เกลียดกลัวความรักมาก ทุกครั้งที่เจอสถานการณ์ที่เกี่ยวกับความรักจะมีอาการทางร่างกาย อยากรู้ว่าเราเป็นอะไร

สมัยก่อนเราเคยเชื่อว่ารักคือสิ่งสวยงาม คือการเติมเต็มส่วนที่ขาดหาย คือการช่วยเหลือซึ่งกันและกัน เราเคยมอบความรักให้คนอื่น เรารักเขาจากภายใน จากที่เขาเป็นเขา ถ้าเราได้รักกับเขาเราจะทำทุกอย่างให้เขามีความสุข ช่วยเหลือดูแลเขา ให้เขาได้ทุกอย่าง จะไม่เรียกร้องขอเวลาว่าง ไม่เรียกร้องของานแต่ง(ได้รักกันก็พอแล้ว) ไม่เรียกร้องขอความใกล้ชิด ไม่เรียกร้องขอโมเมนต์หวานๆ ไม่เรียกร้องให้เขาไม่ยุ่งกันคนอื่น ไม่เรียกร้องให้เขาไม่มองคนอื่น จะรักและไม่ทิ้งไปไหน จะรักแม้อยู่ห่างไกลกัน จะไกลกันกี่เมือง กี่ประเทศ กี่ดาวเคราะห์ กี่มิติ ก็จะรักเหมือนเดิม แม้เขาจะเป็นโรค จะอัปลักษณ์ จะไปแปลงเพศ เราก็จะรักที่เขาเป็นเขา  แต่ทุกสิ่งที่อยากมอบให้กลับได้ความเสียใจเป็นการตอบแทน อยากรู้ว่าเราผิดมากใช่ไหม ที่ไม่ได้มีเปลือกนอกดูดีตามอุดมคติ ที่ไม่ได้น่ารักขี้อ้อน ที่ไม่ได้ทำตัวให้น่าเข้าหา ที่ไม่ได้แต่งตัวแต่งหน้าหรือทำนิสัยเหมือนผู้หญิง ทุกครั้งที่มอบความรักให้ทุกอย่างก็พังไปหมด สุดท้ายเราก็ได้ข้อสรุปกับตัวเองว่าจะไม่โง่ไปรักใครอีก จะไม่เสียใจร้องไห้อีก ตอนนี้เราเกลียดและกลัวทุกสิ่งที่เกี่ยวกับคำว่า"รัก" เกลียดที่จะรักกันต้องมองหนังหน้าก่อน เกลียดที่ต้องมีคนที่รักมากกว่าหรือบางครั้งก็รักอยู่ฝ่ายเดียว เกลียดที่รักกันไม่ได้เพียงแค่อยู่ไกลกันหรือจะไม่เจอกันแล้ว อยากรู้ว่าแค่รักมันไม่พอหรอ มันต้องผูกมัดด้วยหรอ เรากลัวที่จะต้องเจ็บ กลัวที่จะต้องเสียใจคนเดียวแบบไม่มีใครเข้าใจ ทุกครั้งที่เราเจอ เราอยากจะวิ่งหนีไป อยากทำลายทิ้ง อยากให้มันหายไปไกลๆ แต่ไม่ได้สำคัญว่าเราจะเกลียดกลัวมันแค่ไหน แต่ทุกครั้งที่เราเจอสถานการณ์ที่เกี่ยวกับความรักจะรู้สึกเครียด อึดอัด จนมีอาการปวดหัว คลื่นไส้ บางครั้งหนักๆก็น้ำตาไหลหรือช็อคไปเลย อยากรู้ว่ามันเกิดอะไรผิดปกติขึ้นกับเรา เป็นเพราะเราเกลียดกลัวความรักหรือกล่าว? หรือเป็นเพราะอะไรกันแน่