เรื่องยาวมาก ได้โปรดอ่านและตอบความสงสัยผมได้ไหม
ผมบาปไหมที่ไม่รักแม่????????
ขอย้อนอดีตก่อนนะครับว่า แม่ทิ้งผมไปตั้งแต่ผมยังจำความไม่ได้
แม่ทิ้งผมให้อยู่กับน้าสาว และตา นานปีค่อยกลับมา
และกลับมากับแฟนใหม่ทุกครั้ง และแม่ชอบรำคาญเวลาผมเล่นด้วย
มาหาเราไม่กี่วัน แม่ก็กลับ หายไปหลายปี
แต่ตอนเด็กๆไม่คิดอะไรมาก ผมก็รู้สึกอยากอยู่กับแม่ตลอดเวลา
รอแม่ นับวันรอแต่แม่ไม่เคยจะกลับมา
จนเวลาต่อมาผมเรียนอยู่ ม.1 มีเพื่อนหลายคนชอบล้อผมว่า
"ลูกอี
ลูกอีหลายผัว" ล้อทุกวันทุกเวลา
ที่เจอหน้ากันกับเพื่อนที่มันดื้อๆพวกนี้
ผมโกรธมากเลยเก็บอาการ จนมันระเบิดออกมาเลยกระโดดถีบมัน
เพื่อนมันเลยหยิบอะไรซักอย่างมาฟาดที่หัวผม อย่างแรง
ผมรู้สึกตาลายเห็นคน1คนเป็นภาพซ้อนจนต้องเข้า รพ.
รู้คำตอบจากหมอคือ เลือดออกในสมอง ต้องนอน รพ. 1เดือน
น้าเลยพยายามติดต่อแม่ทุกหนทางเพื่อเรียกมาดูผม
และแม่ก็มาผมดีใจมาก แม่และน้าก็เปลี่ยนกันมาเฝ้าผม
มาวันนึงที่ผมเสียใจมากคือ แม่พาผมออกจาก รพ.ก่อนกำหนด
หมอบอกเลือดในสมองหยุดแล้ว แต่คนไข้ยังมีอาการชัก ต้องอยู่ต่ออีกสัปดาห์
แต่แม่ก็อ้อนวอนหมอบอกจะพากลับ ถ้ามีอะไรจะพาไป รพ.ใกล้บ้าน
ที่ว่าเสียใจเพราะ แม่ไม่ห่วงผมเลยหรอผมยังไม่หายดีเลย
หมอเลยอนุญาตให้กลับ หลังจากนั้น แม่มาบอกอีกทีว่าพ่อ (พ่อใหม่ยังไม่สนิท)
พ่อขี้เกียจ(คำว่าขี้เกียจจำจนตาย)เฝ้าแล้ว. เขาจะกลับไปทำงาน เราก็เลยไม่คิดอะไร
พอกลับบ้านเรามีไข้ตลอดเวลา
ตอนนั้นได้ยากันชักมา 1,750 เม็ด เป็นกระสอบจ้ะ
ตาเลยทำพิธีสู่ขวัญเรา ให้ขวัญมาอยู่กับเนื้อกับตัวไม่เจ็บไข้ได้ป่วย(ทำตามความเชื่อโบราณ)
เราได้เงินผูกแขน2-3พัน และเงินค่าสินไหมจากเพื่อนที่ตีเรา 10,000บาท
แต่มีช็อตสำคัญสิ่งที่แม่ไม่ควรทำคือ
แม่เอาเงินทั้งหมดไปหมดเลยทั้งเงินผูกแขนและเงินค่าเสียหาย
จากเพื่อนคนนั้นที่เขาทำร้ายเรา บอกตากับน้าว่าจะพาเรากับหลาน
ไปเรียนด้วย(หลานเราคือลูกป้าเราเอง)
ทั้งๆที่เงินจำนวนนั้นน้ากับตาควรจะได้ เพราะเลี้ยงเรามา
พอเราไปอยู่กับแม่ ที่ขอนแก่นแม่บอกเราว่าค่อยเรียน
เงินที่ได้มาทุกบาท แม่ให้พ่อใหม่ไปเล่นเกมส์ เล่นไฮโล
เรากับน้องต้องกินข้าวกับปลาร้าทอดเกือบเดือน
ได้กินของดีๆก็เวลาเขาเล่นการพนันได้ แต่เสียทุกวันมากกว่าได้
และเวลาเราอยู่กับแม่ แม่ชอบแสดงอาการว่ารำคานเรา
จะรักหลานมากกว่า พอมาวันนึงไม่มีเงิน แม่พากินข้าวกับน้ำปลา
แม่เริ่มเฉยชามากเพราะทะเลาะกับพ่อใหม่
บอกว่าจะพาเราไปเที่ยว ไปหาญาติ
ซึ่งเราไม่สนิทเลย เคยได้ยินชื่อ แต่ไม่เคยเห็น
แม่พาเราไปทิ้งไว้กับเขา แล้วแม่ก็หนีไป
ญาติเราเขาก็มีครอบครัวใหญ่ เขาก็ไม่รังเกียจเรา
แต่เขาโทรบอกน้าว่าแม่เราเอาเรามาทิ้งไว้ที่นี้
น้าเรารักเราแค่ไหนน้ากับตาเราจนที่สุดในหมู่บ้าน
ต้องหาเงินเหมารถจาก อำนาจเจริญ ไปขอนแก่น 6,700 บาท
ระยะทาง4,00กว่ากิโลเพื่อมารับเรากลับบ้าน
น้าโมโหให้เรามาก ว่าบอกแล้วว่าไม่ให้มา
แล้วไม่ฟัง เราจำจนตายเหตุการณ์นี้ แต่เรายังไม่โกรธแม่นะ เรามาโกรธอีกทีคือ ช่วงที่คิดเป็น
เราทำงานพอเลี้ยงตัวเองรอด ก็มีเดือดร้อนเพื่อนบ้างบางครั้ง
แต่ไม่เคยขอทางบ้าน เรา26ปีแล้วตอนนี้
มาวันนึงแม่กลับไปอยู่บ้านแต่เราอยู่กทม. แม่ชอบ ขอเงิน
เล่าเรื่องชีวิตที่มีแต่เรื่องลบๆให้ฟัง
เราเลยรู้สึกไม่อยากฟัง ไม่รักแม่ แต่เรามีเราก็โอนให้
แม่โกหกเราว่าเป้นมะเรง เราก็โอนเงินให้ไปหาหมอ
แม่จะชอบไปพูดกับเพื่อนเรา ว่าเราเลว ไม่รักแม่ รักแต่แฟน
บอกว่าเราเนรคุณ ไม่เว้นแม้กระทั้งน้าที่เลี้ยงเรามา
แม่ก็ไปนินทาให้เสียหายในเรื่องที่ไม่จริง
และแม่จะชอบโกหกทุกเรื่องให้ได้เงินจากเรา ด้วยความเป็นลูก
เราต้องหายืมให้ทุกครั้ง ถ้าไม่ได้ก็คือไม่ได้
จนเราคิดอยากด่าแบบสั่งสอนแม่สักครั้ง แต่ไม่กล้า
แม่ชอบอ้างความเป็นแม่ ชอบพูดเกินความจริงเลียนแบบละคร
จนเราเกลียดแม่ได้อ่ะบางครั้ง แต่บางครั้งก็สงสารจนร้องไห้
เรื่องก็เป็นแบบนี้ เราจะบาปมากไหมที่เราไม่รักแม่เลย
อึดอัดมากที่ต้องเก็บในใจมา20กว่าปี
ไม่รักแม่ ผิดไหม???
ผมบาปไหมที่ไม่รักแม่????????
ขอย้อนอดีตก่อนนะครับว่า แม่ทิ้งผมไปตั้งแต่ผมยังจำความไม่ได้
แม่ทิ้งผมให้อยู่กับน้าสาว และตา นานปีค่อยกลับมา
และกลับมากับแฟนใหม่ทุกครั้ง และแม่ชอบรำคาญเวลาผมเล่นด้วย
มาหาเราไม่กี่วัน แม่ก็กลับ หายไปหลายปี
แต่ตอนเด็กๆไม่คิดอะไรมาก ผมก็รู้สึกอยากอยู่กับแม่ตลอดเวลา
รอแม่ นับวันรอแต่แม่ไม่เคยจะกลับมา
จนเวลาต่อมาผมเรียนอยู่ ม.1 มีเพื่อนหลายคนชอบล้อผมว่า
"ลูกอี
ที่เจอหน้ากันกับเพื่อนที่มันดื้อๆพวกนี้
ผมโกรธมากเลยเก็บอาการ จนมันระเบิดออกมาเลยกระโดดถีบมัน
เพื่อนมันเลยหยิบอะไรซักอย่างมาฟาดที่หัวผม อย่างแรง
ผมรู้สึกตาลายเห็นคน1คนเป็นภาพซ้อนจนต้องเข้า รพ.
รู้คำตอบจากหมอคือ เลือดออกในสมอง ต้องนอน รพ. 1เดือน
น้าเลยพยายามติดต่อแม่ทุกหนทางเพื่อเรียกมาดูผม
และแม่ก็มาผมดีใจมาก แม่และน้าก็เปลี่ยนกันมาเฝ้าผม
มาวันนึงที่ผมเสียใจมากคือ แม่พาผมออกจาก รพ.ก่อนกำหนด
หมอบอกเลือดในสมองหยุดแล้ว แต่คนไข้ยังมีอาการชัก ต้องอยู่ต่ออีกสัปดาห์
แต่แม่ก็อ้อนวอนหมอบอกจะพากลับ ถ้ามีอะไรจะพาไป รพ.ใกล้บ้าน
ที่ว่าเสียใจเพราะ แม่ไม่ห่วงผมเลยหรอผมยังไม่หายดีเลย
หมอเลยอนุญาตให้กลับ หลังจากนั้น แม่มาบอกอีกทีว่าพ่อ (พ่อใหม่ยังไม่สนิท)
พ่อขี้เกียจ(คำว่าขี้เกียจจำจนตาย)เฝ้าแล้ว. เขาจะกลับไปทำงาน เราก็เลยไม่คิดอะไร
พอกลับบ้านเรามีไข้ตลอดเวลา
ตอนนั้นได้ยากันชักมา 1,750 เม็ด เป็นกระสอบจ้ะ
ตาเลยทำพิธีสู่ขวัญเรา ให้ขวัญมาอยู่กับเนื้อกับตัวไม่เจ็บไข้ได้ป่วย(ทำตามความเชื่อโบราณ)
เราได้เงินผูกแขน2-3พัน และเงินค่าสินไหมจากเพื่อนที่ตีเรา 10,000บาท
แต่มีช็อตสำคัญสิ่งที่แม่ไม่ควรทำคือ
แม่เอาเงินทั้งหมดไปหมดเลยทั้งเงินผูกแขนและเงินค่าเสียหาย
จากเพื่อนคนนั้นที่เขาทำร้ายเรา บอกตากับน้าว่าจะพาเรากับหลาน
ไปเรียนด้วย(หลานเราคือลูกป้าเราเอง)
ทั้งๆที่เงินจำนวนนั้นน้ากับตาควรจะได้ เพราะเลี้ยงเรามา
พอเราไปอยู่กับแม่ ที่ขอนแก่นแม่บอกเราว่าค่อยเรียน
เงินที่ได้มาทุกบาท แม่ให้พ่อใหม่ไปเล่นเกมส์ เล่นไฮโล
เรากับน้องต้องกินข้าวกับปลาร้าทอดเกือบเดือน
ได้กินของดีๆก็เวลาเขาเล่นการพนันได้ แต่เสียทุกวันมากกว่าได้
และเวลาเราอยู่กับแม่ แม่ชอบแสดงอาการว่ารำคานเรา
จะรักหลานมากกว่า พอมาวันนึงไม่มีเงิน แม่พากินข้าวกับน้ำปลา
แม่เริ่มเฉยชามากเพราะทะเลาะกับพ่อใหม่
บอกว่าจะพาเราไปเที่ยว ไปหาญาติ
ซึ่งเราไม่สนิทเลย เคยได้ยินชื่อ แต่ไม่เคยเห็น
แม่พาเราไปทิ้งไว้กับเขา แล้วแม่ก็หนีไป
ญาติเราเขาก็มีครอบครัวใหญ่ เขาก็ไม่รังเกียจเรา
แต่เขาโทรบอกน้าว่าแม่เราเอาเรามาทิ้งไว้ที่นี้
น้าเรารักเราแค่ไหนน้ากับตาเราจนที่สุดในหมู่บ้าน
ต้องหาเงินเหมารถจาก อำนาจเจริญ ไปขอนแก่น 6,700 บาท
ระยะทาง4,00กว่ากิโลเพื่อมารับเรากลับบ้าน
น้าโมโหให้เรามาก ว่าบอกแล้วว่าไม่ให้มา
แล้วไม่ฟัง เราจำจนตายเหตุการณ์นี้ แต่เรายังไม่โกรธแม่นะ เรามาโกรธอีกทีคือ ช่วงที่คิดเป็น
เราทำงานพอเลี้ยงตัวเองรอด ก็มีเดือดร้อนเพื่อนบ้างบางครั้ง
แต่ไม่เคยขอทางบ้าน เรา26ปีแล้วตอนนี้
มาวันนึงแม่กลับไปอยู่บ้านแต่เราอยู่กทม. แม่ชอบ ขอเงิน
เล่าเรื่องชีวิตที่มีแต่เรื่องลบๆให้ฟัง
เราเลยรู้สึกไม่อยากฟัง ไม่รักแม่ แต่เรามีเราก็โอนให้
แม่โกหกเราว่าเป้นมะเรง เราก็โอนเงินให้ไปหาหมอ
แม่จะชอบไปพูดกับเพื่อนเรา ว่าเราเลว ไม่รักแม่ รักแต่แฟน
บอกว่าเราเนรคุณ ไม่เว้นแม้กระทั้งน้าที่เลี้ยงเรามา
แม่ก็ไปนินทาให้เสียหายในเรื่องที่ไม่จริง
และแม่จะชอบโกหกทุกเรื่องให้ได้เงินจากเรา ด้วยความเป็นลูก
เราต้องหายืมให้ทุกครั้ง ถ้าไม่ได้ก็คือไม่ได้
จนเราคิดอยากด่าแบบสั่งสอนแม่สักครั้ง แต่ไม่กล้า
แม่ชอบอ้างความเป็นแม่ ชอบพูดเกินความจริงเลียนแบบละคร
จนเราเกลียดแม่ได้อ่ะบางครั้ง แต่บางครั้งก็สงสารจนร้องไห้
เรื่องก็เป็นแบบนี้ เราจะบาปมากไหมที่เราไม่รักแม่เลย
อึดอัดมากที่ต้องเก็บในใจมา20กว่าปี