คบกับสามีมาจะ10ปีแล้ว เขาไม่จับงานบ้านเลย เขาทำงานหาเงินในหน้าที่ของเขาเท่านั้น ส่วนเราก็ทำงานหาเงินในอาชีพของเรา แล้วก็ต้องดูแลลูกด้วย ทำงานบ้านทุกอย่าง ซักผ้าทุกอย่าง กวาดบ้าน ถูบ้าน ล้างจาน หุงข้าว ทำกับข้าว รีดผ้า ล้างห้องน้ำ ขัดรองเท้าซักรองเท้าซักถุงเท้าให้เขา ในตัวลูกทุกอย่างเราต้องดูแลเองหมด บางทีขอให้เขาช่วยทำบ้าง ก็รู้สึกเหมือนเราใช้เขาเหมือนมันไม่ใช่หน้าที่เขา เพราะเขาจะไม่ค่อยอยากทำไม่ค่อยพอใจ บางทีเหนื่อยๆเราก็อยากให้เขาช่วยเราบ้าง เหมือนคิดอะไรเองไม่ได้ต้องบอกต้องพูด พอพูดไปก็ไม่พอใจ เมื่อก่อนเราเงียบมาตลอดเพราะคิดว่าสักวันเขาคงจะช่วยเราบ้างคงจะเห็นว่าเราก็เหนื่อยเป็น แต่ไม่ใช่เลยไม่มีอะไรเปลี่ยนเลย หนักยิ่งกว่าคือเราพูดไม่ได้ พูดไปไม่พอใจทะเลาะกันอีก ของอะไรพังที่มันควรจะเป็นหน้าที่ผู้ชายก็กลายเป็นเราต้องทำเอง รอเขาก็ไม่ได้ทำสักที เราเหนื่อยจังเลย ทุกวันนี้เหมือนคนรับใช้เลยทำทุกอย่าง ทุกอย่างจริงๆ มีรถเขาก็ไม่เคยดูแลขับอย่างเดียว เราต้องเป็นคนคอยเช็คตลอด เราเริ่มมีความเครียดขึ้นทุกวัน บางทีทะเลาะกันเราร้องไห้นอนคิดมาก แต่เขาหลับไป ข้อดีเขามีคือไม่เจ้าชู้ เราเคยแอบคิดนะ ว่าถ้าต้องแยกกันอยู่เราก็โอเค ตอนนี้พยายามทำตัวเองให้แกร่ง เพื่อวันหนึ่งเราจะได้ยืนอยู่ในจุดที่ไม่ต้องแคร์อะไร ยังมีเรื่องอีกมากมายที่เราต้องคอยตามเช็ดตามเก็บทุกครั้งไป และต่อจากนี้ไปถ้าสักวันต้องแยกกันจริงเราก็ไม่คิดจะมีใหม่แล้วล่ะเรากลัวต้องมาคิดมากในหลายๆเรื่อง เราอยากเอาเวลาไปมีความสุขกับลูกให้มากที่สุด มีบ้านไหนเป็นแบบเราไหมคะ แล้วคุณเหนื่อยไหม คุณทำยังไงกันบ้าง ขอบคุณค่ะ
ผู้ชายไม่ทำงานบ้านทุกคนหรือเปล่า(ยกเว้นบ้านที่จ้างแม่บ้าน)