กลายเป็นจริงไปแล้ว...(รอบแรกกะรอบ2ถ้าว่างๆจะต่อในเม้นนะคะ)ทุกคนคิดว่าเราควรจะทำยังไงดีคะ นี่คือไม่รู้จะเชื่อความฝันตัวเองดีมั้ย เราเครียดมากไป คิดมากไปเอง หรือควรจะคิดยังไงดีคะ ขอบคุณล่วงหน้านะค้าาา
ความฝันที่ติดค้างอยู่ในใจ... เชื่อหรือไม่เชื่อดีคะ?!?
สาเหตุของการตั้งกระทู้นี้คือเราฝันค่ะ การที่เราฝันมันไม่แปลกหรอกใช่ม้า แต่สิ่งที่แปลกจริงๆคือคนในฝันค่ะ!
(อันนี้นอกประเด็นเล็กน้อยฮะ)
ขอเกริ่นก่อนว่า ตอนช่วง2ปีที่แล้ว เรามีโอกาสได้เรียนร่วมคลาสเรียนพิเศษกับผช.คนนึงค่ะ แทนเป็นชายม.ละกันเนาะ คนๆนี้เป็นคนที่ดี น่ารัก อบอุ่น และก็เรียนค่อนข้างดีเลยสำหรับผช. ทำให้เรารู้สึกดีเวลาได้เรียนคลาสเดียวกับเขาในตอนนั้น แต่ด้วยความที่อยู่คนละร.ร. เราเลยคิดว่ามันเป็นไปไม่ได้ หยุดความรู้สึกไว้แค่ปลื้มๆดีกว่า ความรู้ในตอนนั้นก็เหมือนกับแค่รู้ดีที่ได้เจอกันประมาณนี้ค่ะ และผช.คนนั้นก็เรียนที่นี่แค่เทอมเดียว หลังจากนั้นเค้าก็ไม่มาอีกเลย ติดต่อไม่ได้ การเคลื่อนไหวหายเงียบจนน่าตกใจ หายไปจนเราเกือบจะลืมเขาไปเลย...
จน1ปีผ่านไปจากวันที่ได้เจอกันครั้งแรก เราขึ้นม.4ค่ะ เราได้โควต้าร.ร.เดิมที่เรียนตอนม.ต้น และร.ร. บอกว่าจะไม่รับเด็กที่อื่นเพิ่มนอกจากห้องเรียนพิเศษ ในวันมอบตัว เราก็ยืนรอเพื่อนๆอยู่ ในตอนนั้น.. สายตาเราเลื่อนไปเจอกางเกงสีที่ผิดแปลกจากร.ร. เราบวกเข้ากับผช.ที่มีรูปร่างสูงใหญ่กว่าคนทั่วไปเล็กน้อยเราก็ดูรู้เลยว่าเขาคือเด็กใหม่ที่จะเข้าห้องเตรียม พอเราเลื่อนสายตาไปถึงหน้าเขา แปลกใจมากๆเลยค่ะ เราเจอ ม.ค่ะ ผช.ที่เราเกือบจะลืมหายไปจากเซลล์สมองแล้ว ความรู้สึกตอนนั้นปั่นป่วนมาก ตกใจ ดีใจ และก็แปลกใจที่มาต่อที่นี่หรอ ผ่านไปแค่ครึ่งปีทำไมสูงขึ้นจังเลย... หลังจากนั้นก็มีทักทายและก็ยิ้มๆให้กันเล็กน้อย... (ไม่ต้องแปลกใจนะคะว่าทำไมเราถึงจำได้ละเอียดขนาดนี้ เพราะวันนั้นหลังจากกลับถึงบ้าน ความรู้สึกพวกนี้มันก็ยังอยู่ม จนเราเอาเขาไปเป็นพล๊อตนิยาย และใส่ความรู้สึกที่เจอวันนั้นลงไปด้วย ทำให้เวลากลับไปย้อนอ่าน ก็จะจำได้ค่ะ) แต่พอหลังจากเปิดเรียน ห้องเรากะห้อง ม. บังเอิญอยู่ตึกเดียวกัน ซึ่งม.4ในตึกนี้มีแค่2ห้องเท่านั้น(โอ้มายก๊อดมากๆ)เราเดินสวนกันบ้างนานๆครั้ง แต่ม.ไม่ทักเราแม้แต่แอะเดียว ทำให้เราคิดว่าไม่ใช่หรอก เบนเข็มไปทางอื่นดีกว่าน่า หลังจากนั้นเราก็มองม.เป็นอาหารตาคนนึงค่ะ ชอบแบบไม่คาดหวังจริงๆ แล้วเราก็แอบชอบอื่นไป...
ผ่านไปประมาณ1ปี (ตั้งแต่เริ่มปิดเทอมใหญ่ที่ผ่านมา)เราเริ่มเบื่อที่จะต้องพยายามที่จะทำให้ใครสนใจ ต้องดูดีเพื่อใคร เราเบื่อและเฟลๆตรงจุดนี้ ทำให้ตอนนั้น เราโล๊ะผช.ในสต๊อคสมองออกให้หมดและอยู่กับตัวเองค่ะ ทำให้ช่วงนั้นเราไม่ได้คิดถึงใครเลยประมาณหลายเดิอนได้
(เข้าเรื่องฝันแน้วค่า)
จนไม่กี่วันที่ผ่านมา ที่จดไว้ก็ศุกร์ที่แล้วค่ะ เราฝันแปลกๆค่ะ ที่เราว่าแปลกคือ
-ในฝันเราเห็นหน้าคนเกือบจะชัดค่ะเห็นตาบ้างแว๊บๆ แต่รูปร่างบ่งบอกชัดมากๆ
-เป็นคนที่เรารู้จักค่ะ ซึ่งปกติเราจะฝันแบบ การ์ตูนแบบโคนัน หรือ ตึกรามบ้านช่องที่เราไม่รู้จัก อยู่กับใครก็ไม่รู้ คือปกติจะฝันแบบไกลตัวมากๆค่ะ
-เป็นคนที่เราไม่ค่อยได้นึกถึงแบบมากๆ ประมาณว่านึกถึงบ้างนานๆครั้ง ยากที่จะคิดว่าเราคิดถึงเขามากไปเลยเก็บไปฝัน
ต่อจากนี้คือฝันที่เราจดไว้นะคะ
คืนวันศุกร์ที่17 เมษา 2563
เหตุการณ์ที่1
น่าจะที่รีสอร์ทสักที่ริมทะเล เรายืนดูทะเลอยู่ถ้าจำไม่ผิดน่าจะช่วงเย็นๆหน่อยเพราะสีภาพมันออกเกือบจะหม่นๆ แล้วม.ก็เดินเข้ามาอยู่ทางด้านซ้ายมือ และก็คุยๆกัน ประมาณว่า".....เราได้แต่เฝ้ามองเธออยู่ตลอด ขออยู่ข้างๆเธอได้มั้ย....." จริงๆมันน่าจะมีมากกว่านี้เพราะมัวแต่อึ้งและเขินจนทำตัวไม่ถูกอยู่ และหลังจากจบคำพูดนั้นม.ก็กุมมือเราและที่เรารู้ว่านี่คือม.เพราะว่าม.เอามือที่กุมอยู่ไปไว้ข้างแก้ม ทำให้เราเห็นหน้าม.ค่อนข้างจะชัดเจนกว่าฝันไหนๆโดยเฉพาะตา(ปกติหน้าคนส่วนมากจะไม่มีเลย มีแต่การแต่งกายและบุคลิกที่พอจะจำได้) ต่อจากนั้นม.เหมือนเอาอะไรสักอย่างมาสวมใส่คอเรา แต่ภาพตัดไปเร็วมาก แต่ที่จำได้เพราะว่าเราต้องเก็บผมด้วยน่าจะสร้อยมั้ง
เหตุการณ์ที่2
ไปโผล่ที่บ้านหลังนึง พร้อมผู้ใหญ่ที่เป็นผญ.กำลังลูบหัวเราอยู่ ละพูดกับเราด้วยน้ำเสียงที่ดูเอ็นดูเรา ความรู้สึกเราตอนนั้นเหมือนจะอมยิ้มอยู่ และเหมือนผู้ใหญ่คนนั้นก็บอกให้ม.กะเราไปนั่งเล่นที่ศาลาไม้นอกบ้าน ม.ก็เดินจูงมือเราไป ตลอดเวลาที่อยู่ที่ศาลานั้น ม.กุมมือเราอยู่ตลอดเวลา คุยไปยิ้มไป ออดอ้อนอย่างกะแมว ละก็ๆนอกศาลาเหมือนจะมีเด็กๆวิ่งเล่นกันสัก4-5คนด้วย นั่งอยู่อย่างนั้นสักพักม.ก็เหมือนโดนให้ออกไปทำธุระข้างนอกบ้าน ม.เลยบอกให้เรารออยู่ที่ศาลานี้นะ เดี๋ยวกลับมา หลังจากที่ม.ลับตาไป เราก็รออยู่บ้านหลังนั้น สักพักใหญ่ๆม.ก็กลับมา พุ่งตัวมากุมมือแล้วก็นั่งเล่นที่ศาลาต่อ
ละเหมือนเราจะอยู่กันอย่างนั้นจนน่าจะเย็นเลย เราเลยขอตัวกลับ เราสองคนโบกมือลาแล้วเราเดินออกจากรั่วบ้านนั้น ทางกลับบ้านมันเหมือนเขาวงกต แต่เราก็ดูเดินอย่างคล่องแคล่วและเหมือนมันจะไม่ไกลมาก และระหว่างทางก็มีเด็กวิ่งเล่นอยู่ตลอด จนเรากลับถึงบ้าน และเหมือนมีเหตุจำเป็นบางอย่างจากบ้านนั้น เราเลยเดินไปบ้านนั้นอีกครั้ง แต่เราหลงทางในเขาวงกตนั้น เดินไปทางไหนก็ไม่ใช่ ความรู้สึกตอนนั้นเหมือนวิ่งหาทางไปบ้านนั้น มันกระวนกระวาย หาจนหอบเลยยืนนิ่งๆท่ามกลางเด็กๆที่วิ่งเล่นกัน ยืนเหม่ออยู่พักนึง ม.ก็เดินมาตรงหน้าเรา ภาพข้างหลังที่เป็นเด็กๆวิ่งเล่นกันคือเร็วมากๆ แต่ภาพม.เดินมันช้ามากๆ ม.ยิ้มให้ และตอนนี้น่าจะเป็นตอนที่เห็นหน้าชัดที่สุด แต่แล้วมันก็ตัดจบไป....
ใช่ค่ะ เราฝันถึงม. คือเราตื่นมาเราก็ยังจำฝันนั้นได้แม่นมาก ซึ่งปกติตื่นมาก็ลืมหมดแล้ว มันแปลกมากๆ เวลาปกติเราก็ไม่ค่อยจะคิดถึงหรือนึกถึงม.เลย โผล่มาจากไหนก็ไม่รู้งงมาก555555555555
เราเลยอยากลองสอบถามว่าคิดยังไงกับความฝันเราคะ ที่ทำให้เราสับสนเพราะว่าเราฝันแบบนี้ ถ้านับรอบนี้ด้วยก็3รอบแล้ว แล้ว2รอบแรกมันก็กลายเป็นจริงไปแล้ว...(รอบแรกกะรอบ2ถ้าว่างๆจะต่อในเม้นนะคะ)ทุกคนคิดว่าเราควรจะทำยังไงดีคะ นี่คือไม่รู้จะเชื่อความฝันตัวเองดีมั้ย เราเครียดมากไป คิดมากไปเอง หรือควรจะคิดยังไงดีคะ ขอบคุณล่วงหน้านะค้าาา